Eyüp 3:1-26
3 Sonunda Eyüp söze başladı. Doğduğu güne lanetler yağdırarak+
2 şunları söyledi:
3 “Doğduğum gün olmaz olsun,+Annemin bana gebe kaldığı gece de!
4 O gün karanlığa gömülsün,Tanrı o günü hatırlamasın,Işık onu aydınlatmasın.
5 Zifiri karanlık o günü yutsun,Üzerine karabulutlar çöksün,Onu öğle vakti korkunç bir karanlık kaplasın.
6 O gece koyu karanlıklara gömülsün,+Yılın günleri arasında yüzü gülmesin,Ayın günleri arasına girmesin.
7 Evet, bereketsiz olsun o gece,Sevinç haykırışları duyulmasın.
8 Güne lanet okuyanlar,Timsahı*+ uyandırabilenler, o geceye lanet etsin.
9 Alacakaranlık vaktinde yıldızları kararsın,Beklediği ışık hiç doğmasın,Günün ağardığını görmesin.
10 Çünkü anamın rahmini kapamadı,+Beni sıkıntılardan esirgemedi.
11 Neden doğarken ölmedim,Neden ana karnından çıkarken can vermedim?+
12 Neden annem beni dizlerine yatırdı,Neden beni emzirdi?
13 O sırada ölseydim şimdi huzur içinde yatmış,+Uyuyor, dinleniyor olurdum;+
14 Yaptıkları yerler artık harabe olmuş*
Krallar ve danışmanlarıyla birlikte,
15 Evlerini gümüşlerle doldurmuş,Altınlar toplamış prenslerle* birlikte dinlenirdim.
16 Ya da neden fark edilmeyen bir düşük gibi,Hiç gün ışığı görmemiş bir bebek gibi yok olmadım?
17 Mezarda kötülerin bile huzursuzluğu biter,Gücü tükenenler rahata erer.+
18 Orada bütün esirler huzur içindedir,Çünkü kimse onlara iş buyurmaz.
19 Zayıf da güçlü de birdir orada,+Köle efendisinin baskısından kurtulmuştur.
20 Tanrı neden acı çekenlere yaşam ışığı,Canından bezenlere+ hayat verir?
21 Onlar ölümü özlemle beklerken+ neden ona kavuşamaz?
Oysa define için toprağı kazanlardan daha heveslidirler,
22 Mezarı bulunca sevinirler,Mutluluktan havalara uçarlar.
23 Tanrı neden çaresiz bıraktığı* insana,+Yolunu kaybetmiş kişiye hayat ışığı verir?
24 İnlemekten yemek yiyemiyorum,+Feryadım+ coşkun sular gibi.
25 Korktuğum başıma geliyor,Kâbusum gerçek oluyor.
26 Huzurum, rahatım kalmadı,Dertlerim dinmek bilmiyor.”
