„Bądź odważny i silny. (...) Jehowa, twój Bóg, jest z tobą” (JOZ. 1:9).

1, 2. (a) Jakie przymioty pomogą nam radzić sobie z przeciwnościami? (b) Jak byś zdefiniował wiarę? Podaj przykład.

SŁUŻBA dla Jehowy przysparza nam radości. Nie zmienia to jednak faktu, że borykamy się z trudnościami typowymi dla wszystkich ludzi, a zdarza się nam też „cierpieć ze względu na prawość” (1 Piotra 3:14; 5:8, 9; 1 Kor. 10:13). Żeby stawić czoła takim przeciwnościom, potrzebujemy wiary i odwagi.

2 Czym jest wiara? Apostoł Paweł napisał: „Wiara to nacechowane pewnością oczekiwanie rzeczy spodziewanych, oczywisty przejaw rzeczy realnych, choć nie widzianych” (Hebr. 11:1). W innym przekładzie wyrażono to następująco: „Wiara jest tytułem własności rzeczy spodziewanych. Wiara to bycie pewnym rzeczy, których nie widzimy” (The Simple English Bible). Jeżeli ktoś wręczył nam tytuł własności jakiejś posiadłości, to mamy pewność, że jesteśmy jej właścicielami. Analogicznie, skoro mamy wiarę, że Bóg zawsze dotrzymuje słowa, to tak jakbyśmy posiadali cenny akt notarialny. Nasza wiara daje nam przekonanie, że doczekamy spełnienia obietnic biblijnych, których się spodziewamy; jesteśmy też pewni, że duchowe rzeczy są realne, chociaż ich nie widzimy.

3, 4. (a) Czym jest odwaga? (b) Jak możemy umacniać swoją wiarę i odwagę?

3 Według pewnego słownika odwaga to „duchowa, emocjonalna i moralna siła do nieustraszonego mówienia i postępowania w obliczu przeciwności i niebezpieczeństw” (The New Interpreter’s Dictionary of the Bible). Kiedy mamy odwagę, jesteśmy silni, mężni, śmiali (Marka 6:49, 50; 2 Tym. 1:7).

4 Wiara i odwaga są nam bardzo potrzebne. Ale co wtedy, gdy ktoś czuje, że nie przejawia ich w dostatecznej mierze? Otóż w Biblii opisano mnóstwo osób, które były wzorem wiary i odwagi. Przyjrzenie się niektórym z nich pomoże nam pielęgnować te przymioty.

 JEHOWA BYŁ Z JOZUEM

5. Czego potrzebował Jozue, żeby sprostać wyznaczonej mu roli?

5 Cofnijmy się w czasie o jakieś 35 stuleci. Minęło 40 lat, odkąd Jehowa swą potężną ręką wyzwolił kilkumilionową rzeszę Izraelitów z niewoli egipskiej. Przez ten czas prowadził ich prorok Mojżesz. Teraz, w wieku 120 lat, z oddali ogląda Ziemię Obiecaną, po czym umiera na górze Nebo. Jego następcą zostaje Jozue, człowiek „pełen ducha mądrości” (Powt. Pr. 34:1-9). Izraelici właśnie mają objąć w posiadanie Kanaan. Jozue, aby sprostać wyznaczonej mu roli wodza, potrzebuje mądrości od Jehowy. Musi też odznaczać się wiarą w Niego oraz być odważny i silny (Powt. Pr. 31:22, 23).

6. (a) Do czego potrzebna jest odwaga w myśl Jozuego 23:6? (b) Czego uczymy się z Dziejów 4:18-20 i 5:29?

6 Mądrość, odwaga i wiara, jakimi wykazywał się Jozue podczas długiego podboju Kanaanu, dodawały Izraelitom sił. Jednak oprócz waleczności potrzebowali oni innego rodzaju odwagi, żeby robić to, do czego zachęcił ich Jozue. Pod koniec życia w pożegnalnych słowach powiedział: „Bądźcie bardzo odważni, by zachowywać i spełniać wszystko, co jest zapisane w księdze Prawa Mojżeszowego, nigdy nie odwracając się od tego na prawo ani na lewo” (Joz. 23:6). My także potrzebujemy odwagi, żeby okazywać posłuszeństwo Jehowie w każdej sytuacji — na przykład, gdy ludzie wywierają na nas presję, byśmy postąpili wbrew Jego woli (odczytaj Dzieje 4:18-20; 5:29). Jeśli modlimy się do Jehowy i polegamy na Nim, On pomoże nam przejawiać tę cechę.

