ข้ามไปยังเนื้อหา

ข้ามไปยังสารบัญ

 เรื่อง​ราว​ชีวิต​จริง

มีกำลังทั้ง ๆ ที่อ่อนแอ

มีกำลังทั้ง ๆ ที่อ่อนแอ

เมื่อ​เห็น​รูป​ร่าง​ที่​เปราะ​บาง​ของ​ฉัน ทุก​คน​ก็​คิด​ว่า​ผู้​หญิง​ที่​มี​น้ำหนัก​แค่ 29 กิโลกรัม​แถม​ยัง​ต้อง​นั่ง​เก้าอี้​ล้อ​เข็น​แบบ​นี้ คง​ไม่​มี​เรี่ยว​แรง​จะ​ทำ​อะไร ถึง​ฉัน​จะ​ผอม​แห้ง​แรง​น้อย แต่​ใน​ใจ​ฉัน​ก็​ยัง​เข้มแข็ง​เสมอ ตอน​นี้ ฉัน​จะ​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า​ฉัน​มี​ชีวิต​อยู่​ด้วย​ใจ​ที่​เข้มแข็ง​ได้​อย่าง​ไร​ทั้ง ๆ ที่​ร่าง​กาย​อ่อนแอ

ตอน​อายุ 4 ขวบ

เมื่อ​คิด​ถึง​ความ​ทรง​จำ​ใน​วัย​เด็ก มัน​เป็น​ช่วง​เวลา​ที่​มี​ความ​สุข​มาก เรา​อยู่​บ้าน​หลัง​เล็ก ๆ ใน​ชนบท​ทาง​ใต้​ของ​ฝรั่งเศส ฉัน​ชอบ​วิ่ง​เล่น​ใน​สวน พ่อ​ทำ​ชิง​ช้า​ให้​ฉัน​นั่ง​เล่น ฉัน​จึง​โต​มา​ใน​ครอบครัว​ที่​อบอุ่น​และ​รัก​กัน ใน​ปี ค.ศ. 1966 พยาน​พระ​ยะโฮวา​มา​ที่​บ้าน​ของ​เรา พวก​เขา​คุย​กับ​พ่อ​เกี่ยว​กับ​คัมภีร์​ไบเบิล​นาน​มาก หลัง​จาก​นั้น​แค่ 7 เดือน​พ่อ​ก็​เข้า​มา​เป็น​พยาน​พระ​ยะโฮวา แล้ว​ไม่​นาน​แม่​ก็​เจริญ​รอย​ตาม

ปัญหา​ของ​ฉัน​เกิด​ขึ้น​ไม่​นาน​หลัง​จาก​เรา​ย้าย​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​เกิด​ของ​พ่อ​ใน​สเปน ช่วง​นั้น​ฉัน​เริ่ม​รู้สึก​เจ็บ​แปลบ​เหมือน​มี​เข็ม​ทิ่ม​ตาม​มือ​และ​ข้อ​เท้า หลัง​จาก 2 ปี​ที่​เรา​เทียว​ไป​เทียว​มา​หา​หมอ​หลาย​คน เรา​ก็​ได้​พบ​หมอ​ที่​เชี่ยวชาญ​โรค​ข้อ​และ​รูมาติสซั่ม​คน​หนึ่ง ซึ่ง​พูด​กับ​แม่​ฉัน​ตรง ๆ ว่า “มัน​สาย​ไป​แล้ว” แล้ว​แม่​ก็​เริ่ม​ร้องไห้ ส่วน​คำ​ศัพท์​ประหลาด ๆ ที่​ดัง​ก้อง​ใน​ห้อง​สี​เทา เช่น “โรค​ภูมิ​คุ้ม​กัน​ทำลาย​ตัว​เอง” และ “โรค​ข้อ​อักเสบ​ใน​เด็ก” * แม้​ว่า​เด็ก​อายุ 10 ขวบ​อย่าง​ฉัน​จะ​ไม่​เข้าใจ​ว่า​มัน​คือ​อะไร แต่​ก็​รู้​ทันที​ว่า​มัน​เป็น​ข่าว​ร้าย​แน่ ๆ

