Zanafilla 48:1-22

  • Jakobi bekon dy djemtë e Jozefit (1-12)

  • Efraimi merr bekim më të madh (13-22)

48  Pas këtyre gjërave i thanë Jozefit: «Babai yt po përkeqësohet.» Me të dëgjuar këtë, ai mori me vete dy djemtë e tij, Manaseun dhe Efraimin.+  Atëherë i thanë Jakobit: «Ka ardhur të të takojë yt bir, Jozefi.» Kështu Izraeli mblodhi forcat, u ngrit dhe ndenji ulur në shtrat.  Jakobi i tha Jozefit: «Perëndia i Plotfuqishëm m’u shfaq në Luz, në vendin e Kananit, më bekoi+  e më tha: ‘Ja, unë do të të bëj të frytshëm, do të të shumoj, dhe nga ti do të vijnë shumë fise.+ Këtë vend do t’ia jap pasardhësit* tënd si zotërim të përhershëm.’+  Dy djemtë që të lindën në vendin e Egjiptit para se të vija te ti në Egjipt, tani janë të mitë;+ Efraimi dhe Manaseu do të jenë të mitë, ashtu si janë Rubeni dhe Simeoni.+  Por fëmijët e tjerë që do të të lindin pas tyre, do të jenë të tutë, e për sa i përket trashëgimisë, do të thirren në emër të dy vëllezërve.+  Më kujtohet se kur po vija nga Padani, Rakela vdiq+ në krahët e mi në vendin e Kananit kur kishim ende goxha rrugë për të vajtur në Efratah,+ prandaj e varrosa rrugës për në Efratah, domethënë në Betlehem.»+  Pastaj Izraeli vuri re djemtë e Jozefit dhe e pyeti: «Fëmijët e tu janë këta?»  Jozefi iu përgjigj: «Po, janë djemtë që më fali Perëndia në këtë vend.»+ Atëherë ai i tha: «Të lutem, m’i sill këtu që t’i bekoj.»+ 10  Izraelin e kishin lënë sytë nga pleqëria dhe me zor shihte. Prandaj Jozefi i afroi, dhe Jakobi i puthi e i përqafoi. 11  Izraeli i tha Jozefit: «Nuk ma merrte mendja kurrë se do ta shihja përsëri fytyrën tënde,+ por Perëndia më la të shihja edhe pasardhësit* e tu.» 12  Kështu Jozefi i largoi fëmijët që ishin aty te gjunjët e Izraelit dhe u përkul me fytyrë përtokë. 13  Pastaj Jozefi i afroi përsëri pranë të atit; mori Efraimin+ me dorën e djathtë dhe e vuri në të majtë të Izraelit, kurse Manaseun+ e kapi me dorën e majtë dhe e vuri në të djathtë të Izraelit. 14  Megjithatë Izraeli zgjati të djathtën dhe e vuri mbi kokën e Efraimit, ndonëse ishte më i vogli, ndërsa të majtën e vuri mbi kokën e Manaseut. I vuri qëllimisht duart kështu, edhe pse i parëlinduri ishte Manaseu.+ 15  Pastaj e bekoi Jozefin dhe i tha:+ «Perëndia i vërtetë, të cilit i shërbyen etërit e mi, Abrahami dhe Isaku,+Perëndia i vërtetë që është kujdesur për mua si një bari gjatë gjithë jetës sime e deri më sot,+ 16  Ai që më ka shpëtuar* nga gjithë të këqijat nëpërmjet engjëllit të tij,+ i bekoftë djemtë!+ Mbajtshin emrin tim, si dhe emrin e etërve të mi, Abrahamit dhe Isakut,dhe u shtofshin shumë në tokë!»+ 17  Jozefit nuk i pëlqeu që i ati e vuri dorën e djathtë mbi kokën e Efraimit, prandaj u përpoq t’ia hiqte nga koka e Efraimit dhe t’ia vinte mbi kokën e Manaseut 18  dhe i tha: «Jo kështu baba, sepse i parëlinduri është ky.+ Vëre dorën e djathtë mbi kokën e tij.» 19  Por i ati nuk pranoi dhe i tha: «E di, biri im, e di. Edhe ai do të bëhet një popull, edhe ai do të bëhet i madh. Mirëpo vëllai më i vogël do të bëhet më i madh se ai,+ dhe pasardhësit* e tij do të shtohen aq shumë, sa do të formojnë kombe të tëra.»+ 20  Atë ditë i bekoi dhe u tha:+ «Populli i Izraelit bekoftë në emrin tuaj:‘Perëndia të bekoftë si Efraimi dhe Manaseu!’» Kështu e vuri prapë Efraimin para Manaseut. 21  Pastaj Izraeli i tha Jozefit: «Unë jam në prag të vdekjes,+ por Perëndia me siguri do të vazhdojë të jetë me ju dhe do t’ju kthejë në vendin e paraardhësve tuaj.+ 22  Kurse unë po të jap një copë tokë* më shumë se vëllezërve të tu, atë që u mora amoritëve me shpatën dhe me harkun tim.»

Shënime në fund të faqes

Fjalë për fjalë «farës». Në hebraisht kjo fjalë mund të nënkuptojë edhe shumësin. Shih Fjalorthin.
Fjalë për fjalë «farën».
Ose «ka shpenguar».
Fjalë për fjalë «fara».
Ose «një shpat mali». Fjalë për fjalë «një shpatull».