Ona video zinazopatikana

Ona habari zilizo ndani

 MASIMULIZI KUHUSU MAISHA YA WATU

Mahali Ambapo Utumishi wa Wakati Wote Umeniongoza

Mahali Ambapo Utumishi wa Wakati Wote Umeniongoza

Ninapofikiria miaka 65 ambayo nimefanya katika utumishi wa wakati wote, ninaweza kusema kabisa kwamba maisha yangu yamejaa furaha kwa siku nyingi. Hilo halimaanishe kwamba sikupatwa na huzuni ao kwamba sikuvunjika moyo siku fulani. (Zab. 34:12; 94:19) Lakini katika siku zote hizo, nimebarikiwa sana na kuwa na maisha yenye kusudi!

TAREHE 7 Mwezi wa 9, 1950, nilikuwa mushiriki wa familia ya Beteli ya Brooklyn. Wakati huo, familia hiyo ya Beteli ilikuwa na ndugu na dada 355 kutoka inchi mbalimbali wakiwa na miaka kati ya 19 na 80. Wengi kati yao walikuwa Wakristo watiwa-mafuta.

NAMNA NILIVYOANZA KUMUTUMIKIA YEHOVA

Robert Wallen akiwa na miaka 10

Mama yangu ndiye alinisaidia nianze kumutumikia “Mungu [wetu] mwenye furaha.” (1 Tim. 1:11) Mama alianza kumutumikia Yehova nilipokuwa ningali kijana mudogo. Nilibatizwa tarehe 1 Mwezi wa 7, 1939, kwenye mukusanyiko wa eneo (unaoitwa sasa mukusanyiko wa muzunguko) katika Columbus, Nebraska, Amerika. Wakati huo nilikuwa na miaka kumi. Watu mia moja hivi kati yetu, tulikusanyika katika chumba kimoja cha kulipia ili kusikiliza hotuba iliyorekodiwa, ambayo ilikuwa na kichwa: “Ufashisti ao Uhuru.” Hotuba hiyo ilitolewa na Ndugu Joseph Rutherford. Katikati ya hotuba, kikundi kimoja cha watu kilikuwa inje ya chumba hicho cha mukutano. Waliingia kwa nguvu katika chumba hicho, wakasimamisha mukutano, wakatufukuza na kutulazimisha tutoke katika muji. Tulikusanyikia sasa katika shamba la ndugu mumoja karibu na muji huo na kusikiliza sehemu ya programu iliyobaki. Kama unavyoona, sijasahau hata kidogo tarehe ya ubatizo wangu!

Mama yangu alijikaza kunilea katika kweli. Ijapokuwa baba yangu alikuwa mutu muzuri na baba muzuri, hakuhangaikia sana mambo ya dini ao hali yangu ya kiroho. Mama yangu na Mashahidi wengine katika kutaniko la Omaha, walinitia moyo sana.

NINACHUKUA UAMUZI

Nilipokuwa karibu kumaliza masomo ya segondere, nilipaswa kuchukua uamuzi kuhusu yale nitakayofanya katika maisha yangu. Kila kipindi cha mapumuziko ya masomo, nilikuwa painia wa likizo (sasa painia musaidizi), pamoja na ndugu wengine wa miaka yangu.

Vijana wawili ambao walikuwa hawajaoa—Ndugu John Chimiklis na Ted Jaracz—ambao walikuwa wamemaliza darasa la saba la masomo ya Gileadi walipewa mugawo wa kuwa waangalizi wenye kusafiri katika eneo letu. Nilishangaa nilipojua kwamba walikuwa tu na miaka 20 hivi. Wakati huo nilikuwa na miaka 18 na nilikuwa karibu kumaliza masomo ya segondere. Ningali ninakumbuka wakati Ndugu Chimiklis alipenda kujua jambo ambalo nitafanya katika maisha yangu. Nilipomuelezea, alinishauri hivi: “Ndiyo, anza mara moja  utumishi wa wakati wote. Hauwezi kujua hata kidogo mahali ambapo utumishi huo utakuongoza.” Niliguswa sana na shauri hilo na mufano wa ndugu hao. Kwa hiyo, kisha kumaliza masomo ya segondere, nilianza upainia katika mwaka wa 1948.

NAMNA NILIFIKA KWENYE BETELI

Katika mwezi wa 7, 1950, mimi na wazazi wangu tulifanya safari ya kwenda kwenye mukusanyiko wa kimataifa huko Yankee Stadium katika muji wa New York. Tulipokuwa kwenye mukusanyiko huo, nilihuzuria mukutano wa wale wanaopendezwa na utumishi wa Beteli. Nilijaza fomu ya kuonyesha kwamba nilipenda nitumikie kwenye Beteli.