คุณ​หมอ​แนะ​นำ​ให้​ฉัน​เข้า​รับ​การ​รักษา​ที่​โรง​พยาบาล​สำหรับ​ผู้​ป่วย​เด็ก​เรื้อรัง วัน​แรก​ที่​ไป​ถึง ตึก​ที่​นี่​ดู​ทึม ๆ ทำ​ให้​ฉัน​รู้สึก​หดหู่​และ​กฎ​ระเบียบ​ก็​เข้มงวด​มาก แม่ชี​ตัด​ผม​ให้​ฉัน​และ​ให้​ใส่​ชุด​ผู้​ป่วย​ที่​เก่า​มอ​ซอ ฉัน​ได้​แต่​คิด​ไป​ร้องไห้​ไป​ว่า ‘ฉัน​จะ​ทน​อยู่​ที่​นี่​ได้​ยัง​ไง?’

ฉัน​รับ​รู้​ได้​ว่า​พระ​ยะโฮวา​คอย​ดู​แล​ฉัน

เนื่อง​จาก​พ่อ​แม่​สอน​ให้​รัก​และ​นับถือ​พระ​ยะโฮวา​พระเจ้า ฉัน​เลย​ขอ​ไม่​เข้า​ร่วม​พิธีกรรม​ของ​คาทอลิก​ที่​โรง​พยาบาล​จัด​ขึ้น แต่​แม่ชี​ไม่​เข้าใจ​ว่า​ทำไม​ฉัน​ถึง​เข้า​ร่วม​ไม่​ได้ ฉัน​ก็​เลย​ได้​แต่​อธิษฐาน​อ้อน​วอน​พระ​ยะโฮวา​ไม่​ให้​ทอดทิ้ง​ฉัน แล้ว​ก็​สัมผัส​ได้​ว่า​พระองค์​กำลัง​ปก​ป้อง​ดู​แล​ฉัน ราว​กับ​ว่า​กำลัง​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ที่​อบอุ่น​ของ​พ่อ​ที่​รัก

พ่อ​แม่​ได้​รับ​อนุญาต​ให้​มา​เยี่ยม​ฉัน​ช่วง​สั้น ๆ ทุก​วัน​เสาร์ พวก​ท่าน​มัก​จะ​เอา​หนังสือ​อธิบาย​คำ​สอน​ของ​คัมภีร์​ไบเบิล​ติด​มือ​มา​ให้​ฉัน​เสมอ​เพื่อ​ช่วย​ให้​ฉัน​มี​ความ​เชื่อ​เข้มแข็ง​ต่อ​ไป ตาม​ปกติ​แล้ว เด็ก ๆ ที่​นี่​ไม่​ได้​รับ​อนุญาต​ให้​เก็บ​หนังสือ​ไว้​กับ​ตัว​เอง แต่​แม่ชี​ยอม​ให้​ฉัน​เก็บ​หนังสือ​พวก​นั้น​กับ​คัมภีร์​ไบเบิล​ได้ ซึ่ง​ฉัน​เอา​มา​อ่าน​ทุก​วัน ฉัน​ยัง​มี​โอกาส​คุย​กับ​เด็ก​ผู้​หญิง​หลาย​คน​เกี่ยว​กับ​ความ​หวัง​ที่​ จะ​มี​ชีวิต​ตลอด​ไป​ใน​โลก​ที่​เป็น​อุทยาน และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​เจ็บ​ป่วย​อีก​เลย (วิวรณ์ 21:3, 4) แม้​บาง​ครั้ง​รู้สึก​เศร้า​และ​เหงา แต่​ฉัน​ก็​ดีใจ​ที่​ความ​เชื่อ​และ​ความ​ไว้​วางใจ​ที่​มี​ต่อ​พระ​ยะโฮวา​เข้มแข็ง​ขึ้น​เรื่อย ๆ

