ข้ามไปยังเนื้อหา

ข้ามไปยังสารบัญ

 จดหมาย​จาก​เบนิน

ฉันคิดผิดรึเปล่าที่มาที่นี่?

ฉันคิดผิดรึเปล่าที่มาที่นี่?

เช้า​วัน​หนึ่ง​ใน​แอฟริกา​ตะวัน​ตก. กลิ่น​หอม​ของ​ซอส​และ​ข้าว​ที่​ต้ม​ร้อน ๆ โชย​มา​กับ​สาย​ลม. พวก​ผู้​หญิง​เดิน​กัน​ขวักไขว่​อยู่​บน​ถนน​พร้อม​กับ​เทิน​ของ​ห่อ​ใหญ่​อย่าง​ไม่​น่า​เชื่อ​ไว้​บน​ศีรษะ. เสียง​หัวเราะ​ครื้นเครง​ระคน​กับ​เสียง​ผู้​คน​ใน​ตลาด​ที่​กำลัง​ต่อ​รอง​ราคา​กัน​อย่าง​ดุเดือด. แม้​จะ​ยัง​เช้า​อยู่ แต่​แสง​แดด​ก็​ร้อน​จน​รู้สึก​อบอ้าว.

เมื่อ​เห็น​โยโว หรือ​คน​ผิว​ขาว​เดิน​ผ่าน​มา เด็ก​กลุ่ม​หนึ่ง​พา​กัน​ร้อง​เพลง​และ​เต้น​รำ​เพื่อ​เรียก​ร้อง​ความ​สนใจ. พวก​เด็ก ๆ มัก​จะ​ร้อง​เพลง​ที่​ขึ้น​ต้น​ว่า “โยโว โยโว บงซัวร์” และ​ลง​ท้าย​ว่า “จะ​ให้​รางวัล​อะไร​พวก​หนู​บ้าง?” แต่​มี​เด็ก​ผู้​ชาย​คน​หนึ่ง​ไม่​ร่วม​วง​กับ​เพื่อน ๆ. ขณะ​ที่​ฉัน​เดิน​ผ่าน​ไป เด็ก​คน​นี้​เดิน​ตาม​มา​และ​เริ่ม​ทำ​ท่า​ทาง​บาง​อย่าง​ซึ่ง​ดู​คล้าย​ภาษา​มือ. ตอน​อยู่​ที่​สหรัฐ ฉัน​เคย​หัด​สะกด​คำ​โดย​ใช้​ภาษา​มือ​อเมริกัน แต่​ผู้​คน​ใน​เบนิน​พูด​ภาษา​ฝรั่งเศส.

ฉัน​พยายาม​สะกด​อักษร​แปด​ตัว​ซึ่ง​เป็น​ชื่อ​ตัว​เอง​ด้วย​ความ​ยาก​ลำบาก. เด็ก​คน​นั้น​ยิ้ม​กว้าง​อย่าง​ดีใจ. เขา​จับ​มือ​ฉัน​แล้ว​พา​เดิน​ลัด​เลาะ​ไป​ตาม​ตรอก​ซอก​ซอย​จน​มา​ถึง​บ้าน​ของ​เขา​ซึ่ง​ก่อ​ด้วย​อิฐ​บล็อก​และ​มี​สอง​ห้อง​เหมือน​กับ​บ้าน​หลัง​อื่น ๆ. คน​ใน​ครอบครัว​ของ​เขา​เข้า​มา​ห้อม​ล้อม​ฉัน. ทุก​คน​พูด​คุย​กัน​ด้วย​ภาษา​มือ. แล้ว​ฉัน​จะ​ทำ​อย่าง​ไร? ฉัน​บอก​ชื่อ​ตัว​เอง​เป็น​ภาษา​มือ​แล้ว​เขียน​ข้อ​ความ​สั้น ๆ บอก​พวก​เขา​ว่า​ฉัน​เป็น​มิชชันนารี​ที่​สอน​คัมภีร์​ไบเบิล และ​ฉัน​จะ​กลับ​มา​หา​พวก​เขา​อีก. เพื่อน​บ้าน​บาง​คน​ซึ่ง​เป็น​คน​หู​ดี​เข้า​มา​ร่วม​วง​สนทนา​ด้วย และ​ทุก​คน​พยัก​หน้า​ว่า​อยาก​ให้​ฉัน​กลับ​มา​อีก. ฉัน​ถาม​ตัว​เอง​ว่า ‘ฉัน​คิด​ผิด​รึ​เปล่า​ที่​ตาม​เด็ก​คน​นี้​มา?’

