Eyüp 7:1-21
7 “Yeryüzünde ölümlü insanın hayatı sıkıntılarla dolu;*Günleri, kiralanmış bir işçininkine benzer.+
2 Bir köle gibi gölge bulmaya can atar,Kiralık işçi gibi ücretini bekler.+
3 Ben de aylardır amaçsız bir hayat sürüyorum,Payıma perişan geceler düştü.+
4 Her yattığımda, ‘Ne zaman sabah olacak?’ diyorum.+
Ama gece bitmek bilmiyor,Gün doğana dek dönüp duruyorum.
5 Bedenimi kurtlar, toz toprak kaplamış,+Derim kabuk bağlamış, iltihapla kaplanmış.+
6 Ömrüm hızla* geçip gidiyor,+Günlerim umutsuzluk içinde tükeniyor.+
7 Tanrım, hayatımın bir rüzgâr gibi geçip gittiğini,+Bir daha asla yüzümün gülmeyeceğini unutma.
8 Şu anda beni gören artık göremeyecek.
Gözlerin beni arayacak, ama ben olmayacağım.+
9 Bulutlar nasıl dağılıp giderse,Mezara* giren de bir daha çıkmaz.+
10 Bir daha evine geri dönmez,Yeri yurdu artık onu tanımaz.+
11 Bu nedenle ben de sessiz kalmayacağım.
Ruhumdaki sıkıntıyı haykıracağım,Acılarım yüzünden yakınacağım.+
12 Neden başıma nöbetçi koyuyorsun,Ben deniz miyim ya da koca bir deniz hayvanı mı?
13 Tam ‘Yatağım beni avutacak,Divanım derdimi paylaşacak’ diyorum,
14 Bu sefer de beni rüyalarla korkutuyorsun,Görüntülerle* dehşete düşürüyorsun.
15 Öyle ki, nefessiz kalmayı tercih ederim,Bu bedenle yaşamaktansa ölüp gideyim.+
16 Canımdan bezdim,+ artık yaşamak istemiyorum.
Rahat bırak beni; zaten günlerim bir nefes gibi uçup gidiyor.+
17 Ölümlü insan nedir ki, onunla bu kadar ilgileniyorsun,Zihnini onunla meşgul ediyorsun?+
18 Neden her sabah onu denetleyip,Her an onu sınıyorsun?+
19 Lütfen artık gözünü üzerimden çek,Rahat bırak da nefes alayım.+
20 Ey insanı izleyen Tanrı,Günah işlediysem Sana ne zararı var?+
Neden beni hedef seçtin?
Sana yük olmuyor muyum?
21 Neden suçumu bağışlamıyor,Hatamı görmezden gelmiyorsun?
Yakında toprak olacağım,+Beni arayacaksın, ama ben olmayacağım.”
