WINSTON na Pamela (Pam) Payne wanatumikia katika ofisi ya tawi ya Australasia. Katika maisha yao yenye furaha walikabili changamoto mbalimbali, kutia ndani kuzoea tamaduni tofauti-tofauti na kukabili msiba wa kuharibikiwa na mimba. Lakini licha ya mambo hayo yote, wamedumisha upendo wao kwa Yehova na kwa watu wake na pia wamedumisha shangwe yao katika huduma. Katika mahojiano yafuatayo, tuliwaomba watusimulie baadhi ya mambo waliyojionea.

Winston, tueleze kuhusu jitihada zako za kumtafuta Mungu.

Nililelewa katika shamba moja huko Queensland, Australia, katika familia ambayo haikushika mambo ya dini. Kwa kuwa tuliishi mbali na watu wengine, sikufahamiana na watu wengi isipokuwa watu wa karibu wa familia yangu. Nilipofikisha umri wa miaka 12, nilianza kumtafuta Mungu. Nilisali kwake, nikimwomba anisaidie kujua ukweli kumhusu. Mwishowe niliondoka pale shambani na kupata kazi huko Adelaide, kusini mwa Australia. Nilipofikisha umri wa miaka 21, nilikutana na Pam nilipokuwa likizo jijini Sydney, naye akanieleza kuhusu kikundi cha kidini cha Waingereza na Waisraeli kilichodai kwamba Waingereza walitokana na makabila ya Israeli yaliyopotea. Kikundi hicho kinasema kwamba makabila hayo yaliyopotea ni yale makabila kumi ya ufalme wa kaskazini yaliyopelekwa uhamishoni katika karne ya nane K.W.K. Hivyo niliporudi Adelaide, nilizungumzia suala hilo pamoja na mfanyakazi mwenzangu ambaye alikuwa ameanza kujifunza Biblia pamoja na Mashahidi wa Yehova. Baada ya kuzungumza naye kwa saa chache tu, hasa kuhusu mambo ambayo Mashahidi wanaamini, nilitambua kwamba sala yangu ya tangu utotoni ilikuwa ikijibiwa. Nilikuwa nikijifunza ukweli kuhusu Muumba wangu na Ufalme wake! Nilikuwa nimepata ‘lulu yenye thamani kubwa.’​—Mt. 13:45, 46.

Pam, wewe pia ulianza kutafuta lulu hiyo tangu ulipokuwa na umri mdogo. Uliipataje?

Nililelewa katika familia ya kidini katika mji wa Coffs Harbour, New South Wales. Wazazi wangu na babu na bibi (nyanya) yangu walikubali mafundisho ya kikundi cha kidini cha Waingereza na Waisraeli. Tulipokuwa tukikua, mimi, mdogo wangu wa kiume, dada yangu, pamoja na binamu zetu wengi tulifundishwa kwamba Mungu anawapendelea watu walio na asili ya Uingereza.  Hata hivyo, sikusadiki jambo hilo, na uhitaji wangu wa kiroho haukutoshelezwa. Nilipofikisha umri wa miaka 14, nilitembelea makanisa mengi kutia ndani kanisa la Anglikana, la Baptisti, na la Sabato. Lakini niliendelea kuwa na njaa ya kiroho.

Baadaye familia yangu ilihamia Sydney, ambako nilikutana na Winston alipokuwa likizo huko. Kama alivyotaja, mwishowe mazungumzo yetu yalimfanya aanze kujifunza na Mashahidi. Baada ya hapo, barua alizoniandikia zilijaa maandiko ya Biblia! Lazima nikiri kwamba mwanzoni niliingiwa na wasiwasi na hata nilikasirika. Lakini hatua kwa hatua nilianza kutambua kwamba hii ndiyo kweli.

Katika mwaka wa 1962, nilihamia Adelaide ili niwe karibu na Winston. Alikuwa amepanga niishi na wenzi fulani Mashahidi—Thomas na Janice Sloman—ambao walikuwa wametumikia wakiwa wamishonari huko Papua New Guinea. Walinitendea kwa fadhili sana; nilikuwa na umri wa miaka 18 tu, na walinisaidia sana kiroho. Hivyo, mimi pia nikaanza kujifunza Neno la Mungu, na baada ya muda mfupi nikasadiki kwamba nilikuwa nimeipata kweli. Baada ya kufunga ndoa pamoja na Winston, mara moja tulianza maisha yenye kuthawabisha sana ya utumishi wa Yehova, maisha ambayo licha ya majaribu, yametusaidia kuthamini hata zaidi ile lulu nzuri tuliyopata.