หลัง​จาก 6 เดือน​ที่​ยาว​นาน หมอ​ก็​ให้​ฉัน​กลับ​บ้าน แม้​อาการ​ป่วย​ยัง​ไม่​ดี​ขึ้น​แต่​ฉัน​ก็​มี​ความ​สุข​ที่​ได้​กลับ​ไป​อยู่​กับ​พ่อ​แม่ อาการ​ปวด​ข้อ​รุนแรง​ขึ้น ข้อ​ต่อ​หลาย​ข้อ​เริ่ม​บิด​เบี้ยว ฉัน​เริ่ม​ชีวิต​วัยรุ่น​ด้วย​ร่าง​กาย​ที่​อ่อนแอ​เหลือ​เกิน แต่​เรื่อง​นี้​ก็​ไม่​ใช่​อุปสรรค​ใน​การ​ตัดสิน​ใจ​รับใช้​พระ​ยะโฮวา​ให้​ดี​ที่​สุด​เท่า​ที่​จะ​ทำ​ได้ ฉัน​จึง​ตัดสิน​ใจ​รับ​บัพติสมา​ตอน​อายุ 14 แต่​บาง​ครั้ง​ฉัน​ก็​รู้สึก​ผิด​หวัง​ใน​พระ​ยะโฮวา บิดา​บน​สวรรค์ ฉัน​พูด​ใน​คำ​อธิษฐาน​ว่า “ทำไม​ต้อง​เป็น​ลูก​ด้วย? โปรด​ช่วย​รักษา​ลูก​ให้​หาย​สัก​ที พระองค์​ไม่​เห็น​หรือ​ว่า​ลูก​ทรมาน​แค่​ไหน?”

ช่วง​ที่​ยาก​ที่​สุด​ของ​ฉัน​คือ​ช่วง​ที่​เป็น​สาว ฉัน​ต้อง​ทำ​ใจ​ยอม​รับ​ว่า​ไม่​มี​วัน​ที่​อาการ​ป่วย​จะ​ดี​ขึ้น​ได้ และ​ฉัน​ก็​อด​ไม่​ได้​ที่​จะ​เปรียบ​เทียบ​ตัว​เอง​กับ​เพื่อน ๆ เวลา​เห็น​พวก​เขา​มี​สุขภาพ​ดี มี​ความ​สุข และ​ทำ​อะไร ๆ ได้​ทุก​อย่าง ฉัน​รู้สึก​น้อยเนื้อต่ำใจ​มาก​แล้ว​ก็​เริ่ม​เก็บ​ตัว แต่​ครอบครัว​และ​เพื่อน ๆ ก็​คอย​ให้​กำลังใจ​เสมอ ที่​ฉัน​จำ​ได้​แม่น​เลย​คือ อลิเซีย​เพื่อน​รัก​ของ​ฉัน เธอ​อายุ​มาก​กว่า​ฉัน 20 ปี เธอ​ช่วย​ฉัน​ให้​พยายาม​มอง​ข้าม​ความ​เจ็บ​ปวด​และ​ชวน​ให้​คิด​เรื่อง​อื่น​แทน​ที่​จะ​มัว​แต่​กังวล​กับ​ปัญหา​ของ​ตัว​เอง

หา​วิธี​ที่​จะ​อยู่​อย่าง​มี​ความ​หมาย​มาก​ขึ้น

ตอน​อายุ 18 มี​หลาย​ครั้ง​ที่​ฉัน​อาการ​ทรุด​หนัก​ลง แค่​ไป​ร่วม​ประชุม​คริสเตียน​ฉัน​ก็​แทบ​หมด​แรง​แล้ว ฉัน​พยายาม​ใช้ “เวลา​ว่าง” ให้​เป็น​ประโยชน์​โดย​การ​ศึกษา​ค้นคว้า​พระ​คัมภีร์​อย่าง​ละเอียด ฉัน​ได้​อ่าน​หนังสือ​โยบ​และ​บทเพลง​สรรเสริญ​ที่​ช่วย​ให้​เข้าใจ​ว่า ตอน​นี้​พระ​ยะโฮวา​พระเจ้า​ไม่​ได้​ปก​ป้อง​ฉัน​ทาง​ด้าน​ร่าง​กาย แต่​พระองค์​จัด​เตรียม​สิ่ง​ที่​จำเป็น​จริง ๆ สำหรับ​ฉัน ซึ่ง​ก็​คือ​ความ​หวัง​ที่​ทำ​ให้​มี​กำลังใจ ฉัน​อธิษฐาน​บ่อย ๆ เพื่อ​ขอ​ให้​มี “กำลัง​ที่​มาก​กว่า​ปกติ” และ “สันติ​สุข​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​เหนือ​กว่า​ความ​คิด​ทุก​อย่าง”—2 โครินท์ 4:7; ฟิลิปปอย 4:6, 7

