„Jesteśmy członkami należącymi do siebie nawzajem” (EFEZ. 4:25).

1, 2. Czego Bóg pragnie dla swych czcicieli, zarówno młodych, jak i starych?

CZY należysz do osób młodych? Jeśli tak, bądź pewien, że jesteś bardzo cenną częścią ogólnoświatowego zboru Jehowy. W wielu krajach młodzież stanowi liczną grupę wśród ochrzczonych. Jakież to zachęcające widzieć w naszych szeregach tak wielu młodych, którzy zdecydowali się służyć Jehowie!

2 Jako młody człowiek, zapewne lubisz przebywać z rówieśnikami. Czas spędzany z osobami w podobnym wieku może dawać pewną miarę zadowolenia. Jednak bez względu na to, ile mamy lat oraz jakie jest nasze pochodzenie, Bóg oczekuje, że wszyscy będziemy go wielbić w sposób zjednoczony. Apostoł Paweł napisał, że wolą Boga jest, „by ludzie wszelkiego pokroju zostali wybawieni i doszli do dokładnego poznania prawdy” (1 Tym. 2:3, 4). A w Księdze Objawienia 7:9 o czcicielach Boga powiedziano, że pochodzą „ze wszystkich narodów i plemion, i ludów, i języków”.

3, 4. (a) Jaki duch dominuje wśród wielu młodych? (b) Jakie nastawienie harmonizuje z wypowiedzią z Efezjan 4:25?

3 Jakiż kontrast istnieje między młodymi sługami Jehowy  a ich rówieśnikami ze świata! Wielu z tych, którzy nie służą Bogu, koncentruje się jedynie na sobie i zaspokajaniu własnych pragnień. Pewni badacze określili ich mianem „pokolenia JA”. Sposób, w jaki ci młodzi mówią i się ubierają, świadczy o pogardzie dla starszego pokolenia, które postrzegają jako nie na czasie.

4 Taki duch jest bardzo powszechny. Dlatego młodzi chwalcy Jehowy muszą wkładać sporo wysiłku, żeby mu nie ulec, a przyswoić sobie Boży punkt widzenia. Nawet w I wieku n.e. apostoł Paweł uznał za konieczne zachęcić współwyznawców, by unikali „ducha działającego teraz w synach nieposłuszeństwa”, według którego ‛swego czasu chodzili’ (odczytaj Efezjan 2:1-3). Młodzi, którzy dostrzegają potrzebę unikania tego ducha i zjednoczonego działania ze wszystkimi braćmi, zasługują na pochwałę. Takie nastawienie harmonizuje z wypowiedzią Pawła, że „jesteśmy członkami należącymi do siebie nawzajem” (Efez. 4:25). Ponieważ zbliża się koniec tego starego świata, współdziałanie w jedności stanie się jeszcze ważniejsze. Rozważmy kilka przykładów biblijnych, które pomogą nam zrozumieć potrzebę trzymania się razem i zachowywania jedności.

TRZYMALI SIĘ RAZEM

5, 6. Czego o potrzebie trzymania się razem uczymy się z przeżyć Lota i jego córek?

5 W przeszłości Jehowa chętnie chronił swych sług, gdy w obliczu poważnych trudności byli zjednoczeni i pomagali sobie nawzajem. Współcześni słudzy Boga — zarówno młodzi, jak i starzy — mogą wyciągnąć lekcje z przykładów biblijnych. Jeden z nich jest związany z Lotem.

6 Lot i jego rodzina znaleźli się w niebezpieczeństwie, ponieważ na Sodomę, w której mieszkali, miała spaść zagłada. Aniołowie ponaglali Lota, by opuścił miasto i szukał schronienia w górzystej okolicy. Mówili mu: „Uchodź ze względu na swą duszę!” (Rodz. 19:12-22). Lot usłuchał i opuścił miasto, a razem z nim zrobiły to jego dwie córki. Niestety, inni bliscy nie poszli w ich ślady. W oczach młodzieńców mających zostać zięciami Lota ten starszy mężczyzna „wyglądał na człowieka, który żartuje”. Taką postawę przypłacili życiem (Rodz. 19:14). Ocalał tylko Lot i jego córki, które trzymały się blisko niego.

