Jobi 21:1-34

  • Përgjigjja e Jobit (1-34)

    • ‘Pse të ligjtë begatohen?’ (7-13)

    • Demaskon «ngushëlluesit» e tij (27-34)

21  Jobi iu përgjigj:   «Dëgjojini mirë fjalët e mia,të paktën të kem këtë ngushëllim prej jush.   Më duroni teksa flas;të flas njëherë e pastaj më tallni.+   Mos vallë po i ankohem ndonjë njeriu?! Po të ishte kështu, a nuk do ta humbja durimin?!   Shikomëni se do të mbeteni të shtangur,as gjysmë fjale nuk do të nxirrni nga goja.*   Kur ndalem e mendoj, tronditem edhe vetë,e dridhmat ma përshkojnë gjithë trupin.   Pse vazhdojnë të ligjtë të rrojnë?+Pse plaken dhe vënë pasuri?*+   Fëmijët i kanë gjithmonë pranë vetes,dhe jetojnë gjatë, aq sa shohin edhe pasardhësit e fëmijëve.   Në shtëpitë e tyre ka siguri e jo frikë,+e Perëndia nuk i ndëshkon me shkopin e vet. 10  Demi i tyre mbars me sukses;lopa u pjell e nuk i dështon të vegjlit. 11  Si kope qengjash lodrojnë djemtë e tyre,e plot hare kërcejnë fëmijët e tyre. 12  Këndojnë nën tingullin e dajres dhe të harpës,gëzojnë nga melodia e fyellit.*+ 13  I kalojnë ditët si s’ka më mirëdhe zbresin në Varr* në paqe.* 14  Por Perëndisë së vërtetë i thonë: ‘Na lër rehat! Nuk duam t’i njohim udhët e tua.+ 15  Kush është i Plotfuqishmi që u dashka t’i shërbejmë?+ E çfarë fitojmë po ta njohim?+ 16  Mirëpo unë e di që nuk varet prej tyre begatia që gëzojnë.+ (Larg qoftë që të mendoj* si të ligjtë!)+ 17  Sa herë u shuhet llamba të ligjve?+ Sa herë bie e keqja mbi ta? Sa herë i shkatërron Perëndia në zemërimin e tij? 18  A bëhen ndonjëherë ata si kashta para erës,si byku që stuhia e merr tutje? 19  Ndëshkimin që i takon dikujt, Perëndia e ruan për fëmijët e tij. Por e ndëshkoftë Perëndia edhe atë vetë, që ai të marrë vesh.+ 20  E paftë me sytë e vet rrënimin e tij,dhe le ta pijë ai tërbimin e të Plotfuqishmit!+ 21  E pse të shqetësohet ç’do të bëhet me shtëpinë e vet kur të mos jetë më,nëse muajt i priten në mes?*+ 22  E kush mund t’i japë njohuri Perëndisë,*+përderisa Ai vetë gjykon më të lartët?+ 23  Dikush vdes në kulmin e fuqisë,+kur është plotësisht i qetë e rehat;+ 24  kur kofshët i janë trashur nga dhjami,dhe kockat i ka ende të forta.* 25  Kurse një tjetër vdes me shpirt të helmuar,*pa shijuar kurrë asnjë të mirë. 26  Të dy do të dergjen në pluhur,+e krimbat do t’i mbulojnë që të dy.+ 27  E pra, e di mirë ç’ju shkon në mendje,e di ç’plane thurni për të më rënë në qafë.*+ 28  Se ju thoni: ‘Ku janë shtëpitë e fisnikëve?Ku janë tendat ku jetonin të ligjtë?’+ 29  Vallë, nuk i pyesni udhëtarët? Vallë, nuk ua vini mendjen dëshmive të tyre, 30  që të ligut i kursehet jeta ditën e shkatërrimitdhe gjen shpëtim ditën e zemërimit të furishëm? 31  Kush do t’i kërkojë llogari për sjelljen e vet?Kush do ta ndëshkojë për ato që ka bërë? 32  Kur ta përcjellin në varreza,mbi varr do t’i bëjnë rojë. 33  Në plisat e luginës* do të prehet i qetë,*+e pas tij do të shkojë tërë njerëzia,*+sikurse kanë shkuar mijëra e mijëra para tij. 34  Prandaj, pse më ngushëlloni me fjalë të kota?+ Në përgjigjet tuaja ka veçse mashtrim!»

Shënime në fund të faqes

Fjalë për fjalë «e vëreni dorën te goja».
Ose «bëhen të fuqishëm?»
Ose «e pipëzës».
Ose «Sheol», pra, në varrin e përbashkët të njerëzimit. Shih Fjalorthin.
Ose «në çast», domethënë, një vdekje e shpejtë dhe pa dhembje.
Ose «të thur plane».
Ose «i shkurtohen?»
Ose «t’i mësojë ndonjë gjë Perëndisë».
Fjalë për fjalë «palca e kockave të tij të jetë plot njomësi».
Ose «kur është tejet i brengosur».
Një mundësi tjetër «për të ushtruar dhunë ndaj meje».
Ose «e vadit». Shih Fjalorthin.
Fjalë për fjalë «Plisat e luginës do të jenë të ëmbël për të».
Fjalë për fjalë «ai do të tërheqë pas vetes njerëzimin».