พอ​ถึง​อายุ 22 ฉัน​จำ​ใจ​ต้อง​นั่ง​วีลแชร์​อย่าง​ที่​ไม่​อาจ​เลี่ยง​ได้ ฉัน​กลัว​สายตา​ของ​ผู้​คน​ที่​จ้อง​มอง​ผู้​หญิง​ขี้​โรค​บน​เก้าอี้​ล้อ​เข็น​อย่าง​ฉัน แต่​วีลแชร์​ก็​พอ​จะ​ช่วย​ให้​ไป​ไหน​มา​ไหน​ได้​บ้าง และ​มัน​ก็​ไม่​ได้ “แย่” อย่าง​ที่​คิด อิซาเบล​เพื่อน​ของ​ฉัน​ชวน​ให้​ลอง​ตั้ง​เป้า​ที่​จะ​ใช้​เวลา 60 ชั่วโมง​ใน​เดือน​นั้น​กับ​เธอ เพื่อ​ช่วย​คน​อื่น ๆ ให้​รู้​จัก​คัมภีร์​ไบเบิล

ตอน​แรก​ฉัน​คิด​ว่า​คง​เป็น​ไป​ไม่​ได้​หรอก​แต่​สุด​ท้าย​ก็​ทำ​ได้​จริง ๆ การ​ช่วยเหลือ​ของ​พระ​ยะโฮวา การ​สนับสนุน และ​กำลังใจ​จาก​คน​ใน​ครอบครัว​กับ​เพื่อน ๆ ทำ​ให้​เดือน​ที่​น่า​ตื่นเต้น​นั้น​ผ่าน​ไป​อย่าง​รวด​เร็ว แล้ว​ฉัน​ก็​รู้​ว่า​ตัว​เอง​สามารถ​เอา​ชนะ​ความ​กลัว​และ​ความ​อาย​ที่​มี​ใน​ตอน​แรก​ได้ ฉัน​มี​ความ​สุข​ที่​สุด​เลย พอ​ถึง​ปี 1996 ฉัน​ก็​ตัดสิน​ใจ​เป็น​ไพโอเนียร์​ประจำ (ผู้​สอน​คัมภีร์​ไบเบิล​เต็ม​เวลา) ที่​ใช้​เวลา 90 ชั่วโมง​ใน​แต่​ละ​เดือน​เพื่อ​ช่วย​คน​อื่น ๆ ให้​รู้​จัก​คัมภีร์​ไบเบิล สำหรับ​ฉัน​แล้ว นี่​เป็น​การ​ตัดสิน​ใจ​ที่​ดี​ที่​สุด​ครั้ง​หนึ่ง​ใน​ชีวิต ฉัน​ได้​ใกล้​ชิด​กับ​พระ​ยะโฮวา​มาก​ขึ้น​และ​ร่าง​กาย​ก็​มี​กำลัง​วังชา​มาก​ขึ้น​ด้วย งาน​นี้​ทำ​ให้​ฉัน​มี​โอกาส​เล่า​เรื่อง​ความ​เชื่อ​ของ​ฉัน​ให้​คน​อื่น ๆ ฟัง​และ​ได้​ช่วย​บาง​คน​ให้​เข้า​มา​เป็น​เพื่อน​กับ​พระ​ยะโฮวา​พระเจ้า