7. Jak Jehowa pomógł tym, którzy opuszczając Egipt, trzymali się razem?

7 Rozważmy kolejny przykład. Kiedy Izraelici opuszczali Egipt, nie robili tego w niezależnych grupach, z których każda podążała własną drogą. A gdy Mojżesz „wyciągnął rękę nad morze” i Jehowa je rozdzielił, to patriarcha ten nie przeszedł przez nie w pojedynkę czy zaledwie z kilkoma rodakami. Pod ochroną Jehowy przeprawił się cały lud (Wyjścia 14:21, 22, 29, 30). Izraelitom towarzyszyła „ogromna mieszana społeczność” nie-Izraelitów i wszyscy trzymali się razem (Wyjścia 12:38). Trudno sobie wyobrazić, by garstka osób, być może młodzieży, na własną rękę wyruszyła drogą, którą uznałaby za najlepszą. Czy taka decyzja nie byłaby bezsensowna i czy nie pozbawiłaby wędrowców ochrony Jehowy? (1 Kor. 10:1).

8. Jak lud Jehowy dowiódł jedności za dni Jehoszafata?

8 W czasach króla Jehoszafata ludowi Bożemu zagroził potężny wróg — „wielki tłum” z okolicznych regionów (2 Kron. 20:1, 2). Co godne pochwały, słudzy Boży nie próbowali pokonać go o własnych siłach, lecz zwrócili się o pomoc do Jehowy (odczytaj 2 Kronik 20:3, 4). Nie zrobili tego niezależnie, tak jak każdemu się podobało. Relacja biblijna podaje:  „Wszyscy, którzy byli z Judy, stali przed obliczem Jehowy, nawet ich maleństwa, ich żony oraz ich synowie” (2 Kron. 20:13). Starzy i młodzi, przejawiając wiarę, wspólnie zastosowali się do wskazówek Jehowy, a On ochronił ich przed wrogami (2 Kron. 20:20-27). Czyż nie jest to wspaniały przykład pokazujący, jak lud Boży może stawiać czoła wyzwaniom?

9. Czego o jedności uczymy się z postępowania i nastawienia pierwszych chrześcijan?

9 Pierwsi chrześcijanie także byli znani ze współdziałania. Na przykład po tym, jak wielu Żydów i prozelitów zostało chrześcijanami, „trwali w nauce apostołów i dzieleniu się ze sobą, spożywaniu posiłków oraz na modlitwach” (Dzieje 2:42). Ta jedność była widoczna zwłaszcza w czasie prześladowań, kiedy szczególnie potrzebowali się nawzajem (Dzieje 4:23, 24). Czy nie przyznasz, że w krytycznych czasach działanie ramię w ramię jest wręcz nieodzowne?

ZJEDNOCZENI, GDY ZBLIŻA SIĘ DZIEŃ JEHOWY

10. Kiedy jedność będzie szczególnie ważna?

10 Nadchodzi jeden z najmroczniejszych okresów w historii ludzkości. Prorok Joel opisał go jako „dzień ciemności i pomroki” (Joela 2:1, 2; Sof. 1:14). Dla ludu Jehowy będzie to pora na szczególnie mocne zwarcie szeregów. Przypomnijmy sobie słowa Jezusa: „Każde królestwo wewnętrznie podzielone pustoszeje” (Mat. 12:25).

11. Jakie porównanie zawarte w Psalmie 122:3, 4 można odnieść do dzisiejszego ludu Bożego? (Zobacz ilustrację tytułową).

11 W trakcie zbliżającej się udręki, która spadnie na obecny system, będziemy musieli pozostać naprawdę zjednoczeni. Duchową jedność, jaka wtedy okaże się niezbędna, można przyrównać do literalnej bliskości domów w starożytnej Jerozolimie. Były one wznoszone tak blisko siebie, że psalmista opisał to miasto jako „zespolone w jedną zwartą całość”. Dzięki temu mieszkańcy mogli sobie pomagać i wzajemnie się chronić. Ponadto ta zwarta zabudowa mogła przywodzić na myśl duchową jedność całego narodu, kiedy to wszystkie „plemiona Jah” zgromadzały się tam w celu wielbienia Boga (odczytaj Psalm 122:3, 4). Zarówno obecnie, jak i w nadchodzących krytycznych dniach musimy pozostawać podobnie ‛zespoleni w jedną zwartą całość’.

