Nehemías 2:1-20
2 Un día, no mes de nisán* do ano 20 do reinado de Artaxerxes, trouxéronlle viño ó rei. Coma sempre, eu collín o viño e servinllo. Pero nunca estivera triste diante do rei.
2 Así que o rei díxome: “Véxote triste. Que che pasa? Non estás enfermo, así que debes estar preocupado por algo”. Nese momento tiven moito medo.
3 Entón díxenlle: “Que o rei viva moitos anos! Como non vou estar triste se a cidade onde están enterrados os meus antepasados está en ruínas e as súas portas foron queimadas?”.
4 E o rei preguntoume: “Que queres facer?”. Eu oreille inmediatamente ó Deus dos ceos,
5 e contestei: “Se ó rei lle parece ben e se o teu servo ten a túa aprobación, envíame a Xudá, á cidade onde están enterrados os meus antepasados, para que poida reconstruíla”.
6 Entón o rei, que tiña a raíña sentada ó seu lado, preguntoume: “Canto vai durar a túa viaxe? E cando volverás?”. Ó rei pareceulle ben que fose, e eu díxenlle canto tempo estaría fóra.
7 Despois díxenlle ó rei: “Se ó rei lle parece ben, que me dean cartas para os gobernadores da rexión que está ó oeste do río Éufrates*, para que me deixen pasar libremente ata que chegue a Xudá.
8 Que tamén me dean unha carta para Asaf, o garda do Parque do Rei*, para que el me dea madeira coa que facer as vigas para as portas da Fortaleza da Casa*, para as murallas da cidade e para a casa onde vou vivir”. Así que o rei deume as cartas, porque o meu Deus* estaba comigo.
9 Tempo despois cheguei onda os gobernadores da rexión que está ó oeste do río Éufrates e entregueilles as cartas do rei. Ademais, o rei enviara comigo xefes militares e xinetes.
10 Cando Sanbalat o horonita e Tobías o funcionario* amonita escoitaron todo isto, non lles gustou nada que alguén viñese a axudar ó pobo de Israel.
11 Por fin cheguei a Xerusalén. Tres días despois
12 levanteime pola noite e pedinlles a algúns homes que viñesen comigo, pero non lle dixen a ninguén o que Deus me motivara a* facer por Xerusalén. O único animal que levamos era no que eu ía montado.
13 Así que esa noite saín pola Porta do Val, pasei por diante da Fonte da Gran Serpe e cheguei á Porta dos Montóns de Cinza. Inspeccionei as murallas de Xerusalén, que estaban en ruínas, e as súas portas, que estaban totalmente queimadas.
14 Despois seguín ata a Porta da Fonte e ata o Estanque do Rei, pero non había suficiente espazo para que pasase o animal sobre o que ía montado.
15 De todas formas, mentres aínda era de noite, seguín subindo polo val* inspeccionando a muralla. Despois dei a volta, entrei pola Porta do Val e volvín.
16 Os gobernantes locais non sabían a onde fora nin o que estaba facendo, porque aínda non lles contara nada nin ós xudeus, nin ós sacerdotes, nin ós nobres, nin ós gobernantes locais, nin ós demais traballadores.
17 Finalmente díxenlles: “Xa vedes en que situación tan lamentable estamos. Xerusalén está en ruínas e as súas portas foron queimadas. Veña! Imos reconstruír as murallas de Xerusalén e así acabaremos con esta humillación”.
18 Despois expliqueilles como Deus me estaba axudando* e conteilles o que me dixera o rei. Entón eles contestaron: “Veña! Empecemos coa reconstrución!”. Así que animáronse uns ós outros* para facer este traballo.
19 Pero cando Sanbalat o horonita, Tobías o funcionario* amonita e Guéxem o árabe souberon isto, comezaron a burlarse de nós, a tratarnos con desprezo e a dicirnos: “Que facedes? Estádesvos rebelando contra o rei?”.
20 Pero eu respondinlles: “O Deus dos ceos é quen fará que todo nos saia ben. E nós, os seus servos, reconstruiremos a muralla. Pero vós en Xerusalén non tedes nada, non tedes dereitos legais nin históricos que vos permitan reclamar algo aquí”.
Notas ó pé
^ Ou “da rexión Transeufratina”, “da rexión Máis Alá do Río”.
^ Ou “do bosque do rei”.
^ Ou “do Templo”.
^ Lit. “a man bondadosa do meu Deus”.
^ Lit. “servo”.
^ Lit. “puxera no meu corazón”.
^ Lit. “como a man bondadosa de Deus estaba sobre min”.
^ Lit. “fortaleceron as súas mans”.
^ Lit. “servo”.
