Kalo te përmbajtja

Kalo te përmbajtja

Dëshmitarët e Jehovait

Zgjidh gjuhën shqip

A e dini?

A e dini?

A e kishte gabim Jezui kur tha se kripa e humb kripësinë?

Në predikimin në mal, Jezui u tha dishepujve të tij: «Ju jeni kripa e tokës, mirëpo, nëse kripa e humb shijen, si do t’i kthehet kripësia? Nuk mund të përdoret më për asgjë, veçse për t’u hedhur jashtë, që të shkelet nga njerëzit.» (Mateu 5:13) Kripa ka veti ruajtëse. Kështu, në ilustrimin e tij, ka mundësi që Jezui donte të thoshte se dishepujt mund dhe duhej t’i mbronin të tjerët nga degjenerimi moral dhe frymor.

Depozita kripe të Detit të Vdekur

Gjithsesi, në lidhje me atë që tha Jezui për humbjen e kripësisë, një enciklopedi (The International Standard Bible Encyclopedia) thotë: «Kripa e rajonit të Detit të Vdekur ishte në përgjithësi e përzier me minerale të tjera; kështu, në këtë tretësirë kripa mund të shpërbëhej dhe ajo që mbetej ishte një substancë pa shije.» Prandaj, është e kuptueshme pse Jezui e përshkroi këtë mbetje si diçka që «nuk mund të përdoret më për asgjë, veçse për t’u hedhur jashtë». Enciklopedia shton: «Ndonëse papastërtia e bënte kripën e Detit të Vdekur më pak cilësore se kripërat e deteve të tjera, fakti që gjendej lehtësisht (mund të mblidhej përgjatë bregut) e bënte këtë kripë burimin kryesor për Palestinën.»

Ç’nënkuptonte për dëgjuesit kur Jezui përmendi në një shëmbëlltyrë humbjen e një drahme?

Monedhë drahme

Jezui tregoi një shëmbëlltyrë për një grua që, pasi kishte humbur një nga dhjetë drahmat e saj, mori një llambë dhe e fshiu me kujdes shtëpinë derisa e gjeti sërish. (Luka 15:8-10) Në ditët e Jezuit një drahmë kishte vlerë thuajse sa paga e një dite pune, prandaj humbja monetare që ilustroi Jezui nuk ishte e vogël. Megjithatë, ngjarja që përshkroi, ishte e vërtetë për arsye të tjera.

Disa vepra referimi tregojnë se shpesh gratë i përdornin monedhat si stoli. Kështu Jezui mund të ketë pasur ndër mend një monedhë që ishte pjesë e një trashëgimie të çmuar ose e pajës së një gruaje. Sido që të ketë qenë, kuptohet që humbja e një prej dhjetë monedhave të saj do ta shqetësonte tej mase gruan gjersa ta gjente.

Për më tepër, shtëpitë e njerëzve të thjeshtë në ditët e Jezuit ishin projektuar që të hynte sa më pak dritë dhe nxehtësi që të ishte e mundur. Kishin pak dritare, për të mos thënë asnjë. Zakonisht dyshemeja ishte e mbuluar me kashtë ose kërcej të tharë bimësh të ndryshme. Nëse binte një monedhë, do të ishte e vështirë ta gjeje. Një komentues thotë: «Prandaj, kur diçka e vogël, si për shembull një monedhë, humbte në një vend të tillë, mënyrat më të zakonshme që përdoreshin për ta gjetur ishin drita e llambës dhe fshirja e shtëpisë.»