As boas noticias segundo Lucas 9:1-62
-
Os Doce reciben instrucións para predicar (1-6)
-
Herodes pregúntase quen é Xesús (7-9)
-
Xesús alimenta a 5000 homes (10-17)
-
Pedro di que Xesús é o Cristo (18-20)
-
Xesús predí a súa morte (21, 22)
-
O que se espera dun verdadeiro discípulo de Xesús (23-27)
-
A transfiguración de Xesús (28-36)
-
Xesús cura un rapaz que estaba posuído por un demo (37-43a)
-
Volve a predicir a súa morte (43b-45)
-
Os discípulos discuten sobre quen é o maior (46-48)
-
“Quen non está na vosa contra está ó voso favor” (49, 50)
-
Unha aldea de Samaria rechaza a Xesús (51-56)
-
Como ser seguidor de Xesús (57-62)
9 Entón, Xesús reuniu os Doce e deulles poder e autoridade para expulsar tódolos demos, e para curar enfermidades.
2 Enviounos a predicar o Reino de Deus e a curar os enfermos.
3 E díxolles: “Non levedes nada para a viaxe, nin bastón*, nin bolsa con comida, nin pan, nin cartos*. Tampouco levedes roupa para cambiarvos*.
4 Cando entredes nunha casa, aloxádevos nela ata que marchedes de alí.
5 Pero se a xente non vos recibe, sacudide o po dos pés* ó saír desa cidade para que sirva de testemuño contra eles*”.
6 Así que eles marcharon e foron de aldea en aldea anunciando as boas noticias e curando os enfermos por todas partes.
7 Resulta que Herodes*, o gobernante do distrito*, escoitou falar de todo o que estaba pasando. Estaba moi desconcertado porque algúns dicían que Xoán resucitara* de entre os mortos,
8 outros que volvera Elías e outros que resucitara* un dos profetas do pasado.
9 Herodes dicía: “Eu corteille a cabeza a Xoán. Entón, quen é este home do que escoito dicir todas estas cousas?”. Por iso quería velo.
10 Cando os apóstolos volveron, contáronlle a Xesús todo o que fixeran e el levounos a unha cidade chamada Betsaida para poder estar sós.
11 Pero as multitudes soubérono e seguírono. Xesús foi amable coa xente e púxose a falarlles do Reino de Deus, e curou os que o necesitaban.
12 Cando se estaba acabando o día, os Doce acercáronse a Xesús e dixéronlle: “Dille á xente que marche para que vaian ás aldeas e ós campos que hai cerca e poidan buscar onde aloxarse e algo para comer, porque estamos nun sitio apartado”.
13 Pero el respondeulles: “Dádelles vós de comer”. Eles dixéronlle: “Só temos cinco pans e dous peixes, a non ser que vaiamos nós mesmos a comprar comida para toda esta xente”.
14 Alí había uns 5000 homes. Pero el díxolles ós seus discípulos: “Dicídelles que se senten en grupos dunhas 50 persoas”.
15 Iso foi o que fixeron e todos se sentaron.
16 Despois colleu os cinco pans e os dous peixes, mirou cara ó ceo e fixo unha oración*. Entón partiunos e empezou a dárllelos ós discípulos para que os repartisen entre a xente.
17 Todos comeron e ninguén quedou con fame. Ó final, recolleron 12 cestas cos cachos que sobraron.
18 Máis tarde, cando Xesús estaba el só orando, acercáronselle os discípulos e el preguntoulles: “Quen di a xente que son eu?”.
19 Eles respondéronlle: “Uns din que es Xoán o Bautista, outros din que es Elías e outros din que es un dos profetas do pasado que resucitou*”.
20 Entón, el díxolles: “E vós? Quen dicides que son eu?”. Pedro contestou: “Ti es o Cristo de Deus”.
21 Entón faloulles seriamente e mandoulles que non llo dixesen a ninguén.
22 E tamén lles dixo: “O Fillo do Home ten que pasar por moitos sufrimentos e ten que ser rechazado polos anciáns, polos sacerdotes principais e polos escribas. Tamén ten que ser executado e resucitar* ó terceiro día”.
23 Despois empezou a dicirlles a todos: “Se alguén quere chegar a ser o meu discípulo, que renuncie a si mesmo*, que colla o seu madeiro de tortura* día tras día e que me siga constantemente.
24 Quen queira salvar a súa vida vaina perder, pero quen perda a súa vida por min é quen a vai salvar.
25 Porque, de que lle serve a alguén ganar o mundo enteiro se perde a súa vida ou se provoca a súa propia ruína?
26 Pois se alguén se avergonza de min e das miñas palabras, entón o Fillo do Home tamén se avergonzará del cando veña na súa gloria, na do Pai e na dos santos anxos.
27 Pero asegúrovos que algúns dos que están aquí non morrerán sen antes ver o Reino de Deus”.
28 De feito, uns oito días despois de dicir estas palabras, levou con el a Pedro, a Xoán e a Santiago, e subiu á montaña a orar.
29 E mentres oraba, a súa cara cambiou de aspecto e a súa roupa volveuse dun branco moi brillante.
30 De repente, apareceron dous homes falando con el: eran Moisés e Elías.
31 Eles brillaban* e puxéronse a falar de que Xesús tiña que marchar*, e de que iso se ía cumprir en Xerusalén.
32 Pedro e os que o acompañaban estaban medio durmidos, pero cando despertaron de todo, viron a gloria de Xesús e os dous homes que estaban de pé ó seu lado.
