Eyüp 17:1-16
17 “Gücüm tükeniyor, günlerim geçip gidiyor,Mezarım beni bekliyor.+
2 Alaycılar etrafımı sarmış,+Asice davranışları hep gözümün önünde.
3 Ey Tanrım, ne olur kefaletimi kabul et ve sakla.
Hem de benimle el sıkışıp kefilim ol,+Çünkü Senden başka kim bunu yapabilir?
4 Bu adamların yüreğini anlayıştan yoksun bıraktın,+Bu yüzden başarılı olmalarına izin vermezsin.
5 Onlar arkadaşlarına ‘Gelin mallarımdan pay alın’ der,Oysa kendi çocuklarının açlıktan gözleri kararmıştır.
6 Tanrı beni herkese alay konusu yaptı,+Yüzüne tükürülen biri oldum.+
7 Kederden artık iyi görmüyor gözlerim,+Kollarım, bacaklarım bir deri bir kemik kaldı.
8 Doğru insanlar halimi görünce şaşıyor,Masum kişiler Tanrı’dan korkmayanlara* kızıyor.
9 Dürüst insan doğruluk yolunda kararlılıkla yürüyor,+Temiz kişi doğruyu yapmak üzere daha da güç buluyor.+
10 Hadi konuşmaya devam edin,Çünkü henüz aranızda akıllıca bir söz söyleyen çıkmadı.+
11 Ömrüm bitti tükendi,+Ne bir planım kaldı, ne de içimde bir arzu.+
12 Bana ‘Şimdi karanlıksa, aydınlık yakındır’ deyip duruyorlar,Geceyi gündüz yerine koyuyorlar.
13 Yakında mezar* evim olacak,+Yatağımı karanlığa sereceğim.+
14 Yattığım çukura+ ‘Babam’,Topraktaki kurtlara ‘Annem ve kız kardeşim’ diyeceğim.
15 Hani nerede benim ümidim?+
Bir umudum olduğunu kim düşünebilir?
16 Ümidim, kapısı sürgülü mezara* inecek,O da ben de toprak olup gideceğiz.”+
