ข้ามไปยังเนื้อหา

ข้ามไปยังสารบัญ

พวกเขาเสนอตัวด้วยความเต็มใจ ในบราซิล

พวกเขาเสนอตัวด้วยความเต็มใจ ในบราซิล

เมื่อ​หลาย​ปี​ก่อน รูเบีย (1) พี่​น้อง​หญิง​ซึ่ง​ตอน​นี้​อายุ 30 ปี เดิน​ทาง​ไป​เยี่ยม​ซานดรา (2) ซึ่ง​เป็น​ไพโอเนียร์​ที่​รับใช้​ใน​ประชาคม​เล็ก ๆ ทาง​ตอน​ใต้​ของ​ประเทศ​บราซิล. ช่วง​ที่​เธอ​อยู่​ที่​นั่น​มี​เหตุ​การณ์​บาง​อย่าง​เกิด​ขึ้น​ที่​ทำ​ให้​รูเบีย​ประทับใจ​มาก​จน​ถึง​กับ​ทำ​ให้​วิถี​ชีวิต​ของ​เธอ​เปลี่ยน​ไป. เกิด​อะไร​ขึ้น? ขอ​ให้​เรา​มา​ฟัง​จาก​รูเบีย​เอง.

“ดิฉัน​แทบ​ไม่​เชื่อ​หู​ตัว​เอง”

“ซานดรา​พา​ดิฉัน​ไป​เยี่ยม​ผู้​หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​เป็น​นัก​ศึกษา​ของ​เธอ. ขณะ​ที่​ศึกษา​กัน​อยู่ ผู้​หญิง​คน​นี้​พูด​ขึ้น​มา​ลอย ๆ ว่า ‘ซานดรา มี​เด็ก​สาว​สาม​คน​ใน​ที่​ทำ​งาน​ของ​ฉัน​อยาก​ศึกษา​พระ​คัมภีร์ แต่​ฉัน​บอก​พวก​เขา​ว่า​ต้อง​รอ​คิว​ก่อน. ฉัน​รู้​ว่า​ปี​นี้​คิว​ของ​คุณ​เต็ม​แล้ว.’ ดิฉัน​แทบ​ไม่​เชื่อ​หู​ตัว​เอง. ผู้​คน​ที่​อยาก​รู้​จัก​พระ​ยะโฮวา​ต้อง​เข้า​คิว​รอ!  ใน​ประชาคม​ที่​บ้าน​ของ​ดิฉัน เป็น​เรื่อง​ยาก​มาก​ที่​ดิฉัน​จะ​หา​นัก​ศึกษา​สัก​ราย​หนึ่ง. ใน​ตอน​นั้น​เอง ที่​บ้าน​ของ​นัก​ศึกษา​พระ​คัมภีร์​คน​นั้น ดิฉัน​รู้สึก​อยาก​ช่วย​ผู้​คน​ใน​เมือง​เล็ก ๆ นี้​มาก. หลัง​จาก​นั้น​ไม่​นาน ดิฉัน​ก็​จาก​เมือง​ใหญ่​ที่​ดิฉัน​อยู่​และ​ย้าย​ไป​อยู่​เมือง​ที่​ซานดรา​เป็น​ไพโอเนียร์.”

ผล​เป็น​อย่าง​ไร​เมื่อ​รูเบีย​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​นั่น? เธอ​เล่า​ว่า “ไม่​ถึง​สอง​เดือน​หลัง​จาก​ที่​ย้าย​ไป​ที่​นั่น ดิฉัน​ก็​นำ​การ​ศึกษา​พระ​คัมภีร์ 15 ราย และ​เชื่อ​ไหม​ว่า​หลัง​จาก​นั้น​ไม่​นาน​ก็​มี​คน​รอ​คิว​ศึกษา​กับ​ดิฉัน​เหมือน​ซานดรา!”

