ข้ามไปยังเนื้อหา

ข้ามไปยังสารบัญ

ผู้พิพากษาที่ยึดมั่นกับความถูกต้อง

ผู้พิพากษาที่ยึดมั่นกับความถูกต้อง

 จง​ใกล้​ชิด​พระเจ้า

ผู้​พิพากษา​ที่​ยึด​มั่น​กับ​ความ​ถูก​ต้อง

อาฤธโม 20:2-13

ผู้​พิพากษา​ที่​เป็น​มนุษย์​อาจ​ตัดสิน​ลง​โทษ​อย่าง​ไม่​เป็น​ธรรม​หรือ​รุนแรง​เกิน​กว่า​เหตุ แต่​พระ​ยะโฮวา​พระเจ้า ผู้​ทรง “รัก​ความ​ยุติธรรม” ไม่​เป็น​เช่น​นั้น. (บทเพลง​สรรเสริญ 37:28) แม้​พระองค์​ทรง​อด​กลั้น​ทน​นาน แต่​ก็​ไม่​ทรง​ยอม​ให้​กับ​การ​กระทำ​ผิด. พระองค์​ทรง​ยึด​มั่น​กับ​ความ​ถูก​ต้อง. ให้​เรา​พิจารณา​ว่า​พระองค์​ทรง​ทำ​เช่น​ไร​เมื่อ​เกิด​การ​บ่น​และ​การ​กบฏ ดัง​ที่​บันทึก​ใน​อาฤธโม​บท 20.

เมื่อ​ใกล้​สิ้น​สุด​การ​เดิน​ทาง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ชาว​อิสราเอล​ไม่​มี​น้ำ​ดื่ม. * พวก​เขา​เริ่ม​บ่น​ต่อ​ว่า​โมเซ​และ​อาโรน​ว่า “เหตุ​ไร​ท่าน​จึง​ได้​พา​พรรค​พวก​ของ​พระ​ยะโฮวา​ออก​มา​ที่​ป่า​นี้​ให้​เรา​กับ​ฝูง​สัตว์​ของ​เรา​ตาย​เสีย​เล่า.” (ข้อ 4) พวก​เขา​บ่น​ว่า​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้​เป็น “ที่​ชั่ว” ซึ่ง​ไม่​มี “ต้น​มะเดื่อ​เทศ​หรือ​เถา​องุ่น​หรือ​ต้น​ทับทิม” ซึ่ง​เป็น​ผลไม้​อย่าง​ที่​คน​สอดแนม​ชาว​อิสราเอล​เคย​นำ​กลับ​มา​จาก​แผ่นดิน​ตาม​คำ​สัญญา​เมื่อ​หลาย​ปี​ก่อน และ​พวก​เขา​ยัง​บ่น​ด้วย​ว่า “ไม่​มี​น้ำ​จะ​กิน.” (ข้อ 5; อาฤธโม 13:23) พวก​เขา​พูด​เหมือน​กับ​ว่า​เป็น​ความ​ผิด​ของ​โมเซ​และ​อาโรน​ที่​ตอน​นี้​พวก​เขา​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ที่​ไม่​ได้​อุดม​สมบูรณ์​เหมือน​ดินแดน​ที่​คน​ชอบ​บ่น​รุ่น​ก่อน​ไม่​ยอม​เข้า​ไป!

พระ​ยะโฮวา​ไม่​ได้​เพิกเฉย​ต่อ​เสียง​บ่น​นั้น. ที่​จริง พระองค์​ได้​สั่ง​ให้​โมเซ​ทำ​สาม​สิ่ง​คือ หยิบ​ไม้เท้า, ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ชุมนุม​กัน, และ “พูด​แก่​หิน​นั้น​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​หลาย, แล​หิน​นั้น​จะ​มี​น้ำ​ไหล​ออก​มา.” (ข้อ 8) โมเซ​เชื่อ​ฟัง​คำ​สั่ง​สอง​เรื่อง​แรก แต่​ท่าน​ไม่​ได้​เชื่อ​ฟัง​เรื่อง​ที่​สาม. แทน​ที่​จะ​พูด​กับ​หิน​ด้วย​ความ​เชื่อ ท่าน​กลับ​พูด​ด้วย​ความ​โกรธ​แค้น​ว่า “อ้าย​พวก​กบฏ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​เถิด, เรา​จะ​เอา​น้ำ​ออก​จาก​หิน​นี้​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​ได้​หรือ.” (ข้อ 10; บทเพลง​สรรเสริญ 106:32, 33) แล้ว​โมเซ​ก็​ตี​หิน​สอง​ครั้ง “แล​น้ำ​ไหล​พล่าน​ออก​มา.”—ข้อ 11

