Jobi 23:1-17

  • Përgjigjja e Jobit (1-17)

    • Do që t’ia parashtrojë çështjen e vet Perëndisë (1-7)

    • Thotë se nuk e gjen dot Perëndinë (8, 9)

    • «Kam qëndruar në udhën e tij pa u shmangur» (11)

23  Jobi iu përgjigj:   «Edhe sot do të ngul këmbë në ankesat e mia;*+gjithë këto psherëtima s’më lënë pikë fuqie.   Ah, sikur të dija ku ta gjeja Perëndinë!+ Do të shkoja te vendi i tij i banimit.+   Atij do t’ia parashtroja çështjen time,e në gojë do të kisha plot argumente;   atëherë do ta dija përgjigjen e tij,do ta kuptoja çfarë do të më thoshte.   A do të më vihej kundër me forcën e tij të madhe? Jo, përkundrazi, do të më dëgjonte me vëmendje.+   Atje i drejti do të mund t’i ndreqte gjërat me të,dhe Gjykatësi im do të më shpallte të pafajshëm një herë e mirë.   Por unë shkoj në lindje, e ai s’është atje,shkoj në perëndim, por as atje s’e gjej dot.   Kur ai shkon majtas për të vepruar, nuk e shoh,ai kthehet djathtas, por prapë s’arrij ta shoh. 10  Gjithsesi, ai e njeh mirë udhën time,+ e pasi të më ketë vënë në provë, do të dal i pastër si ar i kulluar.+ 11  Këmbët e mia kanë ndjekur me kujdes gjurmët e tij;kam qëndruar në udhën e tij pa u shmangur.+ 12  Nuk jam larguar nga urdhërimet e buzëve të tij; si thesar i kam çmuar thëniet e tij,+ madje më tepër nga sa më kërkohej. 13  Kur ai e ndan mendjen, kush mund ta ndalojë?+ Atë që dëshiron, e realizon.+ 14  Ai do të realizojë plotësisht ç’ka ndër mend* për muadhe çdo gjë tjetër që ka ndër mend të bëjë. 15  Prandaj jam në ankth për shkak të tij;kur mendoj për të, mbushem me frikë e nderim. 16  Perëndia ma ka ligështuar zemrën,i Plotfuqishmi më ka futur frikën. 17  Por as errësira s’ma ka mbyllur ende gojën,as terri që më ka mbuluar fytyrën.

Shënime në fund të faqes

Ose «ankesat e mia janë rebele».
Ose «ç’ka përcaktuar».