Jobi 24:1-25

  • Vazhdon përgjigjja e Jobit (1-25)

    • ‘Pse nuk ka caktuar një kohë Perëndia?’ (1)

    • Thotë se Perëndia e lejon ligësinë (12)

    • Mëkatarëve iu pëlqen errësira (13-17)

24  Pse nuk ka caktuar një kohë i Plotfuqishmi?+ Pse ata që e njohin, nuk e shohin ditën e tij?*   Ka nga ata që i shtyjnë shenjat e kufijve,+që vjedhin kope për t’i çuar në kullotat e veta.   Ata ia marrin gomarin jetimit,*ia marrin demin vejushës si garanci* për një hua.+   I shtyjnë e i përzënë të varfrit jashtë rruge;të pambrojturve të tokës u duhet të fshihen prej tyre.+   Të varfrit kërkojnë ushqim si gomarët e egër+ në shkretëtirë;në vende të shkreta kërkojnë ushqim për fëmijët.   Detyrohen të mbledhin në arën e tjetrit,*të mbledhin atë që mbetet në vreshtin e të ligut.   E kalojnë natën të zhveshur, pa asnjë rrobë,+e s’kanë me se të mbulohen në të ftohtë.   Bëhen qull nga shirat e maleve,pas shkëmbit ngjishen që të gjejnë strehë.   Të ligjtë e rrëmbejnë jetimin që në gji të nënës;+ua marrin rrobën të varfërve si garanci për një hua,+ 10  e kështu i detyrojnë të enden të zhveshur, pa asnjë rrobë,të uritur, teksa mbartin duaj drithi. 11  Ata rropaten mes mureve të brezareve në zheg të ditës,*shtypin rrushin në shtypëse, e prapë ikin të etur.+ 12  Ata që janë në fill të vdekjes, rënkojnë në qytet,të plagosurit për vdekje thërrasin për ndihmë,+por Perëndia nuk shqetësohet për këtë.* 13  Të ligjtë ngrenë krye kundër dritës;+nuk i njohin udhët e saj, nuk i ndjekin shtigjet e saj. 14  Vrasësi çohet me të zbardhur ditadhe i merr jetën të pambrojturit e të varfrit,+kurse natën bëhet hajdut. 15  Kurorëshkelësi pret muzgun+e thotë me vete: ‘S’ka për të më parë njeri’,+ dhe e mbulon fytyrën me një vel. 16  Hajduti futet vjedhurazi* natën nëpër shtëpi,kurse ditën rri mbyllur e dritën s’e njeh.+ 17  Si terri është mëngjesi për të;ai i njeh fare mirë tmerret e territ. 18  Por ujërat do t’i marrin me vete të ligjtë;prona e tyre do të jetë e mallkuar+e ata nuk do të kthehen në vreshtin e vet. 19  Ashtu si thatësira dhe të nxehtët përpijnë dëborën e shkrirë,edhe Varri* përpin ata që mëkatojnë.+ 20  Nëna e vet* do ta harrojë të ligun;krimbat do të gostiten me trupin e tij; ai s’do të kujtohet më,+dhe padrejtësia do të rrëzohet si një pemë. 21  Gruaja shterpë bie pre e tij;vejushën e gjorë ai e keqtrajton. 22  Me fuqinë e tij, Perëndia* do t’i heqë qafe të fuqishmit;ndonëse mund të ngrihen lart, nuk do ta kenë të sigurt jetën. 23  Perëndia* i lë të ndihen të sigurt e të qetë,+e megjithatë s’ua ndan sytë udhëve të tyre.*+ 24  Të ligjtë lartësohen për pak kohë, por pastaj s’janë më;+ katandisen si mos më keq+ e vdesin si kushdo tjetër,si kallinjtë e grurit mblidhen e këputen. 25  E kush do të më nxjerrë gënjeshtar tani?Kush do t’i përgënjeshtrojë fjalët e mia?»

Shënime në fund të faqes

Domethënë, ditën e tij të gjykimit.
Ose «fëmijës pa baba».
Ose «si peng».
Një mundësi tjetër «të mbledhin tagji në arë».
Një mundësi tjetër «Ata nxjerrin vaj në shtypëse mes mureve të brezareve».
Një mundësi tjetër «nuk ia ngarkon fajin askujt».
Fjalë për fjalë «çan murin».
Ose «Sheoli», pra, varri i përbashkët i njerëzimit. Shih Fjalorthin.
Ose «Barku që e lindi».
Fjalë për fjalë «Ai».
Fjalë për fjalë «Ai».
Ose «gjërave që bëjnë».