Psalmet 22:1-31

  • Nga dëshpërimi në lëvdim

    • «Perëndia im, pse më ke braktisur?» (1)

    • «Për veshjen time hedhin short» (18)

    • Lëvdon Perëndinë në kongregacion (22, 25)

    • E gjithë toka do të adhurojë Perëndinë (27)

Për mjeshtrin e korit; sipas melodisë: «Drenusha e agimit».* Këngë e Davidit. 22  Perëndia im, Perëndia im, pse më ke braktisur?+ Pse rri kaq larg e nuk më shpëton? Pse nuk i dëgjon britmat e rënkimit tim?+   Perëndia im, ditën të thërras pareshtur, por ti nuk më përgjigjesh;+edhe natën s’kam sesi të rri në heshtje.   E megjithatë ti je i shenjtë;+mes lëvdimeve të Izraelit rri në fron.*   Te ti mbështeteshin etërit tanë,+po, te ti mbështeteshin, dhe ti i shpëtoje.+   Ty të thërritnin për ndihmë dhe gjenin shpëtim,te ti mbështeteshin dhe nuk zhgënjeheshin.*+   Kurse mua më tall e më përbuz tërë njerëzia+si të isha krimb, e jo njeri.   Kush më sheh, më përqesh,+më ngërdheshet, tund kokën e gjithë tallje thotë:+   «E ka lënë veten në dorë të Jehovait. Le ta shpëtojë ai. Ta shpëtojë ai meqë e ka kaq për zemër.»+   Ti më nxore nga barku i nënës,+e falë teje u ndieva i sigurt në gjinjtë e nënës sime. 10  Që kur linda, në duart e tua* kam qenë;kur ende isha në bark të nënës, ti ke qenë Perëndia im. 11  Mos rri larg meje, sepse telashet më presin te dera+dhe s’kam tjetërkënd që të më vijë në ndihmë.+ 12  Shumë armiq më rrethojnë si dema të rinj,+si demat e fuqishëm të Bashanit përqark më rrinë.+ 13  Hapin gojën për të më gllabëruar,+si një luan që ulërin dhe prenë e vet shqyen.+ 14  Jam zbrazur porsi ujëe tërë kockat më janë zbërthyer;zemra më është bërë si dyll+që thellë në shpirtin tim shkrihet.+ 15  Fuqia më është shterur si një copë e tharë qeramike;+gjuha më është ngjitur pas qiellzës;+ti po më zbret në pluhurin e vdekjes.+ 16  Qentë më rrethojnë ngado,+si lukuni* keqbërësish rreth meje afrohen,+si luanë duart e këmbët m’i kafshojnë.+ 17  Tërë kockat e mia mund t’i numëroj,+dhe ata më shohin e sytë nuk m’i shqitin. 18  Mes tyre i ndajnë rrobat e miadhe për veshjen time hedhin short.+ 19  Por ti, o Jehova, mos më rri larg!+ Ti, o forca ime, nxito të më ndihmosh!+ 20  Më shpëto nga shpata! Shpëtoma të shtrenjtën jetë* nga këta qenë të tërbuar!*+ 21  Më çliro nga goja e luanit+ dhe nga brirët e demave të egër! M’u përgjigj e më shpëto! 22  E unë do t’ua shpall emrin tënd vëllezërve të mi;+në mes të kongregacionit* do të të lëvdoj.+ 23  Ju që nderoni thellësisht Jehovain,* lëvdojeni atë! Të gjithë ju pasardhës* të Jakobit, jepini atij lavdi!+ Kini nderim të thellë për të, të gjithë ju pasardhës të Izraelit! 24  Se ai nuk i ka shpërfillur e as i ka përbuzur vuajtjet e të shtypurve,+jo, sytë prej tyre nuk i ka larguar,+thirrjen e tyre për ndihmë, e ka dëgjuar.+ 25  Unë do të të lëvdoj në kongregacionin e madh+e në sytë e atyre që të nderojnë thellësisht, zotimet e mia do t’i mbaj. 26  Zemërbutët do të hanë e do të ngopen;+ata që e kërkojnë Jehovain, do ta lëvdojnë.+ Gëzofshit jetë* përgjithnjë! 27  Nga gjithë skajet e tokës, Jehovain do ta kujtojnë e tek ai do të kthehen;tërë fiset e kombeve para tij do të përkulen,+ 28  sepse mbretëria i përket Jehovait;+ai mbretëron mbi kombet. 29  Gjithë të begatët mbi faqen e dheut do të shtrohen në gosti e para tij do të përkulen,të gjithë ata që kthehen në pluhur, para tij do të gjunjëzohen;asnjë prej tyre s’mund ta mbajë gjallë shpirtin* vetë. 30  Pasardhësit e tyre do t’i shërbejnë Atij,brezi tjetër do të dëgjojë për Jehovain. 31  Të gjithë do të flasin për veprat e tij të drejta;një populli që ende s’ka ardhur në jetë, do t’i tregohet çfarë ka bërë ai.

Shënime në fund të faqes

Ka mundësi të jetë një motiv ose stil muzikor.
Ose «lëvdimet e Izraelit të rrethojnë».
Ose «nuk turpëroheshin».
Ose «nën kujdesin tënd; në prehrin tënd».
Ose «tufë».
Fjalë për fjalë «të vetmen që kam». I referohet shpirtit ose jetës së vet.
Fjalë për fjalë «nga dora e qenve!»
Fjalë për fjalë «që i frikësoheni Jehovait». Shih Fjalorthin.
Fjalë për fjalë «fara».
Fjalë për fjalë «Zemra juaj jetoftë».
Ose «ta ruajë jetën».