12. Co pomoże nam przetrwać zbliżający się atak na lud Boży?

12 Dlaczego nasze „zespolenie” będzie tak istotne? Księga Ezechiela w rozdziale 38 proroczo zapowiada atak, który „Gog z krainy Magog” przypuści na lud Boży. Nie możemy wtedy pozwolić, by cokolwiek nas podzieliło. Z pewnością nie zwrócimy się o pomoc do tego świata. Zechcemy raczej przylgnąć do naszych braci. Oczywiście ujdziemy cało nie tylko dzięki przynależności do jakiejś grupy. Jehowa i Jego Syn bezpiecznie przeprowadzą przez ten dramatyczny okres wszystkich, którzy wzywają imienia Bożego (Joela 2:32; Mat. 28:20). Czy rozsądnie byłoby myśleć, że ci, którzy nie zachowują jedności z trzodą Bożą, bo obrali własną drogę, zostaną ocaleni? (Mich. 2:12).

13. Czego młodzi chrześcijanie mogą się nauczyć z tego, co do tej pory rozważyliśmy?

13 Czy nie wynika z tego jasno, jak niemądre jest naśladowanie młodych izolujących się w swoim świecie? Zbliża się czas, gdy naprawdę będziemy się nawzajem potrzebować. I dotyczy to wszystkich — młodych i starych! Właśnie teraz trzeba się uczyć współdziałania i pielęgnować jedność, która okaże się tak ważna w niedalekiej przyszłości.

 „CZŁONKOWIE NALEŻĄCY DO SIEBIE NAWZAJEM”

14, 15. (a) W jakim celu Jehowa szkoli dziś osoby młode i starsze wiekiem? (b) Jakie rady Jehowy pomagają nam zachowywać jedność?

14 Jehowa udziela nam wsparcia, byśmy ‛służyli mu ramię przy ramieniu’ (Sof. 3:8, 9). Szkoli nas z myślą o swoim wiecznotrwałym zamierzeniu. Co ono obejmuje? Bóg chce „zebrać wszystko razem w Chrystusie” (odczytaj Efezjan 1:9, 10). Pragnie zjednoczyć wszystkie posłuszne stworzenia we wszechświecie i na pewno tego dokona. Czy jako młodej osobie pomaga ci to dostrzec potrzebę współdziałania z organizacją Jehowy?

15 Bóg już teraz uczy nas zachowywania jedności, abyśmy mogli cieszyć się nią na zawsze. Pismo Święte wielokrotnie zachęca nas do ‛troszczenia się o siebie nawzajem’, do ‛żywienia tkliwych uczuć’ wobec innych, do ‛pocieszania się nawzajem’ i do ‛budowania jedni drugich’ (1 Kor. 12:25; Rzym. 12:10; 1 Tes. 4:18; 5:11). Jehowa wie, że chrześcijanie są niedoskonali, dlatego zachowywanie jedności bywa wyzwaniem. Musimy więc starać się ‛wspaniałomyślnie przebaczać sobie nawzajem’ (Efez. 4:32).

16, 17. (a) Co jest jednym z celów chrześcijańskich zebrań? (b) Czego młodzi mogą się nauczyć z przykładu Jezusa?

16 Kolejnym sposobem, w jaki Jehowa uczy nas lgnąć do siebie nawzajem, są chrześcijańskie zebrania. Często czytamy zachętę z Listu do Hebrajczyków 10:24, 25. Jednym z celów tych spotkań jest ‛zważanie na drugich, żeby się pobudzać do miłości i do szlachetnych uczynków’. Co jednak znamienne, zebrania służą również temu, by ‛zachęcać się nawzajem, i to tym bardziej, gdy widzimy przybliżanie się dnia’.

17 Piękny przykład doceniania takich postanowień dał młody Jezus. Kiedy miał 12 lat, uczestniczył z rodzicami w sporym zgromadzeniu o charakterze duchowym. W pewnym momencie zniknął im z oczu, ale nie po to, by powałęsać się z rówieśnikami. Józef i Maria odnaleźli go w świątyni, gdzie rozmawiał z nauczycielami na duchowe tematy (Łuk. 2:45-47).

