Libri i dytë i Kronikave 20:1-37

  • Kombet fqinje kërcënojnë Judën (1-4)

  • Jehozafati lutet për ndihmë (5-13)

  • Përgjigjja e Jehovait (14-19)

  • Juda shpëton në mënyrë të mrekullueshme (20-30)

  • Fundi i sundimit të Jehozafatit (31-37)

20  Më pas moabitët,+ amonitët+ dhe disa prej amonimëve* erdhën të luftonin kundër Jehozafatit.  Kështu Jehozafatit i treguan: «Kundër teje ka ardhur një ushtri e madhe nga rajoni i detit,* nga Edomi,+ dhe ja, janë në Hazazon-Tamar, domethënë në En-Gedi.»+  Atëherë Jehozafati u frikësua dhe vendosi* që të kërkonte Jehovain.+ Prandaj shpalli një agjërim për gjithë Judën.  Atëherë populli i Judës u mblodh për t’i kërkuar ndihmë Jehovait.+ Erdhën nga të gjitha qytetet e Judës që të konsultoheshin me* Jehovain.  Kështu Jehozafati u çua në këmbë përpara kongregacionit të Judës dhe të Jerusalemit, në shtëpinë e Jehovait, para oborrit të ri,  dhe tha: «O Jehova, Perëndia i paraardhësve tanë, ti je i vetmi Perëndi në qiej.+ A nuk ke ti pushtet mbi gjithë mbretëritë e kombeve?+ Në dorën tënde janë fuqia dhe madhështia, dhe askush nuk të bën dot ballë.+  A nuk i përzure ti, o Perëndia ynë, banorët e këtij vendi para popullit tënd, Izraelit, dhe pastaj ua dhe si zotërim të përhershëm pasardhësve* të Abrahamit, mikut tënd?+  Ata u vendosën këtu e ndërtuan një shenjtërore për emrin tënd,+ dhe thanë:  ‘Nëse mbi ne bie ndonjë e keqe—shpata, gjykimi i pafavorshëm, murtaja ose zia e bukës—ne do të qëndrojmë para teje dhe para kësaj shtëpie (sepse emri yt është në këtë shtëpi),+ do të të thërrasim për ndihmë kur të jemi në hall dhe, të lutemi, na dëgjo e na shpëto.’+ 10  Ja ku janë burrat e Amonit, të Moabit dhe të rajonit malor të Seirit,+ vende që ti nuk e lejove Izraelin t’i pushtonte kur po dilte nga vendi i Egjiptit, e Izraeli u largua dhe nuk i shfarosi.+ 11  Mirëpo këta po na e shpërblejnë duke ardhur për të na dëbuar nga prona që ti na dhe si trashëgimi.+ 12  O Perëndia ynë, a nuk do të ekzekutosh gjykimin mbi ta?+ Ne jemi të pafuqishëm para kësaj ushtrie të madhe që po vjen kundër nesh dhe nuk dimë se ç’duhet të bëjmë,+ por sytë i kemi drejtuar nga ti.»+ 13  Ndërkohë tërë njerëzit e Judës po qëndronin në këmbë para Jehovait, bashkë me gratë e fëmijët* e tyre, ku përfshiheshin edhe më të vegjlit. 14  Atëherë, në mes të kongregacionit, fryma e Jehovait erdhi mbi Jahazielin, birin e Zakarisë, bir i Benajahut, bir i Jejelit, bir i Mataniahut, levit nga bijtë e Asafit. 15  Ai tha: «Më kushtoni vëmendje, tërë ti Judë, ju banorë të Jerusalemit, dhe ti, o mbret Jehozafat! Ja çfarë ju thotë Jehovai: ‘Mos kini frikë, as mos u tmerroni për shkak të kësaj ushtrie të madhe, sepse beteja nuk është juaja, por e Perëndisë!+ 16  Nesër dilni kundër tyre. Ata do të vijnë nga shtegu i Zizit, dhe do t’i gjeni në fund të luginës,* përpara shkretëtirës së Jeruelit. 17  Në këtë betejë nuk keni nevojë të luftoni. Zini vend, rrini pa lëvizur+ dhe shihni se si do t’ju shpëtojë Jehovai!+ O Judë dhe Jerusalem, mos kini frikë, as mos u tmerroni!+ Nesër dilni kundër tyre, dhe Jehovai do të jetë me ju!’»+ 18  Menjëherë Jehozafati u përkul me fytyrë përtokë dhe tërë Juda e banorët e Jerusalemit u përkulën para Jehovait për të adhuruar Jehovain. 19  Pastaj levitët që ishin pasardhës të kehathitëve+ dhe të korahitëve u ngritën të lëvdonin Jehovain, Perëndinë e Izraelit, me një zë shumë të lartë.