การ​ที่​โมเซ​และ​อาโรน​ทำ​เช่น​นี้​ถือ​เป็น​บาป​ร้ายแรง. พระเจ้า​ตรัส​ว่า “เจ้า​ทั้ง​สอง​กบฏ​ต่อ​คำ​สั่ง​ของ​เรา.” (อาฤธโม 20:24, ฉบับ R​73) โดย​การ​ขัด​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า​ใน​ครั้ง​นี้ โมเซ​กับ​อาโรน​จึง​กลาย​เป็น​กบฏ​เสีย​เอง​เหมือน​ที่​ท่าน​ทั้ง​สอง​เคย​กล่าวหา​ชาว​อิสราเอล. พระเจ้า​ประกาศ​คำ​พิพากษา​อย่าง​ชัดเจน​ว่า โมเซ​กับ​อาโรน​จะ​ไม่​ได้​นำ​ชาติ​อิสราเอล​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ตาม​คำ​สัญญา. เป็น​การ​ลง​โทษ​ที่​รุนแรง​เกิน​ไป​ไหม? ไม่​เลย เนื่อง​จาก​เหตุ​ผล​หลาย​ประการ.

ประการ​แรก พระเจ้า​ไม่​ได้​สั่ง​ให้​โมเซ​พูด​กับ​ประชาชน อีก​ทั้ง​พระองค์​ไม่​ได้​สั่ง​ให้​ตัดสิน​พวก​เขา​ว่า​เป็น​กบฏ. ประการ​ที่​สอง โมเซ​กับ​อาโรน​ไม่​ได้​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระเจ้า. พระเจ้า​ตรัส​ว่า “เจ้า​มิ​ได้ . . . ยก​ยอ​สรรเสริญ​เรา.” (ข้อ 12) โดย​กล่าว​ว่า “เรา จะ​เอา​น้ำ​ออก​จาก​หิน” โมเซ​พูด​เหมือน​กับ​ว่า ท่าน​กับ​อาโรน​เป็น​ผู้​ทำ​การ​อัศจรรย์​ให้​มี​น้ำ​ออก​มา แทน​ที่​จะ​เป็น​พระเจ้า. ประการ​ที่​สาม โทษ​ที่​ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​รับ​นั้น​เป็น​เช่น​เดียว​กับ​โทษ​ที่​พวก​อิสราเอล​เคย​ได้​รับ. พระเจ้า​ไม่​ทรง​อนุญาต​ให้​คน​รุ่น​ก่อน​ที่​กบฏ​ขัด​ขืน​เข้า​ไป​ใน​คะนาอัน ดัง​นั้น พระองค์​ทรง​ทำ​อย่าง​เดียว​กัน​ใน​กรณี​ของ​โมเซ​และ​อาโรน. (อาฤธโม 14:22, 23) ประการ​ที่​สี่ โมเซ​และ​อาโรน​เป็น​ผู้​นำ​ชาติ​อิสราเอล. คน​ที่​มี​หน้า​ที่​รับผิดชอบ​มาก​ก็​ต้อง​ให้​การ​ต่อ​พระเจ้า​มาก​กว่า​คน​อื่น.—ลูกา 12:48

พระ​ยะโฮวา​ทรง​ยึด​มั่น​กับ​ความ​ถูก​ต้อง. เนื่อง​จาก​พระองค์​ทรง​รัก​ความ​ยุติธรรม พระองค์​จึง​ไม่​อาจ​ตัดสิน​ลง​โทษ​อย่าง​ไม่​เป็น​ธรรม​หรือ​ไม่​ยุติธรรม. เห็น​ได้​ชัด​ว่า ผู้​พิพากษา​เช่น​นั้น​สม​ควร​ได้​รับ​ความ​ไว้​วางใจ​และ​ความ​นับถือ​จาก​เรา.

[เชิงอรรถ]

^ วรรค 2 หลัง​จาก​อพยพ​ออก​จาก​อียิปต์​แล้ว ชาว​อิสราเอล​ก็​พร้อม​ที่​จะ​เข้า​สู่​แผ่นดิน​คะนาอัน ดินแดน​ที่​พระเจ้า​ทรง​สัญญา​กับ​อับราฮาม. แต่​เมื่อ​ได้​ยิน​รายงาน​ที่​ไม่​ดี​จาก​คน​สอดแนม​สิบ​คน พวก​เขา​ก็​บ่น​ว่า​โมเซ. พระ​ยะโฮวา​จึง​ตัดสิน​ลง​โทษ​ให้​พวก​เขา​ต้อง​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​อีก 40 ปี ซึ่ง​นาน​พอ​ที่​คน​กบฏ​รุ่น​นั้น​จะ​ตาย​หมด.