Winston, tueleze kuhusu maisha yako ya mapema katika utumishi wa Yehova.

A. Ramani ya safari zetu za kuzungukia makutaniko

B. Stempu kutoka baadhi ya visiwa. Zamani visiwa vya Kiribati na Tuvalu viliitwa Visiwa vya Gilbert na Ellice

C. Kisiwa cha Funafuti chenye matumbawe maridadi kilichoko Tuvalu. Ni mojawapo ya visiwa vingi tulivyotembelea kabla ya wamishonari kutumwa huko

Muda mfupi baada ya mimi na Pam kufunga ndoa, Yehova alianza kutufungulia mlango wa kwanza kati ya ‘milango mingi mikubwa’ ya utendaji mwingi. (1 Kor. 16:9) Ndugu Jack Porter aliyetembelea kutaniko letu dogo akiwa mwangalizi wa mzunguko, ndiye aliyetudokezea kuhusu mlango wetu wa kwanza. (Sasa yeye ni mshiriki mwenzangu wa Halmashauri ya Tawi ya Australasia.) Jack na Roslyn, mke wake, walitutia moyo tuwe mapainia wa kawaida—pendeleo tulilofurahia kwa miaka mitano. Nilipokuwa na umri wa miaka 29 mimi na Pam tuliombwa tufanye kazi ya kuzungukia makutaniko katika Visiwa vya Pasifiki ya Kusini, ambavyo baadaye viliwekwa chini ya ofisi ya tawi ya Fiji. Visiwa hivyo ni Samoa ya Marekani, Samoa, Kiribati, Nauru, Niue, Tokelau, Tonga, Tuvalu, na Vanuatu.

Siku hizo, watu walioishi katika baadhi ya visiwa vilivyo mbali waliwashuku Mashahidi wa Yehova, hivyo tulihitaji kuwa waangalifu na wenye busara. (Mt. 10:16) Makutaniko yalikuwa madogo, na mengine hayakuwa na uwezo wa kutupatia mahali pa kulala. Hivyo, tulitafuta mahali pa kukaa miongoni mwa watu walioishi katika vijiji vya maeneo hayo, na sikuzote walituonyesha ukarimu mwingi.

Unapenda sana kazi ya utafsiri, Winston. Ni nini kilichofanya uipende?

Akifundisha shule ya wazee huko Samoa

Wakati huo, akina ndugu huko Tonga walikuwa na trakti na vijitabu vichache tu katika lugha ya Tonga—mojawapo ya lugha za Polinesia. Katika huduma, walitumia toleo la Kiingereza la kitabu cha kujifunzia Biblia kilichoitwa Kweli Iongozayo Kwenye Uzima wa Milele. Hivyo, wakati wa shule ya wazee wa kutaniko iliyofanywa kwa majuma manne, wazee watatu wenyeji ambao hawakujua Kiingereza vizuri walikubali kutafsiri kitabu hicho katika Kitonga. Pam ndiye aliyekuwa mpiga-chapa, nasi tukatuma kitabu hicho kwenye ofisi ya tawi ya Marekani ili kichapishwe. Mradi wote huo ulichukua majuma manane. Ingawa utafsiri wa kitabu hicho haukuwa mzuri sana, kitabu hicho kiliwasaidia watu wengi wanaozungumza Kitonga kujifunza kweli. Mimi na Pam si watafsiri, lakini mradi huo ulituchochea tupende kazi ya utafsiri.

Pam, maisha ya visiwani yalitofautianaje na maisha nchini Australia?

Nyakati nyingine tulilala ndani ya gari hili tulipokuwa tukizuru makutaniko

Yalitofautiana sana! Ikitegemea na eneo tuliloishi, tulilazimika kukabiliana na mbu wengi, joto jingi na fukuto, panya, magonjwa na nyakati nyingine, uhaba wa chakula. Kwa upande mwingine, mwishoni mwa kila siku, tulifurahia sana kutazama bahari tukiwa kwenye fale yetu—jina la Kisamoa la nyumba za Kipolinesia zenye paa ya nyasi na zisizo na kuta. Kwenye usiku wenye mbalamwezi, tuliona minazi, na mwanga  wa mbalamwezi uliakisi juu ya bahari. Pindi hizo zenye kuvutia zilituchochea kutafakari na kusali na zilitusaidia tuache kufikiria mambo yenye kuvunja moyo na badala yake tukazie fikira mambo yenye kutia moyo.