พระ​ยะโฮวา​ไม่​เคย​ปล่อยมือ​ฉัน

ใน​ฤดู​ร้อน​ปี 2001 ฉัน​ได้​รับ​บาดเจ็บ​สาหัส​จาก​อุบัติเหตุ​ทาง​รถยนต์​และ​ขา​หัก​ทั้ง​สอง​ข้าง ระหว่าง​ที่​นอน​ร้อง​ครวญ​คราง​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด​ใน​โรง​พยาบาล ฉัน​อธิษฐาน​ใน​ใจ​บ่อย ๆ ว่า “ได้​โปรด​เถอะ​พระ​ยะโฮวา ขอ​อย่า​ทอดทิ้ง​ลูก​เลย” แล้ว​ผู้​หญิง​ที่​นอน​อยู่​เตียง​ข้าง ๆ ก็​สังเกต​เห็น​และ​ถาม​ว่า “คุณ​เป็น​พยาน​พระ​ยะโฮวา​หรือ​เปล่า?” ฉัน​ไม่​มี​แรง​แม้​แต่​จะ​ตอบ เลย​ได้​แต่​พยัก​หน้า ผู้​หญิง​คน​นั้น​พูด​ว่า “ฉัน​รู้​จัก​พวก​คุณ​ดี ฉัน​เคย​อ่าน​วารสาร​ของ​พวก​คุณ​บ่อย ๆ” คำ​พูด​ของ​เธอ​ทำ​ให้​ฉัน​ลืม​ความ​เจ็บ​ปวด​ไป​ได้​มาก แม้​แต่​ใน​สภาพ​ที่​น่า​เวทนา​ขนาด​นั้น ฉัน​ก็​ยัง​บอก​ให้​คน​อื่น​รู้​เกี่ยว​กับ​พระ​ยะโฮวา​ได้ ฉัน​ภูมิ​ใจ​จริง ๆ!

พอ​ฉัน​ฟื้น​ตัว​ขึ้น​บ้าง​แล้ว ฉัน​ตั้งใจ​จะ​บอก​คน​อื่น ๆ เรื่อง​พระ​ยะโฮวา​มาก​ขึ้น แม่​ช่วย​เข็น​วีลแชร์​ไป​ทั่ว​โรง​พยาบาล​เพราะ​ขา​ทั้ง​สอง​ข้าง​ยัง​ใส่​เฝือก​อยู่ แต่​ละ​วัน​เรา​ไป​เยี่ยม​คนไข้​สอง​สาม​ราย แล้ว​ก็​ฝาก​หนังสือ​บาง​เล่ม​เกี่ยว​กับ​คัมภีร์​ไบเบิล​ให้​เขา​อ่าน ถึง​แม้​การ​ทำ​แบบ​นี้​จะ​ทำ​ให้​ฉัน​เหนื่อย​จน​แทบ​หมด​แรง แต่​พระ​ยะโฮวา​ก็​ช่วย​ให้​ฉัน​มี​กำลัง​พอ​ที่​จะ​ทำ​งาน​นี้​ต่อ​ไป​ได้

ใน​ปี 2003 กับ​พ่อ​แม่​ของ​ฉัน

ใน​ช่วง​ไม่​กี่​ปี​มา​นี้ นอก​จาก​อาการ​ป่วย​จะ​ทำ​ให้​ฉัน​ทรมาน​มาก​ขึ้น​เรื่อย ๆ แล้ว การ​สูญ​เสีย​พ่อ​ก็​ยิ่ง​ทำ​ให้​เจ็บ​ปวด​มาก​ขึ้น​ไป​อีก แต่​สิ่ง​ที่​ช่วย​ฉัน​ให้​มอง​เรื่อง​ต่าง ๆ ใน​แง่​บวก​ได้​เสมอ​ทั้ง ๆ ที่​มี​เรื่อง​แย่ ๆ เกิด​ขึ้น​มาก​มาย ก็​คือ​การ​ใช้​เวลา​อยู่​กับ​ญาติ​และ​เพื่อน ๆ  การ​ทำ​อย่าง​นี้​ช่วย​ให้​ฉัน​ลืม​ปัญหา​ของ​ตัว​เอง​ไป​ได้​และ​ใน​ช่วง​ที่​อยู่​คน​เดียว​ฉัน​ใช้​เวลา​ศึกษา​คัมภีร์​ไบเบิล หรือ​บาง​ที​ก็​สอน​เรื่อง​คัมภีร์​ไบเบิล​ให้​คน​อื่น ๆ ทาง​โทรศัพท์

