2 Koryntian 1:1-24

  • Przywitanie (1, 2)

  • Pocieszenie od Boga we wszystkich próbach (3-11)

  • Paweł zmienia plany w sprawie podróży (12-24)

1  Paweł, z woli Bożej powołany na apostoła Chrystusa Jezusa, i nasz brat Tymoteusz+ do zboru Bożego w Koryncie, a także do wszystkich świętych w całej Achai+:  Niech Bóg, nasz Ojciec, i Pan Jezus Chrystus okazują wam niezasłużoną życzliwość i udzielają pokoju.  Niech będzie wysławiany Bóg i Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa+, Ojciec serdecznego współczucia+ i Bóg wszelkiego pocieszenia+.  On nas pociesza* we wszystkich naszych próbach*+, żebyśmy my mogli pocieszać innych+, bez względu na to, jaką próbę* przechodzą — żebyśmy nieśli im pocieszenie, które sami otrzymaliśmy od Boga+.  Bo jak dla Chrystusa znosimy wiele cierpień+, tak też dzięki Chrystusowi w obfitości zaznajemy pocieszenia.  Tak więc kiedy my przechodzimy próby*, dzieje się to dla waszego pocieszenia i wybawienia, a kiedy my zaznajemy pocieszenia, też dzieje się to dla waszego pocieszenia — żebyście dzięki niemu mogli przetrwać te same cierpienia, jakie i my znosimy.  Dlatego nasza nadzieja co do was jest niezachwiana. Wiemy, że skoro tak jak my cierpicie, to tak samo jak my zaznacie pocieszenia+.  Chcemy wam, bracia, powiedzieć o udręce, jakiej zaznaliśmy w Azji*+. Znaleźliśmy się w skrajnie ciężkim położeniu, przekraczającym nasze siły, i w ogóle nie byliśmy pewni, czy przeżyjemy+.  Prawdę mówiąc, myśleliśmy, że wyrok śmierci jest już przesądzony. Stało się tak, żebyśmy nie polegali na samych sobie, ale na Bogu+, który wskrzesza umarłych. 10  I On wyratował nas od śmiertelnego niebezpieczeństwa, i jeszcze wyratuje. Pokładamy w Nim nadzieję, że dalej będzie nas ratował+. 11  Wy też możecie nam pomóc błaganiem za nas+. A gdy dzięki modlitwom wielu zaznamy łaski, wielu będzie mogło składać za nas podziękowania+. 12  Szczycimy się tym, że mamy czyste sumienie, bo wobec ludzi w tym świecie, a zwłaszcza wobec was, zachowujemy świętość i szczerość właściwą Bogu. I nie polegamy na ludzkiej* mądrości+, ale na niezasłużonej życzliwości Bożej. 13  Bo naprawdę nie piszemy wam niczego oprócz tego, co możecie przeczytać* i zrozumieć, i mam nadzieję, że zrozumiecie to w pełni*. 14  Do pewnego stopnia już zrozumieliście, że jesteśmy dla was powodem do dumy, tak jak wy będziecie dla nas w dniu naszego Pana, Jezusa. 15  Z tym przekonaniem zamierzałem przyjść do was już wcześniej, żebyście drugi raz mieli okazję do radości*. 16  Chciałem was odwiedzić w drodze do Macedonii i z Macedonii znów do was wrócić. A potem odprawilibyście mnie w drogę do Judei+. 17  Czy więc robiąc takie plany, podszedłem do sprawy lekko? Czy to, co planuję, planuję tak, jak to robią ludzie*, i mówię „tak, tak”, a potem „nie, nie”? 18  Jak można polegać na Bogu, tak możecie być pewni, że to, co do was mówimy, jest prawdą — że nie mówimy „tak”, a potem „nie”. 19  Bo Syn Boży, Jezus Chrystus, o którym głosiłem wśród was razem z Sylwanem* i Tymoteuszem+, nie mówił „tak”, a potem „nie”. Jego „tak” zawsze znaczyło „tak”. 20  I dzięki niemu spełniają się* wszystkie Boże obietnice, bez względu na ich liczbę+. Dlatego też przez niego na chwałę Boga mówimy: „Amen”+. 21  A Bóg jest Tym, który gwarantuje, że wy i my należymy do Chrystusa — Tym, który nas namaścił+. 22  On położył na nas swoją pieczęć+, dał nam* ducha jako gwarancję* tego, co ma przyjść+. 23  Wzywam więc Boga na świadka przeciwko sobie*, że tylko dlatego nie przyszedłem jeszcze do Koryntu, żeby was oszczędzić. 24  Nie znaczy to, że jesteśmy panami waszej wiary+. Jesteśmy waszymi współpracownikami z myślą o waszej radości, bo przecież trwacie dzięki swojej wierze.

Przypisy

Lub „dodaje nam otuchy”.
Lub „w każdym naszym ucisku”.
Lub „jaki ucisk”.
Lub „uciski”.
Dosł. „cielesnej”.
Możliwe też „co już dobrze znacie”.
Dosł. „do końca”.
Możliwe też „żebyście dwa razy odnieśli korzyść”.
Dosł. „według ciała”.
Nazywanym też Sylasem.
Dosł. „[stają się] ‚tak’”.
Dosł. „w nasze serca”.
Lub „zadatek”.
Dosł. „[przeciwko swojej] duszy”.