Nehemia 4:1-23

  • Puna ecën përpara pavarësisht kundërshtimit (1-14)

  • Vazhdon ndërtimi me punëtorë të armatosur (15-23)

4  Kur dëgjoi se po rindërtonim murin, Sanballati+ u zemërua e u mërzit* shumë dhe vazhdoi t’i tallte judenjtë.  Ai tha në prani të vëllezërve të tij dhe të ushtrisë së Samarisë: «Ç’po bëjnë këta judenj ngordhalaqë? Mos do t’ia dalin mbanë vetë?! Do të ofrojnë flijime?! Do të mbarojnë në një ditë?! Do të gjallërojnë gurët e djegur të rrënojave?!»+  Tobia,+ amoniti,+ që ishte përkrah tij tha: «Edhe sikur një dhelpër të hipte mbi murin prej guri që po ndërtojnë, do t’ua shembte.»  Prandaj u luta: «Dëgjo, o Perëndia ynë, se po na përçmojnë.+ Bëj që poshtërimi i tyre t’u bjerë mbi kokë+ dhe çoji si plaçkë lufte në një vend robërie!  Mos ua mbulo fajin dhe mos ua fshij mëkatin,+ sepse kanë fyer ndërtuesit!»  Atëherë ne vazhduam të ndërtonim murin. I tërë muri u bashkua e u rindërtua deri në gjysmë të lartësisë së tij, dhe populli punonte me gjithë zemër.  Kur Sanballati, Tobia,+ arabët,+ amonitët dhe ashdoditët+ morën vesh që meremetimi i mureve të Jerusalemit po shkonte përpara dhe çarjet po mbylleshin, u zemëruan shumë.  Ata komplotuan së bashku që të vinin e të luftonin kundër Jerusalemit dhe të krijonin trazira.  Por ne iu lutëm Perëndisë tonë dhe vumë roja ditë e natë që të na mbronin. 10  Mirëpo, njerëzit e Judës thoshin: «Punëtorët* nuk kanë më fuqi dhe ka shumë rrënoja. Nuk do të arrijmë ta ndërtojmë kurrë murin.» 11  Armiqtë tanë thoshin: «Do të hyjmë mes tyre pa e marrë vesh e pa na parë, dhe do t’i vrasim e do të ndalojmë punën.» 12  Sa herë vinin te ne, judenjtë që jetonin pranë tyre na thoshin pareshtur:* «Ata do të na sulmojnë nga çdo anë.» 13  Kështu vura njerëz prapa murit, në vendet e ulëta e të pambrojtura. I vura sipas familjeve të tyre me shpata, me heshta dhe me harqe. 14  Kur pashë frikën e tyre, menjëherë u ngrita dhe u thashë fisnikëve,+ mëkëmbësve dhe pjesës tjetër të popullit: «Mos kini frikë prej tyre!+ Mos harroni Jehovain, Perëndinë tonë të madhërishëm që ngjall frikë e nderim,+ dhe luftoni për vëllezërit tuaj, për bijtë e bijat tuaja, për gratë tuaja dhe për shtëpitë tuaja!» 15  Pasi armiqtë tanë dëgjuan se e kishim marrë vesh ç’po bënin dhe se Perëndia i vërtetë kishte bërë që plani i tyre të dështonte, të gjithë u kthyem që të punonim te muri. 16  Që nga ajo ditë, gjysma e njerëzve të mi punonin+ dhe gjysma tjetër mbanin heshta, mburoja, harqe e thurakë,* dhe princat+ mbështetnin* tërë shtëpinë e Judës 17  që po ndërtonte murin. Punëtorët që mbartnin ngarkesat, me një dorë punonin, ndërsa me tjetrën mbanin armën.* 18  Secili nga ndërtuesit e kishte shpatën të ngjeshur në brez teksa punonte, kurse ai që i binte bririt,+ qëndronte përkrah meje. 19  Atëherë u thashë fisnikëve, mëkëmbësve dhe pjesës tjetër të popullit: «Puna është e madhe dhe e shtrirë, dhe ne jemi shpërndarë nëpër mur larg njëri-tjetrit. 20  Kur të dëgjoni zërin e bririt, hajdeni këtu te ne. Perëndia ynë do të luftojë për ne.»+ 21  Kështu vazhduam të punonim dhe gjysma tjetër mbante heshtat, që kur zbardhte e derisa dilnin yjet. 22  Në atë kohë i thashë popullit: «Burrat, secili me shërbëtorin e vet, të qëndrojnë natën brenda Jerusalemit. Ata do të na ruajnë gjatë natës dhe ditën do të punojnë.» 23  As unë, as vëllezërit e as shërbëtorët e mi+ dhe as rojat që më shoqëronin, nuk i hoqëm asnjëherë rrobat dhe secili e mbante armën në dorën e djathtë.

Shënime në fund të faqes

Ose «u acarua».
Ose «Hamejtë».
Fjalë për fjalë «dhjetë herë».
Ose «parzmore të thurura».
Fjalë për fjalë «qëndronin prapa».
Ose «heshtën».