18. Jak swymi modlitwami możemy przyczyniać się do jedności?

18 Aby wzmocnić więź jedności, pielęgnujemy wzajemną miłość i korzystamy z chrześcijańskich zebrań, ale możemy też modlić się za innych. Jeżeli  w modlitwach do Jehowy dotyczących naszych braci poruszamy konkretne sprawy, łatwiej nam pamiętać o potrzebie troszczenia się o drugich. Nie tylko dorośli chrześcijanie mogą i powinni to robić. Jeśli jesteś młody, czy wykorzystujesz te możliwości, by nawiązać bliskie relacje z rodziną duchową? W ten sposób możesz się upewnić, że nie jesteś przywiązany do tego starego świata, skazanego na zagładę.

Wszyscy możemy się modlić za naszych braci (zobacz akapit 18)

POKAZUJMY, ŻE JESTEŚMY „CZŁONKAMI NALEŻĄCYMI DO SIEBIE NAWZAJEM”

19-21. (a) W jaki niezwykły sposób dowodzimy, że jesteśmy „członkami należącymi do siebie nawzajem”? Podaj przykłady. (b) Czego się uczysz z tego, jak niektórzy bracia zareagowali na klęski żywiołowe?

19 Lud Jehowy już teraz żyje zgodnie z zasadą zawartą w Liście do Rzymian 12:5: „Jesteśmy (...) członkami należącymi do siebie nawzajem”. Wyraźnie dowodzimy tego w obliczu klęsk żywiołowych. W grudniu 2011 roku filipińską wyspę Mindanao nawiedził tajfun, który spowodował katastrofalną powódź. W nocy zalanych zostało ponad 40 000 domów, w tym dziesiątki domów naszych braci. Jednak sprawozdanie z Biura Oddziału donosiło, że „zanim jeszcze zaczęły działać komitety pomocy doraźnej, bracia z innych okolic już przysyłali wsparcie”.

20 Podobnie gdy wschodnią Japonię dotknęło potężne trzęsienie ziemi, którego skutkiem było tsunami, wiele braci i sióstr bardzo ucierpiało. Niektórzy zostali zupełnie bez niczego. Yoshiko, która mieszkała jakieś 40 kilometrów od Sali Królestwa, straciła dom. Opowiada: „Byliśmy zaskoczeni, gdy się okazało, że dzień po trzęsieniu ziemi nadzorca obwodu wraz z drugim bratem przybyli, by nas szukać”. Z szerokim uśmiechem dodaje: „Naprawdę cenimy, że zbór tak szczodrze zatroszczył się o nasze potrzeby duchowe. Dodatkowo otrzymaliśmy płaszcze, buty, torby i piżamy”. Pewien członek komitetu niosącego pomoc wspomina: „Bracia z całej Japonii działali jak jeden mąż, starając się wzajemnie sobie pomagać. W tym celu przyjechali nawet bracia z USA. Na pytanie, dlaczego przebyli taki szmat drogi, odpowiedzieli: ‚Jesteśmy zjednoczeni z braćmi w Japonii, a oni są w potrzebie’”. Czy nie jesteś dumny z przynależności do organizacji, która tak bardzo troszczy się o swych członków? Możesz być pewien, że Jehowie ogromnie się podoba taki duch jedności.

21 Jeżeli dzisiaj pielęgnujemy takie nastawienie, łatwiej nam będzie wspólnie sprostać przyszłym problemom, nawet jeśli stracimy kontakt z braćmi z innych rejonów świata. Przejawianie takiego ducha pomaga nam się przygotować na trudności, które zapewne nas spotkają w tym starym, chylącym się ku upadkowi systemie. Fumiko z Japonii, która ucierpiała wskutek tajfunu, mówi: „Koniec jest bardzo bliski. Musimy wciąż wspierać naszych współwyznawców, wyczekując czasów, gdy już nie będzie klęsk żywiołowych”.

22. Jakich dalekosiężnych korzyści przysparza chrześcijańska jedność?

22 Młodzi i starzy, którzy obecnie uczą się jedności, przygotowują się do przetrwania końca tego niegodziwego, podzielonego świata. Podobnie jak to było w przeszłości, nasz Bóg wybawi swój lud (Izaj. 52:9, 10). Pamiętaj, że możesz się znaleźć wśród ocalałych, jeśli starasz się pozostawać częścią zjednoczonego ludu Bożego. Może ci w tym pomóc także większe docenianie tego, co już otrzymaliśmy. Temat ten omówimy w następnym artykule.