ถูก​กระตุ้น​ให้​ทบทวน​ดู​งาน​รับใช้​ของ​เขา

ดีเอโก (3) พี่​น้อง​ชาย​ซึ่ง​ตอน​นี้​อายุ 20 ปี​ต้น ๆ ได้​ไป​เยี่ยม​ไพโอเนียร์​คู่​หนึ่ง​ซึ่ง​รับใช้​อยู่​ที่​พรูเดนโทพูลิส เมือง​เล็ก ๆ ทาง​ตอน​ใต้​ของ​บราซิล. การ​เยี่ยม​ครั้ง​นั้น​ทำ​ให้​เขา​ประทับใจ​มาก. ที่​จริง เขา​ถูก​กระตุ้น​ให้​ตรวจ​สอบ​งาน​รับใช้​ของ​เขา. เขา​อธิบาย​ว่า “ใน​ประชาคม ผม​เป็น​คน​เรื่อย ๆ เฉื่อย ๆ ใน​การ​รับใช้ ประกาศ​เดือน​ละ​ไม่​กี่​ชั่วโมง. แต่​เมื่อ​ผม​ไป​เยี่ยม​พี่​น้อง​ไพโอเนียร์​และ​ฟัง​ประสบการณ์​ที่​พวก​เขา​เล่า ผม​ก็​อด​ไม่​ได้​ที่​จะ​เทียบ​ความ​ยินดี​ของ​พวก​เขา​กับ​ทัศนคติ​ของ​ผม​เอง​ที่​ไม่​สนใจ​ไยดี​ใน​การ​รับใช้. เมื่อ​ผม​เห็น​ว่า​พวก​เขา​มี​ความ​สุข​และ​ตื่นเต้น​ยินดี ผม​ก็​อยาก​จะ​มี​ชีวิต​ที่​มี​ความ​หมาย​เหมือน​กับ​พวก​เขา.” หลัง​จาก​การ​เยี่ยม​ครั้ง​นั้น ดีเอโก​ก็​เริ่ม​เป็น​ไพโอเนียร์.

เช่น​เดียว​กับ​ดีเอโก คุณ​เป็น​พยาน​ฯ ที่​อายุ​ยัง​น้อย​ที่​ร่วม​ใน​งาน​ประกาศ​และ​เข้า​ร่วม​การ​ประชุม​คริสเตียน​แต่​รู้สึก​ว่า​การ​รับใช้​เป็น​เพียง​กิจวัตร และ​ไม่​น่า​ตื่นเต้น​ไหม? หาก​เป็น​อย่าง​นั้น คุณ​จะ​เปลี่ยน​ชีวิต​ตัว​เอง​ได้​ไหม​เพื่อ​จะ​ลิ้ม​รส​ความ​ยินดี​ที่​เป็น​ผล​มา​จาก​การ​รับใช้​ใน​ที่​ที่​มี​ความ​ต้องการ​ผู้​ประกาศ​ราชอาณาจักร​มาก​กว่า? เป็น​ที่​เข้าใจ​ได้​ว่า ความ​คิด​ที่​จะ​ละ​ทิ้ง​รูป​แบบ​ชีวิต​ที่​สะดวก​สบาย​อาจ​เป็น​เรื่อง​ที่​น่า​หวาด​หวั่น​สำหรับ​คุณ. ถึง​กระนั้น หนุ่ม​สาว​หลาย​คน​ได้​เลือก​ที่​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น. พวก​เขา​กล้า​ปรับ​เปลี่ยน​เป้าหมาย​และ​ความ​ปรารถนา​ส่วน​ตัว​เพื่อ​รับใช้​พระ​ยะโฮวา​เต็ม​ที่​ยิ่ง​ขึ้น. เพื่อ​จะ​เห็น​ตัว​อย่าง​มาก​ขึ้น ขอ​พิจารณา​ประสบการณ์​ของ​บรูโน.

ผู้​นำ​วง​ดนตรี​หรือ​ผู้​นำ​การ​ศึกษา​พระ​คัมภีร์

เมื่อ​หลาย​ปี​ก่อน บรูโน (4) ซึ่ง​ตอน​นี้​อายุ 28 ปี เรียน​อยู่​ใน​โรง​เรียน​ดนตรี​ที่​มี​ชื่อเสียง​แห่ง​หนึ่ง และ​เขา​ตั้ง​เป้า​ไว้​ว่า​จะ​เป็น​ วาทยกร​วง​ออร์เคสตรา. ที่​จริง เขา​เรียน​ดี​จน​ได้​รับ​เชิญ​ให้​ไป​เป็น​วาทยกร​ของ​วง​ซิมโฟนี​ออร์เคสตรา​วง​หนึ่ง​หลาย​ครั้ง. เขา​มี​โอกาส​ที่​จะ​ก้าว​หน้า​ใน​อาชีพ​นี้. บรูโน​เล่า​ว่า “แม้​ว่า​เป็น​อย่าง​นั้น ผม​รู้สึก​ว่า​มี​บาง​สิ่ง​บาง​อย่าง​ขาด​หาย​ไป​ใน​ชีวิต​ผม. ผม​อุทิศ​ตัว​แด่​พระ​ยะโฮวา แต่​ผม​รู้​ตัว​ว่า​ผม​ไม่​ได้​ให้​ทั้ง​หมด​แด่​พระองค์ และ​เรื่อง​นี้​รบกวน​ใจ​ผม. ผม​บอก​ความ​รู้สึก​ของ​ผม​กับ​พระ​ยะโฮวา​ใน​คำ​อธิษฐาน และ​ผม​พูด​เรื่อง​นี้​กับ​พี่​น้อง​ที่​มี​ประสบการณ์​ใน​ประชาคม​ด้วย. หลัง​จาก​ที่​พิจารณา​เรื่อง​นี้​อย่าง​จริงจัง ผม​ก็​ตัดสิน​ใจ​ที่​จะ​จัด​ให้​งาน​รับใช้​มา​ก่อน​ดนตรี ลา​ออก​จาก​โรง​เรียน​ดนตรี และ​รับ​เอา​งาน​ที่​ท้าทาย​ด้วย​การ​รับใช้​ใน​เขต​ที่​มี​ความ​จำเป็น​อย่าง​แท้​จริง​ต้อง​มี​ผู้​ประกาศ​ราชอาณาจักร.” ผล​ของ​การ​ตัดสิน​ใจ​ของ​เขา​เป็น​เช่น​ไร?

