FJALA Honduras në spanjisht do të thotë «thellësi», dhe mund ta ketë përdorur Kristofor Kolombi për të përshkruar ujërat përgjatë bregut të këtij vendi të Atlantikut. Disa mendojnë se Hondurasi e mori emrin nga kjo.

Hondurasit vlerësojnë jashtë mase besnikërinë dhe bashkëpunimin në familje. Për shembull, burri dhe gruaja shpesh i marrin së bashku vendimet e mëdha, si ato për shpenzimet familjare ose arsimimin e fëmijëve.

Shumica e hondurasve janë metisë, përzierje e evropianëve me popuj indigjenë. Ende ka disa grupe indigjene, si kortí. Vendas të tjerë, si garifunët, kanë prejardhje tjetër.

Një muzikant garifuna i bie daulles prej druri të fortë

Garifunët janë pasardhës të afrikanëve e të indianëve karibë që jetonin në ishullin e Shën-Vinsentit. Rreth vitit 1797 garifunët mbërritën në Islas de la  Bahía (ishujt e Gjirit). Më vonë u vendosën përgjatë bregut të Karaibeve në zonën kontinentale të Amerikës Qendrore. Që atje garifunët u përhapën në pjesë të tjera të Amerikës Qendrore dhe Veriore.

Garifunëve u pëlqen shumë të vallëzojnë nën ritmin e daulleve prej druri të fortë. Pjesë e kulturës së tyre janë edhe veshjet tradicionale ngjyra-ngjyra, rrëfimi i historive dhe ushqimet tipike, si ereba (kek i madh e i hollë, i bërë me rrënjë kasave).

Në Honduras ka rreth 400 kongregacione të Dëshmitarëve të Jehovait. Mbledhjet mbahen në spanjisht, në anglisht, në garifune, në gjuhën e shenjave hondurase, në kineze mandarin dhe në miskito.

Ereba, kek i madh e i hollë, i bërë me rrënjë kasave