Jonas 2:1-10
2 Orduan, Jonasek bere Jainkoari, Jehobari, otoitz egin zion arrainaren sabeletik,
2 eta esan zuen:
«Estu eta larri nengoela egin diot erregu Jehobari, eta berak erantzun egin dit.
Hilobi* sakonetik* laguntza eske egin dut oihu,
eta zuk nire ahotsa entzun duzu.
3 Itsas zabalaren bihotzera, ur-sakonetara, jaurti ninduzunean,korronteek irentsi ninduten.
Zure olatu boteretsuak nire gainetik pasa ziren.
4 Eta esan nuen: “Zure begien aurretik urrundu nauzu!
Ikusiko al dut berriro zure tenplu santua?”.
5 Urek irentsi ninduten; nire bizia arriskuan zegoen*.Ur-sakonek inguratu ninduten.
Algak korapilatu zitzaizkidan buruan.
6 Mendien zimenduetaraino hondoratu nintzen.
Betirako itxiak nituen lurreko ateak nire gainean.
Baina zuk, o Jehoba, ene Jainkoa, zulotik atera ninduzun bizirik.
7 Hilzorian nengoela, zu izan zinen, o Jehoba, burura etorri zitzaidana.
Orduan nire otoitza zuregana iritsi zen, zure tenplu santura.
8 Ezertarako balio ez duten idoloak adoratzen dituztenek maitasun leialaren iturria* ahazten dute,
9 baina nik, eskerrak emanez, sakrifizioak eskainiko dizkizut.
Egin dudan promesa beteko dut.
Salbamena Jehobarengandik dator».
10 Azkenean, Jehobaren aginduari jarraituz, arrainak botaka egin eta Jonas lehorrean utzi zuen.
