Ezekieli 19:1-14

  • Këngë e përvajshme për prijësit e Izraelit (1-14)

19  Nisja një kënge të përvajshme* për prijësit e Izraelit  dhe thuaj:‘Çfarë ishte nëna juaj? Një luaneshë mes luanësh. Shtrihej mes luanëve të rinj e të fortë* dhe rriste këlyshët e vet.   Ajo rriti një nga këlyshët e saj, që u bë një luan i ri e i fortë.+ Ai mësoi të shqyente prenë e madje përlau edhe njerëz.   Kombet dëgjuan të flitej për të. Ato e zunë në gropën e tyredhe e çuan me grremça në Egjipt.+   Ajo priti e priti dhe, kur pa që s’kishte shpresë që ai të kthehej,mori një këlysh tjetër nga të sajët, e rriti dhe e bëri luan të ri e të fortë.   Edhe ai sillej vërdallë mes luanëve të tjerë e u bë vërtet një luan i ri e i fortë;ai mësoi të shqyente prenë e madje përlau edhe njerëz.+   Kaloi vjedhurazi pranë kullave të tyre të fortifikuara dhe ua shkretoi qytetet. Kështu, në atë vend të shkretë s’dëgjohej veçse ulërima e tij.+   Kundër tij dolën kombet nga krahinat përreth, hodhën mbi të rrjetën dhe e zunë në gropën e tyre.   E futën në kafaz me grremça dhe ia çuan mbretit të Babilonisë. Atje e mbyllën, që të mos i dëgjohej më zëri maleve të Izraelit. 10  Nëna juaj ishte si një hardhi+ në gjakun tuaj,* e mbjellë pranë ujit. Nga uji i bollshëm filloi të jepte fryt dhe u mbush me degë. 11  Degët e saj u bënë të forta, të përshtatshme për skeptra sundimtarësh. Ajo u rrit, u ngrit mbi pemët e tjera dhe u bë e dukshme,pasi ishte e lartë dhe kishte degë të shumta plot gjethe. 12  Por gjithë furi, disa duar e shkulën me rrënjë+ dhe e hodhën përtokë. Era e lindjes ia thau frytin;degët e saj të forta u këputën e u thanë,+e në fund i përpiu zjarri.+ 13  Tani është mbjellë në shkretëtirë,në një tokë të thatë e të etur.+ 14  Zjarri u përhap nga degët e saj dhe ia përpiu bisqet bashkë me frytin,e nuk mbeti asnjë degë e fortë, as skeptër për të sunduar.+ Kjo është një këngë e përvajshme, dhe e tillë do të mbetet.’»

Shënime në fund të faqes

Ose «këngë vajtimi».
Ose «luanëve të rinj me krifë».
Një mundësi tjetër «si një hardhi në vreshtin tuaj».