«Ҳар кӣ ба дилхушӣ дил бандад, қашшоқ мегардад, ҳар кӣ дӯстдори шаробу равған аст, бой намешавад»

(Панднома 21:17).

«Қарздор ғуломи қарзхоҳ аст»

(Панднома 22:7).

«Кадоме аз шумо бурҷе сохтанӣ шуда, аввал нишаста, харҷи онро ҳисоб намекунад, то бидонад, ки онро ба анҷом расонида метавонад ё не? Охир, агар ӯ таҳкурсии онро гузораду барои анҷом додани кор зӯраш нарасад, мардум инро дида ба ҳолаш механданду мегӯянд: “Ин одам сохтанро сар карду корашро ба охир расонда натавонист”»

(Луқо 14:28–30).

«Вақте ки онҳо сер шуданд, ӯ ба шогирдонаш гуфт: “Пораҳои боқимондаро ҷамъ кунед, то ҳеҷ чиз ҳайф нашавад”»

(Юҳанно 6:12).