Jobi 30:1-31
30 Kurse tani qeshin me mua+ata që janë më të rinj se unë,+etërit e të cilëve nuk do të pranojaas t’i vija me qentë e kopesë sime.
2 Ç’do të më hynte në punë fuqia e duarve të tyre?Forca e tyre ka marrë fund.+
3 Nga skamja dhe uria janë të pajetë;ushqeheshin duke cimbisur vendin e thatë,+ku dje kishte shtrëngatë e shkretim.
4 Këputnin bar të kripur nëpër kaçuba,dhe hanin rrënjë gjineshtre.
5 Njerëzit i dëbonin nga mesi i tyre,+u bërtisnin si të ishin hajdutë.
6 Janë të detyruar të banojnë nëpër rrëpirat e luginave të përrenjve,nëpër vrimat e dheut e nëpër shkëmbinj.
7 Bërtisnin mes kaçubave,ngjisheshin poshtë hithrave.
8 Si bij të njerëzve të pamend+ e të paemër,u dëbuan nga vendi me kamxhik.
9 Dhe tani jam bërë kënga e tyre,+dhe për ta jam gazi i botës.+
10 U vinte neveri nga unë e më rrinin larg.+Nuk m’i kursyen të pështyrat në fytyrë.+
11 Ai ma liroi fillin e harkut dhe më poshtëroi,kurse ata i lëshuan frerët para meje.
12 Në të djathtën time u çuan si farë e keqe;m’i liruan këmbët,por më vunë pengesa për të më rrënuar.+
13 Rrugët m’i prishën;hallet veç m’i shtuan,+madje pa i ndihmuar njeri.
14 Dilnin si nga një e çarë e madhe,mes shtrëngatës vërsuleshin mbi mua.
15 Tmerret e papritura janë kthyer mbi mua,fisnikërinë time e fshiu era,shpëtimi im mori fund, ashtu si davariten retë.
16 Jeta po më shuhet,*+më kanë mbërthyer ditë mundimesh.+
17 Natën kockat+ më shpojnë sikur më shqiten nga trupi,dhe dhembjet që më therin, s’kanë të pushuar.+
18 Nga fuqia e madhe edhe veshja më është shndërruar,më shtrëngon si jaka e rrobës.
19 Ai më hodhi në baltë,*dhe u bëra si pluhuri e hiri.
20 Të thërras për ndihmë, por ti s’më përgjigjesh;+unë rri në këmbë, që të më vësh re.
21 Tani je bërë mizor ndaj meje;+me tërë fuqinë e dorës sate shfren mllef kundër meje.
22 Ti çon erën që të më marrë e të më flakë tutje,pastaj më bën të mpakem mes një buçime.
23 Unë e di mirë se do të më çosh drejt vdekjes,+në shtëpinë ku mblidhen gjithë të gjallët.
24 Veçse askush nuk e shtrin dorën drejt një pirgu rrënojash,+dhe askush nuk thërret për ndihmë për vuajtjen time, teksa rrëgjohem.
25 Derdhja lot për atë që ishte në ditë të hallit,+shpirti im hidhërohej për të varfrin.+
26 Prisja të mirën, por më vinte e keqja;+prisja dritën, por më vinte terri.
27 Zorrët më zienin e s’pushonin;më erdhën ditë mundimi.
28 Endesha i trishtuar+ atje ku s’hynte drita e diellit.Në mes të kongregacionit ngrihesha e klithja për ndihmë.
29 U bëra vëllai i çakejvedhe shok i zogjve të strucit.+
30 Lëkura m’u nxi+ e më ra,kockat më përvëlonin nga zjarrmia.
31 Harpa ime nxirrte veç tinguj zie,pipëza ime vajtonte bashkë me ata që qanin.
