Jobi 30:1-31

  • Jobi përshkruan si i ka ndryshuar jeta (1-31)

    • E tallin njerëz të pavlerë (1-15)

    • I duket sikur Perëndia s’e ndihmon (20, 21)

    • «Lëkura më është nxirë» (30)

30  Kurse tani më qeshinata që janë më të rinj se unë,+etërit e të cilëve nuk do të kisha pranuaras t’u afroheshin qenve të kopesë sime.   Ç’do të më kishte hyrë në punë fuqia e duarve të tyre?! Fuqia e tyre rinore ka marrë fund!   Janë të këputur nga skamja e uria;cimbisin ç’të gjejnë në vendin e zhuritur,në një vend tashmë të rrënuar e të shkretuar.   Mbledhin bar të kripur nëpër kaçuba;hanë e ngopen me rrënjë gjineshtre.   Të gjithë i dëbojnë nga mesi i tyre,+u bërtasin e i përzënë si të ishin hajdutë.   Jetojnë në shpatet e grykave,*nëpër zgavrat e tokës, nëpër shkëmbinj.   Klithin për ndihmë nga ferrat,struken të gjithë bashkë pas hithrave.   Janë bij të të marrëve e të njerëzve pa emër,të dëbuar me forcë* nga vendi i tyre.   Por tani unë jam bërë refreni i këngës së tyre;+jam bërë për ta gazi i botës.*+ 10  Ndiejnë neveri për mua e më rrinë larg;+s’mi kursejnë të pështyrat në fytyrë.+ 11  Ngaqë Perëndia më ka çarmatosur* e më ka poshtëruar,ata sulen pa fre* kundër meje. 12  Në të djathtën time ngrihen si një turmë e tërbuar;më detyrojnë t’ia mbath,e rrugës më vënë pengesa për të më rrënuar. 13  Rrugët m’i shkatërrojnë krejt;hallet veç m’i shtojnë,+ e askush s’i ndal.* 14  Vijnë kundër meje si nëpërmjet një të çare të madhe në mur;vërsulen në mes të një vendi të rrënuar. 15  Tmerri më mbërthen e s’më lëshon;dinjitetin tim e fshin tej era, e si një re më davaritet çdo shpresë shpëtimi. 16  Jeta po më shuhet pak nga pak,+ditë të mundimshme+ më mbajnë nën kthetra. 17  Natën kockat më therin nga dhembja;*+dhembjet që më mundojnë, s’kanë të sosur.+ 18  Nga forca e madhe edhe veshja* ime s’njihet më;*si një jakë e ngushtë rreth qafës, më mbyt e më merr frymën. 19  Ti, o Perëndi, më ke hedhur në baltë,e jam bërë pluhur e hi. 20  Të thërras për ndihmë, por ti s’më përgjigjesh;+qëndroj para teje, por ti vetëm sa më vështron. 21  Mizorisht je kthyer kundër meje+e me tërë fuqinë e dorës sate më sulmon. 22  Ti më ngre që era të më marrë tutje,e pastaj në mes të stuhisë më flak.* 23  Unë e di se do të më çosh drejt vdekjes,në shtëpinë ku do të shkojnë gjithë të gjallët. 24  Por askush nuk do të godiste një njeri të mjerë*+teksa thërret për ndihmë në ditë të vështirë. 25  A nuk derdhja lot për këdo që ishte në pikë të hallit?! A nuk më dhembte shpirti për të varfrin?!+ 26  Prisja të mirën, por më erdhi e keqja;prisja dritën, por më erdhi terri. 27  Më është bërë një lëmsh në zemër që s’më lë të qetë;ditë të mundimshme më kanë ardhur si lumë. 28  Endem i trishtuar+ e nuk e shoh dritën e diellit; në mes të asamblesë, ngrihem e klith për ndihmë. 29  Jam bërë vëlla i çakejvedhe shok i zogjve të strucit.+ 30  Lëkura më është nxirë e më ka rënë;+kockat më përvëlojnë nga zjarrmia.* 31  Harpa ime nxjerr veç tinguj vajtimi,fyelli* im vajton me ata që qajnë.

Shënime në fund të faqes

Ose «e vadeve». Shih Fjalorthin.
Ose «me kamxhik».
Fjalë për fjalë «një proverb».
Fjalë për fjalë «ma liroi fillin e harkut».
Ose «zgjidhin frerin».
Një mundësi tjetër «pa i ndihmuar njeri».
Fjalë për fjalë «kockat më shpohen».
Ka mundësi t’i referohet lëkurës së tij.
Një mundësi tjetër «Mundimi i rëndë më ka shfytyruar».
Një mundësi tjetër «më zhduk me një përplasje».
Fjalë për fjalë «një grumbull rrënojash».
Një mundësi tjetër «ethet».
Ose «pipëza».