جواب کتاب مقدس

 نخیر،‏ کرهٔ زمین هیچ وقت نابود نمی‌شود و یا در آتش نمی‌سوزد.‏ به طبقِ کتاب مقدس خداوند زمین را آفرید که انسان‌ها برای همیشه در آن زنده‌گی کنند.‏

•   «صالحان وارث زمین می‌شوند و همیشه در آنجا زندگی می‌کنند.‏» (‏مزمور ۳۷:‏۲۹‏)‏

•   «ای خدا،‏ تو زمین را استوار کردی و تا ابد هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از جایش تکان دهد.‏» (‏مزمور ۱۰۴:‏۵‏،‏ ترجمهٔ دنیای جدید‏)‏

•   «دنیا همیشه بحال خود باقی می‌ماند.‏» (‏جامعه ۱:‏۴‏)‏

•   «خدایی که آسمان‌ها و زمین را بوجود آورد و استوار کرد،‏ دنیا را بی‌جهت نیافرید،‏ بلکه آن را برای سکونت مخلوقات خود ساخت.‏» (‏اشعیا ۴۵:‏۱۸‏)‏

آیا انسان‌ها کرهٔ زمین را نابود می‌کنند؟‏

 خدا اجازه نمی‌دهد که انسان‌ها کرهٔ زمین را کاملاً نابود کنند مثلاً از طریق جنگ‌ها،‏ خراب کردنِ محیط زیست و یا خرابی‌های دیگر.‏ همچنان خدا وعده داده،‏ «کسانی که زمین را به نابودی می‌کشند» را از بین می‌برد.‏ (‏مکاشفه ۱۱:‏۱۸‏،‏ ترجمهٔ دنیای جدید‏)‏ خداوند چطور به این وعدهٔ خود عمل می‌کند؟‏

 خداوند حکومت‌های انسانی را که نتوانستند از کرهٔ زمین و طبیعت آن محافظت کنند،‏ از بین می‌برد و به جای آن‌ها یک حکومتِ آسمانی می‌آورد که کامل است.‏ (‏دانیال ۲:‏۴۴؛‏ متی ۶:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ پادشاهِ این حکومت عیسی مسیح است.‏ (‏اشعیا ۹:‏۶،‏ ۷‏)‏ وقتی که عیسی مسیح در روی زمین زنده‌گی می‌کرد،‏ با قدرتِ خداوند می‌توانست قدرت‌های طبیعی مثلِ توفان را کنترول کند.‏ (‏مرقس ۴:‏۳۵-‏۴۱‏)‏ او در آینده هم طبیعت را کنترول می‌کند و زمین را به وضعیتی که در باغ عدن داشت،‏ تبدیل می‌کند.‏ (‏متی ۱۹:‏۲۸؛‏ لوقا ۲۳:‏۴۳‏)‏

مگر کتاب مقدس تعلیم نمی‌دهد که کرهٔ زمین در آتش می‌سوزد؟‏

 نخیر.‏ بعضی‌ها ۲ پترُس ۳:‏۷ را غلط متوجه می‌شوند که می‌گوید:‏ «آسمان‌ها و زمینی که اکنون وجود دارد،‏ برای آتش نگاه داشته شده است.‏» (‏ترجمهٔ دنیای جدید‏)‏ برای فهمیدنِ صحیح این آیه،‏ باید دو نکتهٔ مهم در نظر گرفته شود:‏

1.  ۱)‏ در کتاب مقدس کلمه‌های «آسمان»،‏ «زمین» و «آتش» معناهای دیگری هم دارند.‏ به طور مثال در پیدایش ۱۱:‏۱ آمده که «تمامی زمین را یک زبان و یک گفتار بود.‏» (‏ترجمهٔ هزارهٔ نو‏)‏ در این آیه کلمهٔ «زمین» به معنای مردم دنیا است.‏

2.  ۲)‏ آیه‌های قبلِ ۲ پِترُس ۳:‏۷ کمک می‌کند که معنای کلمه‌های آسمان،‏ زمین و آتش را بفهمیم.‏ آیه‌های ۵ و ۶ به توفانِ نوح اشاره می‌کنند.‏ در آن زمان یک دنیای شریر از بین رفت اما کرهٔ زمین از بین نرفت.‏ منظور از «زمین» مردم روی زمین است.‏ (‏پیدایش ۶:‏۱۱‏،‏ ترجمهٔ هزارهٔ نو‏)‏ «آسمان» هم در توفان نوح نابود شد یعنی کسانی که حکومت می‌کردند.‏ پس آن نابودی برای مردم شریر بود و نه برای کرهٔ زمین.‏ نوح و فامیلش از نابودی دنیای آن زمان نجات یافتند و بعد از توفان بر روی زمین زنده‌گی کردند.‏ (‏پیدایش ۸:‏۱۵-‏۱۸‏)‏

 به همین قِسم «آتش» در ۲ پِترُس ۳:‏۷ به نابودی مردم شریر اشاره می‌کند و نه به نابودی خود کرهٔ زمین.‏ خدا «آسمان‌های نو و زمینی نو وعده داده است که در آن‌ها عدالت برقرار خواهد بود.‏» (‏۲ پِترُس ۳:‏۱۳‏)‏ «آسمان نو» یعنی یک حکومتِ نو که پادشاهی خداست،‏ سرِ «زمینی نو» یعنی یک جامعهٔ نو حکومت می‌کند.‏ تحتِ حکومتِ پادشاهیِ خدا کرهٔ زمین به یک بهشتِ پر از صلح و آرامش تبدیل می‌شود.‏ (‏مکاشفه ۲۱:‏۱-‏۴‏)‏