Ijapokuwa baba yangu hakunikataza kufanya upainia na kuishi nyumbani, alifikiri kwamba ningejilipia chumba na chakula. Kwa hiyo, siku moja mwanzoni mwa mwezi wa 8, nilipokuwa nikienda kutafuta kazi, nilisimama kwanza mahali palipokuwa kisanduku chetu cha barua. Nikapata barua yangu kutoka Brooklyn. Barua hiyo ilikuwa na sinyatire ya ndugu Nathan Knorr, aliyeandika hivi: “Tumepata barua yako ya kutaka kutumikia kwenye Beteli. Ninaelewa kwamba unapenda kubaki katika Beteli maisha yako yote. Ningependa ufike tarehe 7 Mwezi wa 9, 1950, kwenye Beteli iliyo kwenye adresi hii: 124 Columbia Heights, Brooklyn, New York.”

Baba yangu aliporudi kutoka kazini siku hiyo, nilimuambia kwamba nilipata kazi. Alisema hivi: “Sawa, utatumikia wapi?” Nilimujibu: “Kwenye Beteli ya Brooklyn; nitapewa dola 10 kila mwezi.” Jambo hilo lilimushangaza sana, lakini aliniambia kwamba ikiwa hiyo ndiyo kazi niliyochagua kufanya, ninapaswa kujikaza kuifanya. Muda mufupi kisha hapo, katika mwaka wa 1953, baba yangu alibatizwa kwenye mukusanyiko wa Yankee Stadium.

Pamoja na painia mwenzangu, Alfred Nussrallah

Nilifurahi kusikia kwamba painia mwenzangu, Alfred Nussrallah, alialikwa kwenye Beteli wakati huohuo, na tulienda pamoja naye kwenye Beteli. Kisha alioa, na yeye na bibi yake Joan, walienda kwenye masomo ya Gileadi. Kisha masomo, walikuwa wamisionere huko Lebanoni, na kisha, ndugu Alfred alifanya kazi ya mwangalizi mwenye kusafiri waliporudi Amerika.

KAZI MBALIMBALI KATIKA BETELI

Kazi yangu ya kwanza katika Beteli ilikuwa ya kuunganisha vitabu. Kitabu cha kwanza nilichounganisha kilikuwa La religion a-t-elle servi l’humanité? (Je, Dini Imewasaidia Wanadamu?) Kisha karibu miaka munane katika kazi ya kuunganisha vitabu, nilipewa mugawo wa kutumika katika Biro ya Utumishi, nilitumika pamoja na Ndugu Thomas Sullivan. Nilifurahi sana kutumika pamoja naye na kufaidika na hekima na utambuzi aliopata muda wa miaka yote ambayo alikuwa amefanya katika tengenezo.

Kisha kufanya miaka karibu tatu katika Biro ya Utumishi, ndugu Max Larson, mwangalizi wa kiwanda (imprimerie), aliniambia kwamba Ndugu Knorr alipenda kuniona. Nikajiuliza kama nilifanya jambo fulani mbaya. Nilitulia wakati Ndugu Knorr aliniambia kwamba alipenda kujua ikiwa nilipanga kutoka kwenye Beteli katika miaka inayokuja. Alihitaji mutu wa kutumika katika biro yake kwa muda fulani na alitaka kujua ikiwa nitakubali kazi hiyo. Nilimuambia kwamba sina mupango wa kuacha Beteli. Baadaye, Nilipata pendeleo la kutumikia katika biro yake kwa muda wa miaka 20.

Kila mara nimekuwa nikisema kwamba singepata hata kidogo feza za kulipia elimu ambayo nilipata nilipotumika na Ndugu Sullivan na Knorr, na wengine katika Beteli, kama vile Ndugu Milton Henschel, Klaus Jensen, Max Larson, Hugo Riemer, na Grant Suiter. *

Ndugu ambao nilitumika nao walipanga mambo vizuri sana katika kazi waliofanya kwa ajili ya tengenezo. Ndugu Knorr alikuwa mufanyakazi asiyechoka  na alipenda sana kuona kazi ya Ufalme ikisonga mbele na kupanuka sana. Wale waliotumika katika biro yake, walisema kwamba ilikuwa rahisi kuzungumuza naye. Hata ikiwa hatukuelewana kuhusu jambo fulani, tulijisikia huru kutoa mawazo yetu na aliendelea kututumainia.