เมื่อ​กลับ​มา​บ้าน ฉัน​คิด​ว่า ‘ต้อง​มี​ใคร​สัก​คน​ช่วย​คน​เหล่า​นี้​ให้​รู้​จัก​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า​ที่​ว่า “หู​ของ​คน​หู​หนวก​จะ​ยิน​ได้.”’ (ยะซายา 35:5) ฉัน​ลอง​ค้น​หา​ข้อมูล​เกี่ยว​กับ​คน​หู​หนวก. ผล​สำรวจ​สำมะโนประชากร​เมื่อ​ไม่​นาน​มา​นี้​พบ​ว่า​ใน​เบนิน​มี​คน​หู​หนวก​และ​คน​หู​ตึง​ไม่​ต่ำ​กว่า 12,000 คน. ฉัน​ดีใจ​มาก​ที่​รู้​ว่า​ภาษา​ที่​ใช้​ใน​โรง​เรียน​โสต​ศึกษา​เป็น​ภาษา​มือ​อเมริกัน ไม่​ใช่​ภาษา​มือ​ฝรั่งเศส. แต่​น่า​เสียดาย ไม่​มี​พยาน​ฯ แม้​แต่​คน​เดียว​ใน​ประเทศ​นี้​ที่​รู้​ภาษา​มือ​อเมริกัน. ฉัน​ปรารภ​กับ​พยาน​ฯ คน​หนึ่ง​ใน​ท้องถิ่น​ว่า “ฉัน​อยาก​ให้​มี​ใคร​สัก​คน​ที่​รู้​ภาษา​มือ​อเมริกัน​มา​ช่วย​ที่​นี่​บ้าง.” เธอ​ตอบ​ว่า “ก็​เธอ​ไง​ล่ะ.” พยาน​ฯ คน​นั้น​พูด​ถูก! ฉัน​จึง​สั่ง​ซื้อ​คู่มือ​เรียน​ภาษา​มือ​และ​ขอ​ดี​วี​ดี​ภาษา​มือ​ที่​พยาน​พระ​ยะโฮ วา​ผลิต​มา​ศึกษา​ด้วย​ตน​เอง. แล้ว​คำ​อธิษฐาน​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​ฉัน​ก็​ได้​รับ​คำ​ตอบ​เมื่อ​พยาน​ฯ คน​หนึ่ง​ที่​ชำนาญ​ภาษา​มือ​อเมริกัน​ได้​ย้าย​จาก​แคเมอรูน​มา​ที่​เบนิน.

ต่อ​มา หลาย​คน​เริ่ม​รู้​ว่า​ฉัน​กำลัง​เรียน​ภาษา​มือ. มี​คน​บอก​ให้​ฉัน​ไป​เยี่ยม​ผู้​ชาย​หู​หนวก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​บรีซ​ซึ่ง​เป็น​ช่าง​เขียน​แผ่น​ป้าย. ห้อง​ทำ​งาน​ของ​เขา​ที่​สร้าง​ขึ้น​ง่าย ๆ จาก​ทาง​ปาล์ม​ใบ​ใหญ่​ที่​เย็บ​ติด​กัน​มี​ลม​โกรก​เย็น​สบาย​ทั้ง ๆ ที่​อากาศ​ภาย​นอก​ร้อน​อบอ้าว. ผนัง​ที่​ลาย​พร้อย​ไป​ด้วย​สารพัด​สี​ซึ่ง​กระเด็น​จาก​แปรง​ของ​เขา​บอก​ให้​รู้​ว่า​เขา​ทำ​งาน​นี้​มา​นาน​หลาย​ปี​แล้ว. เขา​ปัด​ฝุ่น​บน​ม้า​นั่ง​สอง​ตัว มอง​มา​ที่​ฉัน และ​รอ​ให้​ฉัน​เริ่ม​พูด. ฉัน​หยิบ​แผ่น​ดี​วี​ดี​ใส่​เข้า​ไป​ใน​เครื่อง​เล่น​ที่​พก​ไป​ด้วย. เขา​ลาก​ม้า​นั่ง​เข้า​มา​ใกล้​เพื่อ​มอง​ดู​ภาพ​ใน​จอ​เล็ก ๆ. เขา​ส่ง​ภาษา​มือ​ว่า “เข้าใจ! เข้าใจ!” เด็ก ๆ ใน​ละแวก​นั้น​มา​มุง​ดู​และ​ชะเง้อ​มอง​ด้วย​ความ​อยาก​รู้. เด็ก​คน​หนึ่ง​โพล่ง​ออก​มา​ว่า “ทำไม​พวก​เขา​ดู​หนัง​แต่​ไม่​เปิด​เสียง​ล่ะ?”

