Jobi 41:1-34

  • Perëndia përshkruan leviathanin e jashtëzakonshëm (1-34)

41  A e kap dot leviathanin*+ me grep?A ia lidh dot gjuhën me litar?   I kalon dot një litar* përmes hundës? Ia shpon dot nofullën me grremç?*   Mos vallë do të të përgjërohet për mëshirë? Mos vallë do të të flasë me butësi?   Mos do të lidhë besën me ty,që ta kesh skllavin tënd për gjithë jetën?   A do të luaje me të si me një zog? A do ta lidhje që të loznin vogëlushet e tua?   Mos do ta bënin pazar peshkatarët që ta këmbenin? Mos do ta ndanin mes tregtarëve?   A do t’ia mbushje lëkurën me fuzhnja*+ose kokën me heshta peshkimi?   Provo njëherë, vëre dorën mbi të:kurrë s’ke për ta harruar përleshjen!Jo, dy herë s’ke për ta provuar!   Çdo shpresë për ta nënshtruar është e kotë;vetëm pamja e tij do të të tmerronte.* 10  Askush s’guxon ta prekë me dorë. Po mua, atëherë, kush më bën dot ballë?!+ 11  Kush më ka dhënë ndonjë gjë i pari, që u dashka t’ia shpërblej?+ Gjithçka nën qiej është imja.+ 12  S’do të rri pa folur për gjymtyrët e tij,për fuqinë dhe trupin e tij të krijuar në mënyrë të mrekullueshme. 13  Kush mund t’ia zhveshë armaturën? Kush mund të hyjë brenda nofullave të tij? 14  Kush është përpjekur t’ia hapë gojën?* Gjithë ata dhëmbë të shtien tmerrin. 15  Në shpinë i ka luspat radhë-radhë,*të shtrënguara mirë me njëra-tjetrën. 16  Njëra me tjetrën aq fort puthiten,sa edhe ajri s’kalon dot mes tyre. 17  Janë të ngjitura me njëra-tjetrën,të kapura aq fort bashkë, sa s’mund të ndahen. 18  Teshtimat e tij lëshojnë shkëndija drite,dhe sytë e tij janë si rreze agimi. 19  Nga goja i dalin vetëtima,shkëndija zjarri xixëllojnë. 20  Nga vrimat e hundës i del tym,siç del nga furra ku digjet xunkth. 21  Fryma e tij ndez thëngjijtë,flakë zjarri i shpërthejnë nga goja. 22  Në qafë ka forcë të madhe;para tij të gjithë ia mbathin nga tmerri. 23  Palat e mishit i ka të ngjeshura me njëra-tjetrën;janë të palëvizshme e të forta si metal i derdhur. 24  Zemrën e ka të fortë si guri,po, të fortë si guri i poshtëm i mullirit. 25  Kur ai ngrihet, edhe trimat tremben;kur rreh vrullshëm ujin, ata hutohen krejt. 26  Asnjë shpatë nuk e vë dot poshtë,as heshta, shtiza a maja e shigjetës.+ 27  Për të hekuri është si lëmishte,e bakri si një copë druri e kalbur. 28  Para shigjetës nuk ia mbath me të katra;gurët e hobesë janë si kashtë për të. 29  Topuzi i duket si fije kashte,dhe me vringëllimën e shtizës qesh. 30  Barkun e ka si me copa qeramike të mprehta;ai rrëshqet mbi baltë si të ishte trinë shirëse.*+ 31  Bën që thellësitë të vlojnë si uji në kazan;e trazon detin si të ishte një enë ku bëhet pomadë. 32  Lë pas vetes një gjurmë të shndritshme, aq sa ujërat e thella duken sikur kanë flokë të bardhë. 33  Mbi dhé nuk ka krijesë të ngjashme me të,e krijuar që të mos e njohë frikën. 34  Çdo kafshë madhështore e sheh në dritë të syrit;është mbret i tërë egërsirave të fuqishme.»

Shënime në fund të faqes

Ka mundësi krokodili.
Fjalë për fjalë «xunkth».
Fjalë për fjalë «gjemb?»
Mjet peshkimi si heshtë që përdorej për të gjuajtur peshq të mëdhenj.
Ose «do të të plandoste përdhe».
Fjalë për fjalë «dyert e fytyrës?»
Një mundësi tjetër «Radhët me luspa janë krenaria e tij».
Shih Fjalorthin, «Lëmi; Shirja».