Jonas 4:1-11
4 Baina hori Jonasi ez zitzaion batere gustatu eta sutan jarri zen.
2 Beraz, Jehobari otoitz egin zion, esanez: «Ai, Jehoba! Nire herrian nengoela banekien, bai, hau gertatuko zela. Horregatik saiatu nintzen Tarsisera ihes egiten; zeren badakit Jainko errukitsua eta bihotz onekoa zarela, pazientziaz* eta maitasun leialez betea zaudela, eta zoritxarrek oso triste jartzen zaituztela.
3 Ai ene, Jehoba, kenduidazu bizia, mesedez. Nahiago dut hil, bizi baino».
4 Jehobak galdetu zion: «Hainbeste haserretzea ondo dagoela uste al duzu?».
5 Ondoren, Jonas Ninibetik atera eta hiriaren ekialdean eseri zen. Han aterpetxo* bat egin eta honen itzalpean eseri zen, hiriari zer gertatuko zain.
6 Orduan, Jainko Jehobak kalabaza landare* bat hazarazi zuen Jonasi itzala emateko eta bere sufrimendua arintzeko. Eta Jonas pozaren pozez zegoen kalabaza landarearekin.
7 Baina hurrengo eguneko egunsentian, benetako Jainkoak har* bat bidali zuen kalabaza landarea kaltetzeko, eta landarea ihartu egin zen.
8 Eguzkia atera zenean, Jainkoak ekialdetik haize sargoritsua ere bidali zuen, eta eguzkiak hain gogor jotzen zuen Jonasen buruan, Jonasek ia-ia konortea galdu zuela. Eta Jonasek hiltzea eskatzen zuen behin eta berriz. Honakoa esaten zuen: «Nahiago dut hil, bizi baino».
9 Jainkoak Jonasi galdetu zion: «Kalabaza landarearengatik hainbeste haserretzea ondo dagoela uste al duzu?».
Eta berak erantzun: «Haserre egoteko eskubide osoa daukat. Hain haserre nago, hil nahi dudala!».
10 Baina Jehobak esan zion: «Kalabaza landare honengatik ez duzu lanik egin eta ez da zuri esker hazi: gau batean hazi eta gau batean ihartu da. Hala ere, pena sentitzen duzu landarearengatik.
11 Ba, Niniben, hiri handian, ondo dagoena eta gaizki dagoena* bereizten ez dakiten 120.000 pertsona baino gehiago daude, eta hori beraien animalia pila kontuan hartu gabe. Ez al nuke beraiengatik ere pena sentitu beharko?».
