Łukasza 20:1-47

  • Kto dał Jezusowi władzę (1-8)

  • Przypowieść o niegodziwych hodowcach (9-19)

  • Bóg a Cezar (20-26)

  • Pytanie dotyczące zmartwychwstania (27-40)

  • Czy Chrystus jest synem Dawida? (41-44)

  • Ostrzeżenie przed uczonymi w piśmie (45-47)

20  Pewnego dnia, gdy nauczał w świątyni i głosił dobrą nowinę, podeszli do niego naczelni kapłani, uczeni w piśmie* i starsi ludu  i odezwali się: „Powiedz nam: Jakim prawem robisz te rzeczy? Kto ci dał taką władzę?”+.  On odparł: „Ja też zadam wam pytanie. Powiedzcie mi:  Kto upoważnił Jana do udzielania chrztu — niebo czy ludzie?”.  Wtedy zaczęli między sobą dyskutować: „Jeśli powiemy: ‚Niebo’, to on spyta: ‚Czemu nie uwierzyliście Janowi?’.  A jeśli powiemy: ‚Ludzie’, to cały lud nas ukamienuje, bo jest przekonany, że Jan był prorokiem”+.  Odpowiedzieli więc, że nie wiedzą.  Wtedy Jezus odrzekł: „Ja też wam nie powiem, jakim prawem robię te rzeczy”.  Potem zaczął opowiadać ludowi następującą przypowieść: „Pewien człowiek zasadził winnicę+, wydzierżawił ją hodowcom i na dość długi czas wyjechał za granicę+. 10  W porze zbiorów wysłał do hodowców niewolnika, żeby mu dali część owoców z winnicy. Ci jednak pobili go i odprawili z niczym+. 11  Wysłał więc do nich innego niewolnika. Tego również pobili, a także upokorzyli* i odprawili z niczym. 12  Wysłał jeszcze trzeciego, ale i tego poranili i wyrzucili. 13  Wtedy właściciel winnicy pomyślał sobie: ‚Co mam zrobić? Wyślę swojego ukochanego syna+. Do niego powinni odnieść się z szacunkiem’. 14  Gdy hodowcy go zobaczyli, zaczęli namawiać się między sobą: ‚To dziedzic. Zabijmy go, żeby dziedzictwo stało się nasze’. 15  Wywlekli go więc poza winnicę i zabili+. Co zrobi z nimi właściciel winnicy? 16  Przyjdzie i zabije tych hodowców, a winnicę da innym”. Na te słowa ludzie zawołali: „Oby nigdy do tego nie doszło!”. 17  Ale Jezus spojrzał na nich uważnie i powiedział: „Jak więc rozumieć ten fragment Pism: ‚Kamień odrzucony przez budowniczych stał się wieńczącym kamieniem narożnym*’?+ 18  Każdy, kto upadnie na ten kamień, roztrzaska się+. A każdy, na kogo on upadnie, zostanie zmiażdżony”. 19  Wtedy uczeni w piśmie i naczelni kapłani uświadomili sobie, że ta przypowieść odnosi się do nich, i chcieli go schwytać, ale bali się ludu+. 20  Uważnie go obserwowali, po czym wysłali wynajętych potajemnie ludzi, którzy mieli udawać prawych i złapać go za słowo+, żeby go wydać władzom i samemu namiestnikowi. 21  Ci więc powiedzieli do niego: „Nauczycielu, wiemy, że mówisz i nauczasz poprawnie, że nie jesteś stronniczy, ale zgodnie z prawdą nauczasz drogi Bożej. 22  Czy wolno* nam płacić podatek pogłówny Cezarowi, czy nie?”. 23  Ale on odkrył ich przebiegłość i rzekł: 24  „Pokażcie mi denara*. Czyja to podobizna i czyje imię?”. Odrzekli: „Cezara”. 25  Wtedy im powiedział: „W takim razie to, co Cezara, spłacajcie Cezarowi+, a to, co Boże — Bogu”+. 26  I nie zdołali go przyłapać na niczym, co mówił publicznie. Zdumieni jego odpowiedzią, zamilkli. 27  Jednak podeszli do niego saduceusze, twierdzący, że nie ma zmartwychwstania+, i zapytali+: 28  „Nauczycielu, Mojżesz nam napisał, że jeśli jakiś mężczyzna umrze bezdzietnie i pozostawi żonę, to jego brat powinien się z nią ożenić, żeby przedłużyć jego ród*+. 29  Było siedmiu braci. Pierwszy się ożenił, ale zmarł bezdzietnie. 30  Wtedy drugi brat wziął wdowę po nim za żonę, ale również umarł. 31  Tak samo było z trzecim aż do siódmego — wszyscy się z nią ożenili i umarli bezdzietnie. 32  W końcu umarła też ta kobieta. 33  Czyją więc zostanie żoną, gdy nastąpi zmartwychwstanie? Przecież poślubiła siedmiu”. 34  Jezus odpowiedział: „Dzieci tego świata* żenią się i wychodzą za mąż, 35  ale uznani za godnych życia w nadchodzącym nowym świecie* i za godnych zmartwychwstania ani nie będą się żenić, ani wychodzić za mąż+. 36  Właściwie nie będą mogli już umrzeć, bo będą jak aniołowie i — jako ci, którzy dostąpią zmartwychwstania — będą dziećmi Bożymi. 37  A to, że umarli będą wskrzeszani, wyjawił nawet Mojżesz w relacji o ciernistym krzewie, nazywając Jehowę* ‚Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba’+. 38  Przecież On nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych, bo dla Niego* oni wszyscy żyją”+. 39  Na to niektórzy uczeni w piśmie rzekli: „Nauczycielu, dobrze powiedziałeś”. 40  Bo już nie mieli odwagi zadać mu ani jednego pytania. 41  Z kolei on im rzekł: „Dlaczego ludzie mówią, że Chrystus jest synem Dawida?+ 42  Przecież sam Dawid mówi w Księdze Psalmów: ‚Jehowa* powiedział mojemu Panu: „Zasiadaj po mojej prawej stronie, 43  aż położę twoich wrogów jako podnóżek dla twoich nóg”’+. 44  Skoro Dawid nazywa go Panem, to jak może on być jego synem?”. 45  Potem, gdy cały lud go słuchał, rzekł do swoich uczniów: 46  „Strzeżcie się uczonych w piśmie, którzy lubią chodzić w długich szatach, którzy uwielbiają pozdrowienia na rynkach oraz pierwsze* siedzenia w synagogach i najzaszczytniejsze miejsca na ucztach*+ 47  i którzy łupią* domy* wdów i na pokaz odmawiają długie modlitwy. Tacy otrzymają surowszy wyrok”.

Przypisy

Lub „znieważyli”.
Dosł. „głowicą węgła”.
Lub „należy”.
Lub „wzbudzić mu potomstwo”.
Lub „systemu rzeczy; epoki”. Zob. Słowniczek pojęć, hasło „System rzeczy”.
Lub „nadchodzącym systemie rzeczy; nadchodzącej epoce”. Zob. Słowniczek pojęć, hasło „System rzeczy”.
Lub „z Jego punktu widzenia”.
Lub „najlepsze”.
Dosł. „wieczerzach”.
Dosł. „pożerają”.
Lub „mienie”.