Wyjścia 16:1-36

  • Lud narzeka na jedzenie (1-3)

  • Reakcja Jehowy na szemranie ludu (4-12)

  • Przepiórki i manna (13-21)

  • W szabat nie będzie manny (22-30)

  • Manna „ma być przechowywana z pokolenia na pokolenie” (31-36)

16  Później odeszli z Elim i w końcu cały zbór Izraelitów przybył na pustkowie Sin+, które znajduje się między Elim a Synajem. Było to 15 dnia drugiego miesiąca po wyjściu z Egiptu.  Na pustkowiu cały zbór Izraelitów zaczął szemrać przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi+.  Izraelici mówili do nich: „Lepiej by było, żebyśmy zginęli z ręki Jehowy w ziemi egipskiej, gdzie siedzieliśmy przy garnkach mięsa+ i jedliśmy chleb do syta. A wy przyprowadziliście nas na to pustkowie, żeby cały naród* zagłodzić na śmierć”+.  Wtedy Jehowa rzekł do Mojżesza: „Dam wam chleb, który będzie padał z nieba jak deszcz+. I niech każdy wychodzi nazbierać tyle, ile potrzebuje na dany dzień+. W ten sposób poddam ich próbie i zobaczę, czy będą przestrzegać mojego prawa, czy nie+.  Ale szóstego dnia+ niech nazbierają i przygotują sobie do jedzenia dwa razy tyle, co w inne dni”+.  Mojżesz i Aaron powiedzieli więc do wszystkich Izraelitów: „Wieczorem przekonacie się, że to Jehowa wyprowadził was z ziemi egipskiej+.  Rano ujrzycie chwałę Jehowy, ponieważ Jehowa usłyszał, jak szemracie przeciwko Niemu. Bo kim my jesteśmy, żebyście mieli szemrać przeciwko nam?”.  I Mojżesz mówił dalej: „Gdy Jehowa wieczorem da wam mięso, a rano chleb, żebyście najedli się do syta, przekonacie się, że Jehowa usłyszał, jak szemracie przeciwko Niemu. Bo kim my jesteśmy? Nie szemracie przeciwko nam, lecz przeciwko Jehowie”+.  Potem Mojżesz zwrócił się do Aarona: „Powiedz całemu zborowi Izraelitów: ‚Stańcie przed Jehową, bo usłyszał wasze szemranie’”+. 10  Kiedy tylko Aaron przemówił do wszystkich Izraelitów, spojrzeli w stronę pustkowia, a wtedy chwała Jehowy ukazała się w obłoku+. 11  Jehowa rzekł jeszcze do Mojżesza: 12  „Usłyszałem szemranie Izraelitów+. Powiedz im: ‚O zmierzchu* będziecie jeść mięso, a rano nasycicie się chlebem+. I przekonacie się, że ja jestem Jehowa, wasz Bóg’”+. 13  Wieczorem rzeczywiście nadleciały przepiórki i pokryły obóz+, a rano na ziemi wokół obozu pojawiła się rosa. 14  Gdy rosa wyparowała, na pustkowiu pozostały drobniutkie ziarenka czegoś, co przypominało szron+. 15  Kiedy Izraelici to zobaczyli, zaczęli pytać jeden drugiego: „Co to jest?”, bo nie wiedzieli, co to było. Mojżesz odpowiedział im: „To jest chleb, który daje wam Jehowa+. 16  Oto co Jehowa nakazał: ‚Każdy ma nazbierać go tyle, ile może zjeść. Niech weźmie po omerze*+ dla każdej osoby*, która mieszka z nim w namiocie’”. 17  Izraelici zaczęli tak robić i jedni nazbierali dużo, a drudzy mało. 18  Kiedy odmierzyli to omerem, okazało się, że ten, kto nazbierał dużo, nie miał nadmiaru, a ten, kto nazbierał niewiele, nie miał za mało+. Każdy zebrał tyle, ile mógł zjeść. 19  Potem Mojżesz powiedział do nich: „Niech nikt nie zostawia z tego nic do rana”+. 20  Ale niektórzy nie posłuchali Mojżesza. Gdy zostawili trochę do rana, zalęgły się w tym robaki i wszystko zaczęło cuchnąć. I Mojżesz rozgniewał się na nich. 21  Każdego ranka wszyscy zbierali tyle, ile mogli zjeść. Kiedy słońce zaczynało grzać, wtedy to topniało. 22  A szóstego dnia nazbierali podwójną ilość chleba+, po 2 omery na osobę. Wszyscy naczelnicy ludu przyszli do Mojżesza i poinformowali go o tym. 23  Wówczas powiedział do nich: „Tak rzekł Jehowa: ‚Jutro będzie szczególny dzień odpoczynku*, święty szabat ku czci Jehowy+. Upieczcie, co chcecie upiec, i ugotujcie, co chcecie ugotować+, a resztę przechowajcie do rana’”. 24  Zostawili więc jedzenie do rana, tak jak polecił Mojżesz. I nie zaczęło ono cuchnąć ani nie zalęgły się w nim robaki. 25  Wtedy Mojżesz powiedział: „Jedzcie to dzisiaj, bo dzisiaj jest szabat ku czci Jehowy i nie znajdziecie tego na ziemi. 26  Sześć dni będziecie to zbierać, ale w siódmym dniu jest szabat+ i nic się nie pojawi”. 27  Mimo to niektórzy poszli zbierać jedzenie siódmego dnia, jednak nic nie znaleźli. 28  Jehowa rzekł więc do Mojżesza: „Jak długo będziecie lekceważyć moje przykazania i prawa?+ 29  Pamiętajcie, że to Jehowa ustanowił dla was szabat+. Dlatego w szóstym dniu daje wam chleb na dwa dni. Niech w siódmym dniu każdy pozostanie na swoim miejscu i niech go nie opuszcza”. 30  I lud w siódmym dniu zaczął obchodzić szabat*+. 31  Izraelici nazwali ten chleb „manną*”. Była ona biała jak nasiona kolendry, a smakowała jak placki z miodem+. 32  Potem Mojżesz powiedział: „Jehowa wydał taki rozkaz: ‚Przygotujcie omer manny i przechowujcie ją z pokolenia na pokolenie+, żeby wasi potomkowie mogli widzieć chleb, którym was karmiłem na pustkowiu, gdy wyprowadziłem was z Egiptu’”. 33  Mojżesz polecił więc Aaronowi: „Weź dzban i wsyp do niego omer manny, a następnie złóż ją przed Jehową. Ma być przechowywana z pokolenia na pokolenie”+. 34  I zgodnie z tym, co Jehowa nakazał Mojżeszowi, Aaron umieścił mannę przed Świadectwem+, żeby była tam przechowywana. 35  Izraelici jedli mannę przez 40 lat+, aż weszli do ziemi, która była zamieszkana+. Jedli mannę, dopóki nie dotarli do granicy Kanaanu+. 36  A omer stanowi dziesiątą część efy*.

Przypisy

Dosł. „zbór”.
Dosł. „między dwoma wieczorami”.
Omer odpowiadał 2,2 l. Zob. Dodatek B14.
Lub „duszy”.
Lub „święto szabatu”.
Lub „odpoczywać”.
Nazwa ta prawdopodobnie pochodzi od hebr. zwrotu „co to jest?”.
Efa odpowiadała 22 l. Zob. Dodatek B14.