Mezmur 32:1-11
Davut’un ilahisi. Maskil.*
32 Suçu affedilen, günahı örtülen* insan ne mutludur!+
2 Yehova tarafından suçlu bulunmayan,+Ruhunda hile barınmayan insan ne mutludur!
3 Ben suskun kalınca, gün boyu iniltimle kemiklerim eridi.+
4 Seni üzmenin* ağırlığı gece gündüz üzerimdeydi.+
Yaz sıcağında buharlaşan su gibi,Gücüm buharlaşıp gitti. (Selah)
5 Sonunda Sana günahımı itiraf ettim,Suçumu örtmedim.+
“Suçlarımı Yehova’ya itiraf edeceğim” dedim.+
Sen de suçumu, günahımı affettin.+ (Selah)
6 Bu nedenle, her bir vefalı kulun Sana dua edecek,+Hâlâ fırsat varken Sana yönelecekler.+
O zaman sel suları bile onlara erişemeyecek.
7 Sen benim sığınağımsın,Beni sıkıntıdan korursun.+
Beni kurtarır, çevremi sevinç haykırışlarıyla kuşatırsın.+ (Selah)
8 Dersin ki, “Sana anlayış vereceğim,Gitmen gereken yolda seni eğiteceğim.+
Sana öğüt vereceğim, gözüm üzerinde olacak.+
9 Sakın at ya da katır gibi anlayışsız olma,+Onların vahşiliği iple ve dizginle zapt edilir,Ancak o zaman seninle gelirler.”
10 Kötünün acıları çoktur,Fakat Yehova’ya güvenenin dört bir yanı O’nun vefasıyla sarılıdır.+
11 Siz doğru kişiler, sevinci Yehova’da bulun ve sevinçle coşun,Doğru yürekliler, sevinç çığlıkları atın.