Tuliwapenda watoto, ambao walitufurahisha sana na walikuwa wadadisi sana walipotuona sisi wageni wenye ngozi nyeupe. Tulipotembelea kisiwa cha Niue, mvulana mmoja mdogo alipapasa mkono wenye nywele nyingi wa Winston na kusema hivi: “Napenda manyoya yako.” Ni wazi hakuwa amewahi kuona mkono wenye nywele nyingi hivyo na hakujua zinaitwaje!

Tuliumia moyoni tulipoona jinsi watu wengi walivyoishi maisha ya kimaskini. Mazingira yalivutia sana lakini hawakuwa na hospitali za kutosha na maji ya kunywa yalikuwa adimu. Ingawa hivyo, ndugu zetu hawakuonekana wakiwa na wasiwasi. Hayo yalikuwa maisha ya kawaida kwao. Walifurahia kuwa pamoja na familia zao, kuwa na mahali pa kuabudu, na kuwa na pendeleo la kumsifu Yehova. Mfano wao ulitusaidia tutangulize mambo yaliyo muhimu zaidi na kuishi maisha rahisi.

Pam, nyakati nyingine ulilazimika kwenda kuchota maji na kutayarisha chakula chini ya mazingira mapya kabisa. Ulifaulu kufanya hivyo jinsi gani?

Pam akifua nguo zetu huko Tonga

Ninamshukuru sana baba yangu. Alinifundisha mambo mengi kama vile jinsi ya kuwasha moto wa kuni na kuutumia kupika chakula na jinsi ya kuishi ukiwa na vitu vichache vya kimwili. Katika ziara moja kisiwani Kiribati, tulikaa kwenye nyumba fulani ndogo iliyoezekwa kwa nyasi, iliyokuwa na sakafu ya matumbawe na kuta zilizotengenezwa kwa mianzi. Ili kupika, nilichimba shimo sakafuni ili kutengeneza mahali pa kuwashia moto na nilitumia vifuu vya nazi kama kuni. Ili kupata maji, nilipanga foleni kisimani pamoja na wanawake wengine kijijini. Ili kuteka maji kisimani, tulitumia mti wenye urefu wa futi sita hivi uliofungwa kamba nyembamba kwenye ncha moja, kama ndoano. Lakini badala ya kufunga kulabu mwishoni mwa kamba hiyo, walifunga ndoo ndogo. Kisha kila mwanamke alitupa kamba yake kisimani na kupindua kiganja cha mkono wake kwa wakati mwafaka. Ndoo ililala upande mmoja na kujaa maji. Nilifikiri ni rahisi kufanya hivyo—hadi zamu yangu ilipofika. Nilitupa kamba yangu mara kadhaa, lakini ndoo iligonga maji na kuelea tu! Kila mtu alipomaliza kucheka, mmoja wa wanawake hao aliamua kunisaidia. Sikuzote wenyeji walikuwa wenye fadhili na walikuwa tayari kunisaidia.

Mlipenda sana mgawo wenu katika visiwa hivyo. Je, mngependa kushiriki nasi mambo ya pekee mliyojionea?

Winston: Ilichukua muda kujifunza desturi fulani. Kwa mfano, akina ndugu walipotualika kwa ajili ya mlo, walikuwa na kawaida ya kutupatia chakula chote walichokuwa nacho. Mwanzoni, hatukujua kwamba tulipaswa kubakisha chakula kwa ajili yao. Hivyo, tulikula chakula chote tulichopewa! Bila shaka, tulipoelewa jambo hilo, tulibakisha chakula kwa ajili yao. Licha ya makosa tuliyofanya, akina ndugu walituelewa. Na walisisimka kutuona kila baada ya miezi sita hivi tulipozuru makutaniko yao. Akina ndugu na dada wenyeji hawakupata fursa ya kushirikiana na Mashahidi wa makutaniko mengine isipokuwa sisi wawili.

Katika Kisiwa cha Niue, nikienda kwenye utumishi pamoja na kikundi cha wahubiri

Ziara zetu pia zilitoa ushahidi mzuri katika jamii. Wanakijiji wengi walifikiri kwamba akina ndugu walikuwa wamebuni dini ya Mashahidi wa Yehova. Hivyo, mimi na mke wangu, tukiwa wageni kutoka ng’ambo, tulipowatembelea ndugu na dada zetu visiwani humo, wenyeji walielewa ukweli wa mambo na wakafurahi sana.

