Psalmet 139:1-24

  • Perëndia i njeh mirë shërbëtorët e vet

    • Nuk rendim dot larg frymës së Perëndisë (7)

    • «Jam krijuar kaq mrekullisht» (14)

    • ‘Ti më pe kur isha embrion’ (16)

    • «Më pri në udhën e përjetësisë» (24)

Për mjeshtrin e korit. Psalm i Davidit. Këngë. 139  O Jehova, ti më ke hetuar fund e krye dhe më njeh.+   Ti e di kur ulem e kur ngrihem prapë,+e prej së largu dallon çdo mendim timin.+   Kur shtegtoj e kur pushoj, ti më vëren,çdo udhë timen ti mirë e njeh.+   Pa nxjerrë një fjalë, pa hapur gojën,o Jehova, ti di gjithçka.+   Ti më qëndron përkrah e më mbron,e ndiej dorën tënde tek më pushton.   Njohuria jote është e pakapshme* për mua! Është kaq e thellë sa s’e arrij dot.*+   O Perëndi, nga ti ku mund të fshihem?! Larg frymës sate, ku mundet që të rend?!+   Sikur në qiell të ngjitesha, ti do të ishe atje,sikur në Varr* shtratin ta vija, edhe atje do të ishe.+   Sikur tutje të fluturoja me krahët e agimite pranë detit më të largët të banoja, 10  edhe atje dora jote do të më printe,dhe e djathta jote fort do të më mbante.+ 11  Edhe sikur të thosha: «Ka për të më përpirë errësira»,përsëri nata përreth meje do të bëhej dritë. 12  As terri nuk do të ishte tepër i errët për ty,madje nata do të shndriste porsi dita,+sepse errësira për ty është si drita.+ 13  Ti vetë i bëre veshkat e mia,ti më mbështolle* në bark të nënës.+ 14  Të përlëvdoj se jam krijuar kaq mrekullisht,+sa mbetem pa fjalë. Tërë veprat e tua janë të mrekullueshme,+dhe unë e di fare mirë këtë. 15  Kur u bëra në fshehtësi, kur në bark të nënës* u thura,kockat e mia nuk ishin të fshehura për sytë e tu.+ 16  Kur isha ende një embrion, sytë e tu më panë;tërë pjesët e tij ishin shkruar në librin tënd,madje edhe ditët kur ato do të formoheshin,para se ndonjë prej tyre të ekzistonte. 17  Sa të çmuara janë për mua mendimet e tua!+ O Perëndi, sa të shumta janë!+ 18  Sikur të provoja t’i numëroja,do të ishin më të shumta se kokrrizat e rërës,+e kur të zgjohesha në mëngjes,do të isha ende me ty, duke i numëruar.+ 19  Ah, sikur ta vrisje të ligun, o Perëndi!+ Atëherë njerëzit e dhunshëm* do të largoheshin prej meje, 20  po, të gjithë ata që nga ligësia të marrin nëpër gojë;*ata janë armiqtë e tu, ata që e zënë kot në gojë emrin tënd.*+ 21  A nuk i urrej ata që të urrejnë ty, o Jehova?!+ A nuk më ngjallin neveri ata që ngrenë krye kundër teje?!+ 22  Po, me gjithë shpirt i urrej!+ Për mua janë armiq të betuar. 23  Më heto fund e krye, o Perëndi, dhe njihe zemrën time;+më shqyrto dhe njihi mendimet që më turbullojnë.*+ 24  Shih nëse ka tek unë ndonjë udhë që do të më sillte dhembje,+dhe më pri+ në udhën e përjetësisë.

Shënime në fund të faqes

Ose «është tepër e mrekullueshme».
Ose «sa s’e rrok dot me mend».
Ose «Sheol», pra, në varrin e përbashkët të njerëzimit. Shih Fjalorthin.
Një mundësi tjetër «ti më thure».
Fjalë për fjalë «në thellësi të tokës».
Ose «fajtorët e gjakut».
Ose «flasin për ty si t’ua marrë mendja».
Ose «që e përdorin në mënyrë të papërshtatshme emrin tënd».
Ose «që më shqetësojnë; që më fusin ankthin».