kudumba speshal
kōbatthai kattuppadutthuvadhu eppadi
ungal thunai sonnadhai kēttō, seidhadhai paartthō ungalukku kōbam varugiradhu. adhai kaattikkollaamal irukka padaadha paadu padugirīrgal. aanaal, nīngal eppōdhumpōl illai enbadhai purindhukondu, ungal thunai kēlvikku mēl kēlvi kēttu ungalai thulaitthedukkiraar. adhanaal, ungalukku innum erichal, erichalaaga varugiradhu. indha maadhiri samayangalil, kōbatthai kattuppadutthuvadhu eppadi?
nīngal edhai therindhukolla vēndum
kōbappaduvadhu udambukku nalladhalla. kōbatthai kattuppadutthaavittaal rattha aluttham adhigamaagum. idhaya nōi, manachōrvu, serimaana thondharavugal ena nōigal varisaikatti vandhuvidum endru aaraaichigal solgindrana. thūkkam varaadhadhu, kavalai adhigamaavadhu, thōl nōi, pakkavaadham... ena kōbappaduvadhaal varum pinvilaivugalai adukkikkondē pōgalaam. “kōbatthai . . . vittuvidu, . . . adhanaal thīmaidhaan ērpadum” endru baibil solvadhai kēttaal namakkutthaan nalladhu.—sangīdham 37:8, adikkurippu.
kōbatthai adakki vaitthiruppadhum nalladhalla. adakki vaikkappatta kōbam, ullukkul irundhukondē nammai thaakkugira oru nōi maadhiridhaan. andha maadhiri kōbatthai valartthaal, ungal thunaiyai eppōdhum sandhēga kannōdu paarkka aarambitthuviduvīrgal, thottadhukkellaam kurai solvīrgal. ippadi irundhaal, ungalōdu vaalvadhē ungal thunaikku kashtamaagividum. ungal thirumana vaalkkaiyē aattamkaana aarambitthuvidum.
nīngal enna seiyalaam
ungal thunaiyidam irukkira nalla gunangalai paarungal. ungal thunaiyidam ungalukku pidittha mūndru gunangal enna? aduttha dhadavai avarmēl ungalukku kōbam varumpōdhu, andha gunangalai patri yōsitthu paarungal. oruvēlai, ungal kōbam konjam kuraiyalaam.
niyamam: “nandriyullavargalaaga iruppadhai kaattungal”—kolōseyar 3:15.
mannikka katrukkollungal. mudhalil, ungal thunaiyin idatthil ungalai vaitthu paarungal. idhu avarmīdhu anudhaabatthai valartthukkolla udhavum. (1 pēdhuru 3:8) adutthadhaaga, ‘idhu mannikkavē mudiyaadha alavukku avlō periya thappaa?’ endru ungalaiyē kēttukkollungal.
niyamam: “manadhai punpadutthugiravargalai mannippadhu . . . alagu.”—nīdhimoligal 19:11.
ungal manadhil iruppadhai kanivaaga, pakkuvamaaga sollungal. “ungalukku enmēla konjamaavadhu akkarai irundhaa, engē irukkīnganu fōn panni solliyiruppīnga” endru solvadharku badhilaaga, “nīnga varradhukku lēt aagurappa, ungalukku enna aachō, ēdhaachōnu enakku padhattamaa irukku” endru sollungal. manadhil iruppadhai menmaiyaaga solli paarungal, ungal kōbamellaam kaanaamal pōividum!
niyamam: “ungal pēchu eppōdhum kanivaagavum suvaiyaagavum irukka vēndum”—kolōseyar 4:6.
mariyaadhaiyōdu kēlungal. nīngal pēsi mudittha piragu, ungal thunai solvadhai porumaiyaaga kēlungal. kurukkē pēsaadhīrgal. avar pēsi mudittha piragu, avar sonnadhai surukkamaaga sollungal. avar sonnadhai nīngal sariyaaga purindhukondīrgalaa enbadhai urudhippadutthikkollungal. kaadhukodutthu kētpadhu chinna vishayamdhaan. aanaal, ungal kōbatthai kattuppaduttha adhu rombavē thēvai.
niyamam: “nandraaga kaadhukodutthu kētkiravargalaagavum, yōsitthu nidhaanamaaga pēsugiravargalaagavum irukka vēndum.”—yaakkōbu 1:19.