+ 20  Ata u çuan herët në mëngjes dhe dolën në shkretëtirën e Tekoas.+ Ndërsa dilnin, Jehozafati u ngrit dhe tha: «Më dëgjoni, o Judë dhe ju, o banorë të Jerusalemit! Tregoni besim te Jehovai, Perëndia juaj, që të qëndroni të patundur!* Kini besim te profetët e tij,+ që të keni sukses!» 21  Pasi u konsultua* me popullin, caktoi burra që të këndonin+ për Jehovain dhe t’i thurnin lavde, të stolisur me veshje të shenjta. Këta shkonin përpara burrave të armatosur dhe thoshin: «Falënderoni Jehovain, sepse dashuria e tij besnike zgjat përjetë!»+ 22  Kur filluan të këndonin lavde me gëzim, Jehovai u ngriti pritë burrave të Amonit, të Moabit dhe të rajonit malor të Seirit, të cilët po vinin të pushtonin Judën, dhe ata vranë njëri-tjetrin. + 23  Amonitët dhe moabitët u çuan kundër banorëve të rajonit malor të Seirit+ për t’i shkatërruar dhe për t’i shfarosur. Me të mbaruar me banorët e Seirit, ata shkatërruan njëri-tjetrin.+ 24  Por kur Juda arriti te kulla e rojës në shkretëtirë+ për të parë ushtrinë, vunë re se gjithandej përtokë dergjeshin kufomat e tyre;+ nuk kishte mbijetuar asnjë. 25  Kështu Jehozafati dhe populli i tij erdhën për t’i plaçkitur dhe gjetën mes tyre plot gjëra materiale, rroba e sende me vlerë, nga të cilat morën për vete aq sa nuk mund të mbanin më.+ Iu deshën tri ditë për t’i plaçkitur, pasi kishte shumë plaçkë. 26  Ditën e katërt u mblodhën në Luginën* e Berakahut për të lëvduar* Jehovain. Ja pse atij vendi ia vunë emrin Lugina e Berakahut,*+ dhe kështu quhet deri më sot. 27  Pastaj të gjithë burrat e Judës dhe të Jerusalemit, me Jehozafatin në krye, u kthyen tërë gëzim në Jerusalem, sepse Jehovai u kishte dhënë fitoren mbi armiqtë.+ 28  Ata erdhën në Jerusalem me instrumente me tela, me harpa+ e me trumbeta+ dhe shkuan në shtëpinë e Jehovait.+ 29  Kur dëgjuan që Jehovai kishte luftuar kundër armiqve të Izraelit, të gjitha mbretëritë i zuri tmerri nga Perëndia.+ 30  Kështu mbretëria e Jehozafatit nuk pati trazira, dhe Perëndia i tij vazhdoi t’i jepte paqe në çdo anë.+ 31  Jehozafati vazhdoi të mbretëronte në Judë. Ai ishte 35 vjeç kur u bë mbret dhe mbretëroi 25 vjet në Jerusalem. Nëna e tij quhej Azubaja dhe ishte vajza e Shilhit.+ 32  Ai eci në udhën e të atit, Asës,+ dhe nuk u largua prej saj, por bëri atë që ishte e drejtë në sytë e Jehovait.+ 33  Megjithatë vendet e larta nuk u hoqën+ dhe populli nuk e kishte përgatitur ende zemrën për Perëndinë e paraardhësve të tij.+ 34  Pjesa tjetër e historisë së Jehozafatit, nga fillimi në fund, është shkruar në fjalët e Jehut,+ birit të Hananit,+ që janë përfshirë në Librin e Mbretërve të Izraelit. 35  Pas kësaj Jehozafati, mbreti i Judës, lidhi një aleancë me Ahaziahun, mbretin e Izraelit, i cili veproi me ligësi.+ 36  Ai u bë ortak me të për të ndërtuar anije që të shkonin në Tarshish.+ Ata i ndërtuan anijet në Ezion-Geber.+ 37  Por Eliezeri, biri i Dodavahut nga Maresha, profetizoi kundër Jehozafatit: «Meqenëse lidhe aleancë me Ahaziahun, Jehovai do ta shkatërrojë punën tënde.»+ Prandaj anijet u shkatërruan+ dhe nuk mund të shkonin në Tarshish.

Shënime në fund të faqes

Një mundësi tjetër «meunitëve».
Ka të ngjarë, Deti i Vdekur.
Fjalë për fjalë «ktheu fytyrën».
Ose «që të kërkonin drejtimin e».
Fjalë për fjalë «farës».
Fjalë për fjalë «bijtë».
Ose «të vadit». Shih Fjalorthin.
Ose «që të duroni».
Ose «u këshillua».
Ose «Ultësirën».
Fjalë për fjalë «për të bekuar».
Do të thotë «e bekimit».