Siku moja Ndugu Knorr alizungumuza nami ili kunionyesha faida ya kuhangaikia mambo madogo-madogo. Kwa mufano, aliniambia kwamba alipokuwa mwangalizi wa kiwanda, Ndugu Rutherford alimuita kwenye telefone na kumuambia hivi: “Ndugu Knorr, utakapotoka katika kiwanda ili kuenda kula, uniletee vyombo vya kuzimisha maandishi ya kalamu ya risasi (crayon) Ninavihitaji katika biro yangu.” Ndugu Knorr alisema kwamba jambo la kwanza alilofanya lilikuwa kuenda mahali pa kuwekea vyombo mbalimbali, ili kuchukua vyombo vya kuzimisha maandishi, na kuvitia katika mufuko wake. Kisha, alizipeleka katika biro ya Ndugu Rutherford pa saa sita. Lilikuwa jambo ndogo lakini la lazima kwa Ndugu Rutherford. Kisha Ndugu Knorr aliniambia hivi: “Ninahitaji katika biro yangu kalamu ya risasi zenye kuchongwa vizuri. Kwa hiyo, tafazali uziweke hapo kila asubuhi.” Kwa miaka mingi, nilihakikisha kwamba alikuwa na kalamu za risasi zilizochongwa vizuri.

Mara kwa mara Ndugu Knorr alituambia tuwe wenye kusikiliza kwa uangalifu tunapopewa kazi fulani ya kufanya. Siku moja alinitolea maagizo yaliyokuwa wazi kuhusu namna ya kushugulikia jambo fulani, lakini sikusikiliza kwa uangalifu. Hilo lilimuhangaisha sana. Niliogopa sana, kwa hiyo nilimuandikia barua fupi. Katika barua hiyo nilimuelezea kwamba nilihuzunika sana kuhusu yale niliyofanya na kwamba ingekuwa vizuri nitumikie katika biro ingine. Baadaye, asubuhi hiyo, Ndugu Knorr alikuja katika biro yangu na kuniambia hivi: “Robert, nilipata barua yako. Ulifanya kosa. Nilikuelezea kuhusu jambo hilo, lakini niko hakika kwamba wakati ujao utakuwa muangalifu sana. Acha sasa sisi wote wawili turudi kufanya kazi.” Nilifurahia sana namna alinihangaikia kwa upole.

NINATAMANI KUOA

Kisha kutumika kwenye Beteli kwa miaka 8, sikuwa na mipango mingine isipokuwa tu kuendelea kutumika kwenye Beteli. Hata hivyo, mambo yalibadilika. Nilipokuwa kwenye mukusanyiko wa kimataifa huko Yankee Stadium na Polo Grounds katika mwaka 1958, nilimuona dada Lorraine Brookes niliyekutana naye katika mwaka wa 1955 alipokuwa akifanya upainia katika Montreal, Canada. Nilivutiwa naye sana kwa sababu alipenda utumishi wa wakati wote, na alikuwa tayari kumutumikia mahali popote ambapo tengenezo la Yehova lingemutuma. Lorraine alikuwa na muradi wa kuenda kwenye Masomo ya Gileadi. Alipokuwa na miaka 22, alikubaliwa kuhuzuria darasa la 27 la masomo ya Gileadi, katika mwaka wa 1956. Kisha masomo, alikuwa misionere huko Brazili. Mimi na Lorraine tuliendelea na urafiki wetu na katika mwaka wa 1958, alikubali ombi langu la kumuoa. Tulipanga kufunga ndoa mwaka uliofuata na tulitumainia kufanya utumishi wa umisionere pamoja.

Nilipomuambia Ndugu Knorr mipango yangu, alinishauri tungoje miaka mitatu; na kisha hapo  tunaweza kufunga ndoa na kuendelea kutumikia kwenye Beteli ya Brooklyn. Wakati huo, ili kukubaliwa kubaki katika Beteli kisha kuoana, iliomba bibi ao bwana awe amekwisha kutumikia kwenye Beteli kwa miaka kumi ao zaidi na mwengine kwa miaka mitatu hivi. Kwa hiyo, Lorraine alikubali kutumika muda wa miaka miwili katika Beteli ya Brazili na mwaka mumoja katika Beteli ya Brooklyn mbele tuoane.

