Sipas Markut 11:1-33

  • Hyrja triumfuese e Jezuit në Jerusalem (1-11)

  • Mallkohet fiku (12-14)

  • Jezui pastron tempullin (15-18)

  • Mësim nga fiku i tharë (19-26)

  • Sfidohet autoriteti i Jezuit (27-33)

11  Tani po i afroheshin Jerusalemit dhe, kur mbërritën afër Betfagës e Betanisë,+ në Malin e Ullinjve, ai dërgoi dy nga dishepujt e tij+  dhe u tha: «Shkoni në fshatin përballë dhe, sapo të hyni atje, do të gjeni një kërriç të lidhur, mbi të cilin nuk ka hipur ende njeri. Zgjidheni dhe silleni.  Nëse dikush ju pyet: ‘Pse po e zgjidhni kërriçin?’, i thoni: ‘I duhet Zotërisë, por do ta kthejë shpejt.’»  Kështu ata ikën, e gjetën kërriçin të lidhur jashtë te dera, në anë të rrugës, dhe e zgjidhën.+  Por disa njerëz që po rrinin atje, i pyetën: «Ç’po bëni? Pse po e zgjidhni kërriçin?»  Dishepujt iu përgjigjën ashtu siç u kishte thënë Jezui, dhe ata i lanë të iknin.  Atëherë ia çuan kërriçin+ Jezuit, vunë mbi të mantelet e tyre, dhe ai hipi në të.+  Gjithashtu shumë veta shtruan mantelet në rrugë, kurse të tjerë shtruan degët me gjethe që kishin prerë fushave.+  Edhe ata që ecnin përpara, edhe ata që vinin pas, brohoritnin: «Shpëtoje, të lutemi!*+ I bekuar është ai që vjen në emër të Jehovait!*+ 10  E bekuar është Mbretëria që po vjen, e atit tonë David!+ Shpëtoje, të lutemi ty atje lart në qiell!» 11  Ai hyri në Jerusalem dhe shkoi në tempull; hodhi sytë rreth e rrotull, por, meqë ishte bërë vonë, iku në Betani bashkë me të Dymbëdhjetët.+ 12  Të nesërmen, kur po iknin nga Betania, Jezuin e mori uria.+ 13  Nga larg vuri re një fik që kishte gjethe, edhe pse nuk ishte stina e fiqve. Prandaj shkoi të shihte se mos gjente gjë, por, kur iu afrua, nuk gjeti gjë veç gjetheve. 14  Ja pse tha: «Mos ngrëntë njeri kurrë më fryt prej teje!»+ Dishepujt po e dëgjonin. 15  Kështu mbërritën në Jerusalem. Ai hyri në tempull, filloi të flakte jashtë njerëzit që shitnin e blinin atje, përmbysi tryezat e këmbyesve të parave dhe stolat e atyre që shitnin pëllumba,+ 16  dhe nuk lejoi askënd të mbartte ndonjë pajisje përmes tempullit. 17  Ai po i mësonte dhe po u thoshte: «A nuk është shkruar: ‘Shtëpia ime do të quhet shtëpi lutjesh për të gjitha kombet.’+ Kurse ju e keni bërë shpellë kusarësh.»+ 18  Krerët e priftërinjve me skribët e dëgjuan këtë dhe filluan të kërkonin ndonjë mënyrë si ta vritnin;+ faktikisht kishin frikë nga ai, ngaqë e gjithë turma mahnitej me mësimet e tij.+ 19  Në mbrëmje, Jezui dhe dishepujt dolën nga qyteti. 20  Pastaj, kur zbardhi dita, ndërsa po ecnin, panë që fiku tashmë ishte tharë që nga rrënjët.+ 21  Pjetrit iu kujtua dhe i tha: «Rabi, shiko! Fiku që mallkove, është tharë.»+ 22  Jezui u përgjigj: «Kini besim te Perëndia. 23  Vërtet po ju them se kushdo që i thotë këtij mali: ‘Ngrihu dhe hidhu në det’ e s’ka pikë dyshimi në zemër, por ka besim se ajo që thotë, do të ndodhë, ashtu do të bëhet.+ 24  Prandaj po ju them: për gjithçka që luteni dhe kërkoni, kini besim sikur ta keni marrë tashmë, dhe do ta merrni.+ 25  E, kur luteni në këmbë, nëse keni diçka kundër dikujt, faleni, që edhe Ati juaj që është në qiej, t’ju falë shkeljet.»*+ 26  *—— 27  Ata vajtën përsëri në Jerusalem. Ndërsa ai ecte në tempull, krerët e priftërinjve, skribët dhe pleqtë iu afruan 28  dhe nisën ta pyetnin: «Me ç’autoritet i bën këto gjëra? E kush ta dha këtë autoritet?»+ 29  Jezui iu përgjigj: «Do t’ju bëj vetëm një pyetje. Po m’u përgjigjët, edhe unë do t’ju them me ç’autoritet i bëj këto gjëra. 30  Pagëzimi që bënte Gjoni,+ ishte nga qielli apo nga njerëzit? M’u përgjigjni.»+ 31  Atëherë ata filluan të arsyetonin me njëri-tjetrin: «Po të themi ‘nga qielli’, do të na thotë: ‘Pse, pra, nuk i besuat?’ 32  Por, a guxojmë të themi ‘nga njerëzit’?» Ata kishin frikë nga turma, sepse të gjithë mendonin se Gjoni kishte qenë vërtet profet.+ 33  Prandaj iu përgjigjën Jezuit: «Nuk e dimë.» Edhe Jezui u tha: «As unë nuk ju them me ç’autoritet i bëj këto gjëra.»

Shënime në fund të faqes

Greqisht hosanna. Një kërkesë drejtuar Perëndisë për të sjellë shpëtim, që përdoret edhe si shprehje gëzimi.
Ose «fajet».