บรูโน​ย้าย​ไป​เมือง​กัวเปียรา ซึ่ง​มี​ประชากร​ประมาณ 7,000 คน และ​อยู่​ห่าง​จาก​เมือง​เซาเปาลู​ประมาณ 260 กิโลเมตร. นั่น​เป็น​การ​เปลี่ยน​แปลง​ครั้ง​ใหญ่. เขา​เล่า​ว่า “ผม​ย้าย​ไป​อยู่​ใน​บ้าน​หลัง​เล็ก ๆ ที่​ไม่​มี​ตู้​เย็น ทีวี หรือ​อินเทอร์เน็ต. แต่​บ้าน​หลัง​นี้​มี​สิ่ง​ที่​ผม​ไม่​เคย​มี​มา​ก่อน คือ​สวน​ผัก​และ​สวน​ผลไม้!” ระหว่าง​ที่​รับใช้​อยู่​ที่​นั่น​ใน​ประชาคม​เล็ก ๆ แห่ง​หนึ่ง สัปดาห์​ละ​ครั้ง​บรูโน​จะ​จัด​กระเป๋า​ใส่​อาหาร น้ำ และ​หนังสือ และ​ออก​เดิน​ทาง​โดย​ใช้​รถ​มอเตอร์ไซค์​ไป​ประกาศ​ใน​แถบ​ชนบท. หลาย​คน​ใน​เขต​นั้น​ไม่​เคย​ได้​ยิน​ข่าว​ดี​มา​ก่อน. เขา​เล่า​ว่า “ผม​นำ​การ​ศึกษา​มาก​ถึง 18 ราย. เมื่อ​เห็น​ว่า​นัก​ศึกษา​เปลี่ยน​แปลง​ชีวิต​ของ​เขา ผม​ก็​มี​ความ​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง!” เขา​เล่า​อีก​ว่า “เมื่อ​มา​ถึง​ตรง​นี้ ผม​จึง​ได้​รู้​ว่า​ผม​ได้​พบ​สิ่ง​ที่​ขาด​หาย​ไป​ใน​ชีวิต​แล้ว ซึ่ง​ก็​คือ​ความ​รู้สึก​อิ่ม​ใจ​พอ​ใจ​อย่าง​ล้ำ​ลึก​ที่​เกิด​จาก​การ​จัด​ให้​การ​รับใช้​พระ​ยะโฮวา​เป็น​อันดับ​แรก​ใน​ชีวิต. ผม​คง​ไม่​มี​ความ​ยินดี​อย่าง​นี้​ถ้า​ผม​มุ่ง​แสวง​หา​สิ่ง​ฝ่าย​วัตถุ.” บรูโน​หา​เลี้ยง​ตัว​เอง​อย่าง​ไร​ใน​เมือง​กัวเปียรา? เขา​พูด​พร้อม​กับ​รอย​ยิ้ม​ว่า “ผม​รับ​สอน​กีตาร์.” แม้​เขา​ไม่​ได้​เป็น​วาทยกร​แต่​เขา​ก็​ยัง​ได้​ทำ​งาน​ที่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ดนตรี.

“ดิฉัน​ก็​เลย​ต้อง​อยู่​ต่อ”

มาเรียนา (5) ซึ่ง​ตอน​นี้​อายุ 20 กว่า​ปี เคย​อยู่​ใน​สถานการณ์​คล้าย ๆ กับ​บรูโน. เธอ​ทำ​งาน​เป็น​นัก​กฎหมาย. แม้​ว่า​อาชีพ​ของ​เธอ​มี​ราย​ได้​งาม แต่​เธอ​ไม่​รู้สึก​อิ่ม​ใจ​อย่าง​แท้​จริง. เธอ​กล่าว​ว่า “ดิฉัน​รู้สึก​เหมือน​ตัว​เอง​กำลัง ‘วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม.’ ” (ผู้ป. 1:17) พี่​น้อง​หลาย​คน​สนับสนุน​เธอ​ให้​คิด​ถึง​การ​เป็น​ไพโอเนียร์. หลัง​จาก​ที่​ใคร่ครวญ​เรื่อง​นี้​แล้ว มาเรียนา​กับ​เพื่อน​คือ เบียนคา  (6) คาโรลีน (7) และ​จูเลียนา (8) ตัดสิน​ใจ​ไป​รับใช้​ที่​ประชาคม​หนึ่ง​ใน​เมือง​บาร์รา ดู บู​เก​รส ซึ่ง​เป็น​เมือง​ที่​อยู่​โดด​เดี่ยว​ห่าง​ไกล ใกล้ ๆ ประเทศ​โบลิเวีย ห่าง​จาก​บ้าน​ของ​พวก​เธอ​หลาย​พัน​กิโลเมตร. เกิด​อะไร​ขึ้น​หลัง​จาก​นั้น?

