Jonai 2:1-10

  • Lutja e Jonait në barkun e peshkut (1-9)

  • Peshku e vjell Jonain në tokë të thatë (10)

2  Atëherë, nga barku i peshkut, Jonai iu lut Jehovait, Perëndisë së tij+  dhe tha: «Në ankthin tim i thirra Jehovait, dhe ai m’u përgjigj.+ Nga thellësia* e Varrit* thirra për ndihmë,+dhe ti e dëgjove zërin tim.   Kur më hodhe në thellësi, në zemër të detit,rrymat më gllabëruan.+ Gjithë dallgët e tua të fuqishme më pushtuan.+   Unë thashë: ‘Larg syve të tu më ke flakur. A do ta shoh vallë sërish tempullin tënd të shenjtë?’   Ujërat më përpinë për vdekje,*+të thellat ujëra më mbështollën,leshterikët m’u përdrodhën rreth kokës.   U fundosa deri në themelet e maleve. Toka i mbylli shulat e saj pas meje përgjithnjë. Por ti, o Jehova, Perëndia im, nga gropa më nxore gjallë.+   Kur shpirti* po më tretej, ty të kujtova, o Jehova.+ Atëherë lutja ime mbërriti te ti, në tempullin tënd të shenjtë.+   Kush u përkushtohet idhujve të kotë, e harron burimin e dashurisë besnike.*   Kurse unë, me shprehje falënderimi do të të bëj flijime. Zotimin që kam marrë, do ta mbaj.+ Shpëtimi vjen nga Jehovai.»+ 10  S’kaloi shumë dhe Jehovai e urdhëroi peshkun që ta villte Jonain në tokë të thatë, e kështu ndodhi.

Shënime në fund të faqes

Fjalë për fjalë «barku».
Ose «e Sheolit», pra, të varrit të përbashkët të njerëzimit. Shih Fjalorthin.
Ose «më pushtuan deri në shpirt».
Një mundësi tjetër «besnikërinë e tij».