Muda wa miaka miwili ya kwanza-kwanza ya uchumba wetu tulizungumuza kupitia barua tu. Kuzungumuza kwa njia ya telefone kuliomba feza nyingi sana na katika siku hizo hakukuwa barua za Internete ao e-mail! Tulipofunga ndoa tarehe 16 Mwezi wa 9, 1961, Ndugu Knorr ndiye aliyetutolea hotuba ya ndoa. Tuliona hilo kuwa pendeleo kabisa. Bila shaka, miaka fulani hiyo ya kungojea ilionekana kuwa wakati murefu. Lakini sasa, tunapotazama nyuma tukiwa wenye kutosheka na kufurahia miaka zaidi ya 50 ya ndoa yetu, tunakubali kwamba tulifanya vizuri kungojea!

Siku ya ndoa yetu. Kuanzia kushoto: Nathan Knorr, Patricia Brookes (Dada ya Lorraine), mimi na Lorraine, Curtis Johnson, Faye na Roy Wallen (wazazi wangu)

MAPENDELEO YA UTUMISHI

Katika mwaka wa 1964, nilipata pendeleo la kuwa mwangalizi wa eneo, kwa hiyo, nilitembelea inchi zingine. Wakati huo, bibi za waangalizi wa eneo hawakuruhusiwa kuwasindikiza bwana zao katika safari hizo. Katika mwaka wa 1977 kulikuwa badiliko; ndugu hao walianza kusafiri pamoja na bibi zao. Katika mwaka huo mimi na Lorraine tulisindikiza Grant na Edith Suiter ili kutembelea biro za tawi katika Ujerumani, Austria, Ugiriki, Saiprasi, Uturuki na Israeli. Kwa ujumla, nimetembelea inchi 70 hivi duniani.

Katika moja ya safari hizo huko Brazili katika mwaka wa 1980, tulienda Belém, muji uliokuwa kwenye Ikweta (Équateur), mahali ambapo Lorraine alikuwa misionere. Tulibaki muda kidogo pia katika Manaus ili kuwatembelea wandugu. Wakati wa hotuba moja iliyokuwa ikitolewa katika uwanja, tuliona kikundi cha watu waliokaa pamoja na ambao hawakufuata desturi za watu wa Brazili, kama vile, wanawake kuwabusu wanawake kwenye machafu, na ndugu kusalimiana kwa mikono kwa shauku sana. Sababu gani hawakufuata desturi hizo?

Walikuwa ndugu zetu wapendwa kutoka makao ya watu wenye ukoma yanayopatikana katikati ya pori ya Amazoni yenye mvua nyingi. Ili wasiwaambukize, waliepuka kuwagusa watu wengine wakati wa mukusanyiko. Lakini, tuliguswa mioyo kabisa kuwaona, na hatutasahau hata kidogo furaha waliyokuwa nayo kwenye nyuso zao! Maneno haya ya nabii Isaya ni ya kweli kabisa: “Watumishi wangu watapiga vigelegele kwa shangwe kwa sababu ya hali nzuri ya moyo.”—Isa. 65:14.

MAISHA YENYE BARAKA NA KUSUDI

Mimi na Lorraine tunafikiria sana kila mara utumishi wetu kwa Yehova kwa muda wa miaka zaidi ya 60. Tunafurahi sana kuona namna Yehova ametubariki kwa kuwa tumekubali kuongozwa na tengenezo lake. Hata ikiwa sina tena uwezo wa kusafiri duniani pote kama zamani, ningali na uwezo wa kuendelea kufanya kazi yangu ya kila siku ya kuwa musaidizi kwenye Baraza Linaloongoza, nikitumika pamoja na Halmashauri ya Waratibu na ya Utumishi. Ninafurahia sana pendeleo la kutoa sehemu yangu ndogo ili kusaidia ndugu na dada wa duniani pote kwa njia hiyo. Tunaendelea kushangaa kuona hesabu kubwa ya vijana wanaume na wanawake ambao ni watumishi wa wakati wote wanaoonyesha roho ya nabii Isaya ambaye alisema hivi: “Mimi hapa! Nitume mimi!” (Isa. 6:8) Hesabu kubwa hiyo inanikumbusha ukweli wa maneno ya mwangalizi wa muzunguko aliyeniambia hivi zamani: “Anza mara moja utumishi wa wakati wote. Haujue utakuongoza wapi.”

^ fu. 20 Ili kupata masimulizi ya maisha ya ndugu waliotajwa katika habari hii, soma magazeti haya ya Munara wa Mulinzi: Thomas Sullivan (15/08/1965 katika Kiingereza); Klaus Jensen 01/09/1971 katika Kifaransa); Max Larson (01/09/1989); Hugo Riemer (15/09/1964 katika Kiingereza); na Grant Suiter (01/12/1983).