มาเรียนา​กล่าว​ว่า “ดิฉัน​ตั้งใจ​จะ​อยู่​ที่​นั่น​สาม​เดือน. แต่​พอ​ใกล้​จะ​ครบ​สาม​เดือน ดิฉัน​มี​นัก​ศึกษา​พระ​คัมภีร์​มาก​ถึง 15 ราย! แน่นอน นัก​ศึกษา​พระ​คัมภีร์​เหล่า​นี้​ต้อง​ได้​รับ​การ​ช่วยเหลือ​ต่อ​ไป​เพื่อ​จะ​ก้าว​หน้า​ใน​ความ​จริง. ดิฉัน​จึง​ไม่​กล้า​ที่​จะ​บอก​พวก​เขา​ว่า​ถึง​เวลา​ที่​ดิฉัน​ต้อง​กลับ​แล้ว. ดิฉัน​ก็​เลย​ต้อง​อยู่​ต่อ.” และ​นั่น​คือ​สิ่ง​ที่​พี่​น้อง​หญิง​ทั้ง​สี่​คน​ได้​ทำ. งาน​ใหม่​ของ​มาเรียนา​ทำ​ให้​เธอ​มี​ชีวิต​ที่​มี​ความ​หมาย​มาก​ขึ้น​ไหม? เธอ​กล่าว​ว่า “การ​ที่​พระ​ยะโฮวา​ทรง​ใช้​ดิฉัน​ให้​ช่วย​ผู้​คน​เปลี่ยน​แปลง​ชีวิต​ให้​ดี​ขึ้น​ทำ​ให้​ดิฉัน​รู้สึก​ดี. นับ​ว่า​เป็น​พระ​พร​สำหรับ​ดิฉัน​ที่​รู้​ว่า​ตอน​นี้​ดิฉัน​กำลัง​ใช้​เวลา​และ​กำลัง​เพื่อ​ทำ​สิ่ง​ที่​มี​ค่า​จริง ๆ.” คา​โรลีน​สรุป​ความ​รู้สึก​ของ​พี่​น้อง​หญิง​ทั้ง​สี่​คน​ว่า “เมื่อ​ดิฉัน​นอน​ลง​ตอน​กลางคืน ดิฉัน​รู้สึก​อิ่ม​ใจ​มาก​ที่​ได้​ทุ่มเท​ตัว​เอง​ใน​การ​รับใช้​พระ​ยะโฮวา. ชีวิต​ของ​ดิฉัน​จดจ่อ​อยู่​กับ​การ​ช่วย​นัก​ศึกษา​พระ​คัมภีร์. เป็น​เรื่อง​ที่​วิเศษ​จริง ๆ ที่​เห็น​ว่า​พวก​เขา​กำลัง​ก้าว​หน้า. ดิฉัน​ได้​ประสบ​ด้วย​ตัว​เอง​ถึง​ความ​จริง​ของ​ถ้อย​คำ​ที่​ว่า ‘จง​ชิม​ดู​จึง​จะ​รู้​ว่า​พระ​ยะโฮวา​เป็น​ผู้​ประเสริฐ.’ ”—เพลง. 34:8

พระ​ยะโฮวา​คง​ต้อง​มี​ความ​สุข​สัก​เพียง​ไร​ที่​เห็น​พี่​น้อง​หนุ่ม​สาว​จำนวน​มาก​ขึ้น​เรื่อย ๆ ทั่ว​โลก​ที่ “เสนอ​ตัว​ด้วย​ความ​เต็ม​ใจ” ใน​การ​ประกาศ​ข่าว​ดี​เรื่อง​ราชอาณาจักร​ใน​เขต​ที่​อยู่​ห่าง​ไกล! (เพลง. 110:3, ล.ม.; สุภา. 27:11) คน​งาน​ที่​เต็ม​ใจ​เหล่า​นี้​ทั้ง​หมด​ได้​รับ​พระ​พร​อัน​อุดม​จาก​พระ​ยะโฮวา.—สุภา. 10:22