Pam: Mojawapo ya kumbukumbu ninazothamini sana ni wakati tulipotembelea kisiwa cha Kiribati, ambapo kulikuwa na kutaniko lililokuwa na ndugu na dada wachache sana. Mzee pekee wa kutaniko hilo, Itinikai Matera, alifanya yote awezayo ili kututunza. Siku moja alikuja kututembelea akiwa na kikapu kilichokuwa na yai moja. Alisema hivi: “Hili ni kwa ajili yenu.” Lilikuwa jambo la pekee sana siku hizo kupewa yai la kuku. Tendo hilo dogo la ukarimu lilitugusa moyo sana.

 Pam, miaka kadhaa baadaye ulipata ujauzito lakini mimba ikaharibika. Ni nini kilichokusaidia kukabiliana na hali hiyo?

Nilipata ujauzito mwaka wa 1973, mimi na Winston tulipokuwa Pasifiki ya Kusini. Tuliamua kurudi Australia, lakini miezi minne baadaye tulimpoteza mtoto wetu katika kifo. Winston alisononeka sana; mtoto huyo alikuwa wake pia. Maumivu ya moyo wangu yalipungua kadiri muda ulivyopita, lakini hayakuisha kabisa hadi tulipopokea toleo la Aprili 15, 2009 la Mnara wa Mlinzi. Makala ya “Maswali Kutoka kwa Wasomaji” ilikuwa na swali hili: “Je, kuna tumaini lolote kwamba mtoto anayefia ndani ya tumbo la uzazi atafufuliwa?” Makala hiyo ilituhakikishia kwamba jambo hilo liko mikononi mwa Yehova ambaye sikuzote hufanya mambo yaliyo sahihi. Yehova ataponya majeraha yote ambayo yamesababishwa na ulimwengu huu mwovu anapomwongoza kwa upendo Mwana wake ‘kuvunja kazi za Shetani.’ (1 Yoh. 3:8) Pia, makala hiyo ilitusaidia kuthamini hata zaidi “lulu” yenye thamani tuliyo nayo tukiwa watu wa Yehova! Tungekuwa wapi bila tumaini la Ufalme?

Baada ya kufiwa na mtoto wetu tulianza tena utumishi wa wakati wote. Tulitumikia kwa miezi kadhaa katika Betheli ya Australia na mwishowe tukarudia kazi ya kuzungukia makutaniko. Baada ya kutumikia kwa miaka minne katika eneo la mashambani la New South Wales na Sydney, mwaka wa 1981 tulialikwa kwenye ofisi ya tawi ya Australia kama ilivyojulikana wakati huo, na tangu wakati huo tumekuwa tukitumikia huko.

Winston, je, mambo uliyopitia ulipokuwa katika Visiwa vya Pasifiki ya Kusini yamekusaidia katika mgawo wako ukiwa mshiriki wa Halmashauri ya Tawi ya Australasia?

Ndio, katika njia kadhaa. Kwanza, ofisi ya tawi ya Australia iliombwa kusimamia kazi katika visiwa vya Samoa ya Marekani na Samoa. Kisha, ofisi ya tawi ya New Zealand ikaunganishwa na Australia. Sasa eneo la ofisi ya tawi ya Australasia linatia ndani nchi ya Australia, visiwa vya Samoa ya Marekani na Samoa, Visiwa vya Cook, New Zealand, visiwa vya Niue, Timor-Leste, Tokelau, na Tonga—na nimepata pendeleo la kutembelea mengi ya maeneo hayo nikiwa mwakilishi wa ofisi ya tawi. Mambo niliyopitia nilipokuwa nikifanya kazi pamoja na ndugu na dada hao waaminifu katika visiwa hivyo yananisaidia sana sasa ninapowatumikia nikiwa kwenye ofisi ya tawi.

Winston na Pam Payne kwenye ofisi ya tawi ya Australasia

Kwa kumalizia, naomba niseme kwamba sikuzote mimi na Pam tumetambua kuwa si watu wazima peke yao wanaomtafuta Mungu, kama maisha yetu binafsi yanavyoonyesha. Vijana pia wangependa kupata ‘lulu hiyo yenye thamani kubwa’—hata ikiwa watu wengine katika familia yao hawapendezwi. (2 Fal. 5:2, 3; 2 Nya. 34:1-3) Kwa kweli, Yehova ni Mungu mwenye upendo, anayetaka wote, vijana kwa wazee, wapate uzima!

Mimi na Pam tulipoanza kumtafuta Mungu zaidi ya miaka 50 iliyopita, hatukujua jitihada zetu zingekuwa na matokeo gani. Hapana shaka kwamba kweli ya Ufalme ni lulu isiyoweza kulinganishwa na kitu chochote! Tumeazimia kushikilia kwa nguvu zetu zote lulu hiyo yenye thamani!