Матто 4:1-25

  • Иблис Исоро васваса мекунад (111)

  • Исо дар Ҷалил мавъиза карданро сар мекунад (1217)

  • Даъват кардани шогирдони аввалин (1822)

  • Исо мавъиза мекунад, таълим медиҳад ва шифо мебахшад (2325)

4  Баъди ин рӯҳи Худо Исоро ба биёбон бурд, ки он ҷо Иблис ӯро васваса кард. 2  Исо чил шабу чил рӯз рӯза дошта гурусна монд. 3  Он гоҳ Васвасакор омада, ба ӯ гуфт: «Агар писари Худо* бошӣ, ба ин сангҳо амр деҳ, ки нон шаванд». 4  Лекин Исо дар ҷавоб гуфт: «Навишта шудааст: “Одамизод бояд на танҳо бо нон зиндагӣ кунад, балки бо ҳар сухане, ки аз даҳони Яҳува мебарояд”». 5  Сипас Иблис ӯро ба шаҳри муқаддас бурд ва бар девори маъбад* гузошта, 6  гуфт: «Агар писари Худо* бошӣ, худатро ба поён парто, зеро навишта шудааст: “Ба фариштагони Худ дар бораи ту амр медиҳад” ва “онҳо туро бар дастони худ мебардоранд, то поят бар санге назанад”». 7  Исо ба вай ҷавоб дод: «Ҳамчунин навишта шудааст: “Худои худ Яҳуваро наозмой”». 8  Баъд аз ин Иблис ӯро бар кӯҳи хеле баланде бурд ва тамоми мамлакатҳои ҷаҳон ва бузургии онҳоро ба ӯ нишон дода, 9  гуфт: «Ҳамаи ин чизҳоро ба ту медиҳам, агар як бор зону зада ба ман саҷда кунӣ». 10  Он гоҳ Исо ба вай гуфт: «Аз ман дур шав, эй Шайтон! Навишта шудааст: “Худои худ Яҳуваро ибодат кун ва танҳо хизмати Ӯро ба ҷо ор”». 11  Он вақт Иблис аз пеши Исо рафт ва фариштагон омада, ба ӯ хизмат карданд. 12  Вақте Исо шунид, ки Яҳёро дастгир карданд, ба Ҷалил равона шуд. 13  Сипас аз Носира баромада, ба Кафарнаҳум, ки дар назди баҳр, дар сарзамини Забулун ва Нафтолӣ ҷойгир аст, омад ва дар он ҷо сокин шуд, 14  то суханоне, ки ба воситаи Ишаъё-пайғамбар гуфта шуда буданд, иҷро гарданд: 15  «Эй Ҷалили ғайрияҳудиён, эй сарзамини Забулун ва Нафтолӣ, ки дар роҳи сӯйи баҳр, дар он тарафи Урдун, ҷойгирӣ! 16  Мардуме, ки дар торикӣ мебошанд, рӯшноии бузургеро диданд ва бар онҳое, ки дар сояи марг нишастаанд, рӯшноӣ дурахшид». 17  Аз он вақт сар карда Исо мавъиза намуда мегуфт: «Тавба кунед, зеро Подшоҳии осмон наздик шудааст». 18  Лаб-лаби баҳри Ҷалил роҳ рафта, Исо ду бародари моҳигирро дид, ки тӯри худро ба баҳр меандохтанд; яке Шимъӯн, ки ҳамчунин Петрус номида мешуд, ва дигаре Андриёс буд. Онҳо ба баҳр тӯр меандохтанд, чунки моҳигир буданд. 19  Ӯ ба онҳо гуфт: «Аз паси ман биёед ва ман шуморо сайёди одамон мегардонам». 20  Онҳо ҳамон замон тӯрҳои худро монда, ӯро пайравӣ карданд. 21  Аз он ҷо рафта, ӯ писарони Забдой — Яъқуб ва Юҳанноро дид. Онҳо ҳамроҳи падарашон Забдой дар қаиқ буданд ва тӯрҳои худро таъмир мекарданд. Исо онҳоро низ даъват намуд. 22  Онҳо дарҳол қаиқ ва падари худро монда, аз пайи ӯ равона шуданд. 23  Сипас ӯ дар сар то сари Ҷалил гашта, дар ибодатгоҳҳо таълим медод, хушхабарро дар бораи Подшоҳии Худо мавъиза мекард ва ҳар гуна дарду бемории одамонро шифо мебахшид. 24  Овозаи Исо дар тамоми Сурия паҳн шуд ва мардум онҳоеро, ки аз дарду касалиҳои гуногун азоб мекашиданд, аз он ҷумла онҳоеро, ки дар банди дев буданд, бемории саръ* доштанд ё шал буданд, ба наздаш меоварданд ва ӯ онҳоро шифо медод. 25  Дар натиҷа мардуми бисёре, ки аз Ҷалил, Декаполис*, Ерусалим, Яҳудия ва тарафи дигари Урдун буданд, аз пайи ӯ равона шуданд.

Эзоҳҳо

Ниг. ба луғат.
Ниг. ба луғат.
Ниг. ба луғат.
Бемории асаб, ки дар он рагу мушакҳо мекашад, эпилепсия.
Ниг. ба луғат.