ฉัน​มัก​จะ​หลับ​ตา “นึก​ภาพ” สวน​อุทยาน​บน​แผ่นดิน​โลก​ตาม​ที่​พระเจ้า​สัญญา

ฉัน​พยายาม​ทำ​ให้​ตัว​เอง​รู้สึก​สดชื่น​ด้วย​วิธี​ง่าย ๆ เช่น ยื่น​หน้า​ออก​ไป​รับ​ลม​เย็น ๆ หรือ​สูด​กลิ่น​หอม​ของ​ดอกไม้ นี่​ทำ​ให้​ฉัน​อยาก​ขอบคุณ​พระ​ยะโฮวา​ที่​ช่วย​ให้​ฉัน​ยัง​หา​ความ​สุข​ใน​ชีวิต​ได้ การ​มี​อารมณ์​ขัน​ก็​ช่วย​ได้​มาก​จริง ๆ เช่น มี​อยู่​วัน​หนึ่ง​ฉัน​ออก​ไป​เผยแพร่​กับ​เพื่อน​ที่​มัก​เข็น​รถ​ให้​ฉัน ตอน​ที่​เธอ​หยุด​จด​บันทึก จู่ ๆ รถ​วีลแชร์​ที่​ฉัน​นั่ง​ก็​ไหล​ลง​เนิน​ไป​ชน​กับ​รถ​ที่​จอด​อยู่ พวก​เรา​ตกใจ​มาก แต่​พอ​รู้​ว่า​ไม่​ได้​เป็น​อะไร​เรา​สอง​คน​ก็​หัวเราะ​กัน​ลั่น​เลย

ตอน​นี้​ใน​ชีวิต​ฉัน​ยัง​มี​อีก​หลาย​เรื่อง​ที่​ทำ​ไม่​ได้ ฉัน​เรียก​มัน​ว่า​ความ​ปรารถนา​ที่​รอ​คอย ฉัน​มัก​จะ​หลับ​ตา “นึก​ภาพ” สวน​อุทยาน​บน​แผ่นดิน​โลก​ตาม​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้ (2 เปโตร 3:13) ฉัน​เห็น​ภาพ​ตัว​เอง​แข็งแรง เดิน​ไป​ไหน​มา​ไหน​ได้ แล้ว​ก็​ทำ​อะไร ๆ ได้​อย่าง​ที่​อยาก​ทำ ฉัน​จำ​คำ​พูด​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ได้​ขึ้น​ใจ​ที่​ว่า “จง​รอ​คอย​พระเจ้า จง​เข้มแข็ง​และ​ให้​จิตใจ​ของ​ท่าน​กล้า​หาญ​เถิด” (บทเพลง​สรรเสริญ 27:14) ถึง​แม้​ว่า​ร่าง​กาย​ของ​ฉัน​นับ​วัน​จะ​ยิ่ง​อ่อน​แรง​ลง​เรื่อย ๆ แต่​พระ​ยะโฮวา​ช่วย​ทำ​ให้​หัวใจ​ฉัน​เข้มแข็ง​เสมอ และ​ฉัน​ยัง​มี​กำลัง​ทั้ง ๆ ที่​อ่อนแอ

^ วรรค 6 โรค​ข้อ​อักเสบ​ใน​เด็ก​ทำ​ให้​เด็ก​มี​อาการ​ปวด​ข้อ​เนื่อง​จาก​ข้อ​บวม​และ​อักเสบ โรค​นี้​อยู่​ใน​กลุ่ม​โรค​ภูมิ​คุ้ม​กัน​ทำลาย​ตัว​เอง เพราะ​นอก​จาก​มัน​จะ​ทำลาย​เชื้อ​โรค​แล้ว​ยัง​ทำลาย​เนื้อ​เยื่อ​ที่​ดี​ของ​ตัว​เอง​ด้วย