33 E mentres os dous homes se ían separando de Xesús, Pedro díxolle: “Mestre, que ben que esteamos aquí! Montemos tres tendas: unha para ti, unha para Moisés e outra para Elías”. Pedro estaba falando pero non se daba conta do que estaba dicindo.
34 E mentres dicía estas cousas, formouse unha nube que empezou a cubrilos, e a eles entroulles o medo.
35 Entón oíuse unha voz que viña da nube e dicía: “Este é o meu Fillo, o escollido. Escoitádeo”.
36 Cando se oíu a voz, viron que Xesús quedara só. Eles quedaron calados, e durante un tempo non lle contaron a ninguén nada do que viran.
37 Ó día seguinte, cando baixaron da montaña, unha gran multitude foi onda el.
38 Entón, un home que estaba entre a xente berrou: “Mestre, suplícoche que axudes ó* meu fillo. É o único fillo que teño.
39 Mira! Un demo contrólao, e el de repente ponse a berrar. O demo provócalle convulsións, fai que bote espuma pola boca e non quere saír del. Cando por fin o deixa, o rapaz queda malferido.
40 Supliqueilles ós teus discípulos que o botasen fóra, pero non puideron”.
41 Xesús respondeu: “Esta xeración é moi retorcida e non ten fe ningunha! Canto tempo máis vou ter que estar con vós e soportarvos? Tráeme aquí o teu fillo”.
42 E mentres o rapaz aínda se estaba acercando, o demo tirouno ó chan e fixo que tivese convulsións moi fortes. Pero Xesús reprendeu o demo, curou o rapaz e devolveullo ó seu pai.
43 Todos quedaron impactados co impresionante poder de Deus.
Mentres todos estaban asombrados por tódalas cousas que facía Xesús, el díxolles ós seus discípulos:
44 “Escoitade con atención e recordade estas palabras, porque o Fillo do Home vai ser traizoado e entregado nas mans dos seus inimigos”.
45 Pero eles non entenderon o que estaba dicindo. De feito, ocultóuselles o significado para que non o entendesen. E dáballes medo preguntarlle o que querían dicir estas palabras.
46 Entón empezaron a discutir entre eles sobre quen era o maior.
47 Xesús, que sabía o que tiñan* no seu corazón, colleu un neno, púxoo ó seu lado
48 e díxolles: “Quen recibe este neno por causa do meu nome tamén me recibe a min. E quen me recibe a min, recibe tamén a quen me enviou. Porque o que se porta coma un dos máis pequenos entre todos vós, ese é o que é maior”.
49 Cando o escoitou, Xoán díxolle: “Mestre, vimos que alguén botaba demos fóra usando o teu nome, pero intentamos impedirllo porque non era un dos que andan con nós”.
50 Pero Xesús díxolle: “Non intentedes impedirllo, porque quen non está na vosa contra está ó voso favor”.
51 Ó acercarse* o tempo no que Xesús ía ser levado arriba, tomou a firme decisión de ir a Xerusalén.
52 Así que mandou mensaxeiros diante del. Eles foron e entraron nunha aldea de Samaria para preparar as cousas para cando chegase.
53 Pero cando os de alí souberon que Xesús estaba decidido a ir a Xerusalén, non o recibiron.
54 Cando os discípulos Santiago e Xoán viron isto, dixeron: “Señor, queres que mandemos que baixe lume do ceo e acabe con eles?”.
55 Pero el deuse a volta e reprendeunos.
56 Entón Xesús e os seus discípulos marcharon para outra aldea.
57 Mentres ían polo camiño, alguén lle dixo: “Seguireite vaias onde vaias”.
58 Pero Xesús contestoulle: “Os raposos teñen raposeiras e os paxaros teñen niños, pero o Fillo do Home non ten onde pousar a cabeza”.
59 Despois díxolle a outro: “Faite o meu discípulo*”. O home contestoulle: “Señor, déixame ir e enterrar primeiro a meu pai”.
60 Pero Xesús respondeulle: “Deixa que os mortos enterren os seus mortos. Ti vai e anuncia o Reino de Deus por todas partes”.
61 E outro díxolle: “Señor, seguireite, pero déixame ir primeiro a despedirme dos da miña casa”.
62 Xesús contestoulle: “Ninguén que pon a man no arado e mira para as cousas que deixa atrás vale* para o Reino de Deus”.
Notas ó pé
^ Ou “vara”.
^ Lit. “prata”.
^ Ou “roupa extra”.
^ Ou “para demostrar que os advertistes”.
^ Lit. “o tetrarca”.
^ Lit. “fora levantado”.
^ Lit. “fora levantado”.
^ Ou “dixo unha bendición”.
^ Lit. “foi levantado”.
^ Lit. “ser levantado”.
^ Ou “deixe de vivir para si mesmo”.
^ Ou “apareceron con gloria”.
^ Ou “a falar da partida de Xesús”.
^ Lit. “que vexas o”.
^ Ou “sabía o que razoaban”.
^ Lit. “cumprirse”.
^ Ou “Sígueme”.
^ Ou “é apto”.