ทุก​ครั้ง​ที่​ฉัน​กลับ​ไป​เยี่ยม​บรีซ​จะ​มี​คน​มา​มุง​ดู​ดีวีดี​ภาษา​มือ​มาก​ขึ้น​เรื่อย ๆ. หลัง​จาก​นั้น​ไม่​นาน บรีซ​กับ​ผู้​สนใจ​อีก​หลาย​คน​ก็​เริ่ม​เข้า​ร่วม​การ​ประชุม​คริสเตียน​กับ​พวก​เรา. ภาษา​มือ​ของ​ฉัน​พัฒนา​ขึ้น​เพราะ​ต้อง​คอย​แปล​ส่วน​ต่าง ๆ ของ​การ​ประชุม​ให้​พวก​เขา. กลุ่ม​ภาษา​มือ​ของ​เรา​ใหญ่​ขึ้น​เรื่อย ๆ และ​คน​หู​หนวก​บาง​คน​ถึง​กับ​มา​ตาม​หา​ฉัน. ตัว​อย่าง​เช่น วัน​หนึ่ง​รถ​คัน​เก่า​ของ​ฉัน​ส่ง​เสียง​ดัง​ลั่น​เพราะ​ตก​หลุม​ตอน​ที่​ฉัน​พยายาม​หัก​หลบ​พวก​แพะ​และ​หมู​ที่​พลัด​หลง​มา. แล้ว​จู่ ๆ ก็​มี​เสียง​ดัง​ปัง​มา​จาก​ด้าน​หลัง​รถ​อีก. ฉัน​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘ต้อง​มี​อะไร​พัง​อีก​แน่ ๆ!’ แต่​ที่​จริง มี​ชาย​หู​หนวก​คน​หนึ่ง​วิ่ง​ตาม​รถ​ฉัน​มา​และ​พยายาม​เรียก​ให้​ฉัน​หยุด​รถ​โดย​ทุบ​รถ​ของ​ฉัน!

ต่อ​มา มี​การ​ตั้ง​กลุ่ม​ภาษา​มือ​อเมริกัน​ขึ้น​ใน​เมือง​อื่น ๆ ด้วย. เมื่อ​เริ่ม​มี​การ​แปล​ภาษา​มือ​ใน​การ​ประชุม​ภาค​ที่​จัด​ขึ้น​ทุก​ปี ฉัน​ก็​เป็น​คน​หนึ่ง​ที่​ได้​รับ​มอบหมาย​ให้​แปล​ส่วน​ต่าง ๆ ของ​การ​ประชุม. ครั้ง​หนึ่ง​ตอน​ที่​ฉัน​ยืน​อยู่​บน​เวที​และ​รอ​ให้​ผู้​บรรยาย​เริ่ม​พูด จู่ ๆ ฉัน​ก็​คิด​ถึง​ตอน​ที่​เพิ่ง​ย้าย​มา​รับใช้​ใน​เบนิน. ฉัน​เคย​ถาม​ตัว​เอง​บ่อย ๆ ว่า ‘มิชชันนารี​อย่าง​ฉัน​จะ​ช่วย​ผู้​คน​ใน​แอฟริกา​ให้​มาก​ขึ้น​ได้​อย่าง​ไร?’ เมื่อ​มอง​ดู​คน​หู​หนวก​ใน​ห้อง​ประชุม ฉัน​ก็​รู้​ว่า​ฉัน​ได้​คำ​ตอบ​แล้ว. ฉัน​ก็​เป็น​มิชชันนารี​ที่​ช่วย​คน​หู​หนวก​ไง​ล่ะ. ฉัน​ไม่​สงสัย​อีก​แล้ว​ว่า “ฉัน​คิด​ผิด​รึ​เปล่า​ที่​มา​ที่​นี่?”