JAK MOŻEMY ZAPEWNIĆ SOBIE POWODZENIE

7. Co musiał robić Jozue, żeby działać z odwagą i zapewnić sobie powodzenie?

7 Chcąc mieć odwagę potrzebną do spełniania woli Boga, musimy studiować i wprowadzać w czyn Jego Słowo. Właśnie do tego został zachęcony Jozue, gdy zastąpił Mojżesza: „Bądź odważny i bardzo silny, by dbać o postępowanie zgodne z całym prawem, które ci nakazał Mojżesz, mój sługa. (...) Ta księga prawa niech się nie oddala od twoich ust i czytaj ją półgłosem dniem i nocą, byś dbał o postępowanie zgodne ze wszystkim, co jest w niej napisane; bo wtedy zapewnisz swej drodze powodzenie i wtedy będziesz działał mądrze” (Joz. 1:7, 8). Jozue stosował się do tej rady i ‛zapewnił swej drodze powodzenie’. Jeżeli będziemy go naśladować, też nabierzemy odwagi i zdołamy skutecznie pełnić służbę dla Boga.

Biblijna myśl przewodnia na rok 2013 brzmi: „Bądź odważny i silny. (...) Jehowa, twój Bóg, jest z tobą” (Jozuego 1:9)

8. Z jakiego wersetu pochodzi myśl przewodnia na rok 2013 i jak te słowa mogą pomóc tobie?

8 Jozue musiał się poczuć bardzo umocniony, gdy usłyszał dalsze słowa Jehowy: „Bądź odważny i silny. Nie drżyj ani się nie przerażaj, bo Jehowa, twój Bóg, jest z tobą wszędzie, dokądkolwiek idziesz” (Joz. 1:9). Jehowa jest także z nami. Dlatego bez względu na napotykane przeciwności ‛nie drżyjmy ani się nie przerażajmy’. Zwróćmy uwagę zwłaszcza na wypowiedź: „Bądź odważny i silny. (...) Jehowa, twój Bóg, jest z tobą”. Ten fragment z Księgi Jozuego 1:9 został wybrany na myśl przewodnią na rok 2013. Z pewnością będzie nas wzmacniał  w nadchodzących miesiącach, podobnie jak wypowiedzi oraz czyny innych wiernych i odważnych sług Bożych.

ODZNACZAŁY SIĘ ODWAGĄ

9. Jak Rachab dowiodła wiary i odwagi?

9 Kiedy Jozue wysłał do Kanaanu dwóch zwiadowców, nierządnica Rachab udzieliła im schronienia, a ścigających ich wrogów wywiodła w pole. Te uczynki podyktowane wiarą i odwagą zapewniły jej samej i jej rodzinie ocalenie, gdy Izraelici zdobywali Jerycho (Hebr. 11:30, 31; Jak. 2:25). Oczywiście Rachab, pragnąc zyskać uznanie Jehowy, porzuciła niemoralny tryb życia. Również w naszych czasach wiele osób dzięki wierze, odwadze oraz sile moralnej dokonuje w życiu podobnych zmian i zostaje chrześcijanami.

10. W jakich okolicznościach Rut opowiedziała się po stronie religii prawdziwej i jak została nagrodzona?

10 W jakiś czas po śmierci Jozuego po stronie religii prawdziwej odważnie opowiedziała się Moabitka Rut. Jako wdowa po Izraelicie, zapewne wiedziała coś o Jehowie. Jej owdowiała teściowa, Noemi, mieszkała w Moabie, lecz postanowiła wrócić do ziemi izraelskiej, do Betlejem. Po drodze zachęcała Rut do pozostania z własnym ludem, ale ta odrzekła: „Nie nalegaj na mnie, żebym cię porzuciła i żebym przestała ci towarzyszyć (...). Twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg — moim Bogiem” (Rut 1:16). Rut podjęła świadomą decyzję. Z czasem poślubiła Boaza, krewnego Noemi, urodziła syna i weszła w skład linii rodowej Dawida i Jezusa. Jehowa naprawdę nagradza uczynki podyktowane wiarą i odwagą (Rut 2:12; 4:17-22; Mat. 1:1-6).

WIELU RYZYKOWAŁO ŻYCIE!

11. Jak Jehojada i Jehoszeba wykazywali odwagę i do czego się tym przyczynili?

11 Nasza odwaga i wiara się wzmacnia, gdy widzimy, jak Bóg wspiera tych, którzy stawiają Jego wolę i dobro współwyznawców ponad własne sprawy. Dla przykładu rozważmy przeżycia arcykapłana Jehojady i jego żony, Jehoszeby. Kiedy zmarł król Achazjasz, jego matka, Atalia, zagarnęła tron, wymordowawszy wszystkich potomków królewskich oprócz jego syna Jehoasza. Z narażeniem życia uratowali go właśnie Jehojada i Jehoszeba. Ukrywali chłopca przez sześć lat. W siódmym roku Jehojada doprowadził do obwołania Jehoasza królem i do uśmiercenia Atalii (2 Król. 11:1-16). Później poparł działania Jehoasza związane z naprawą świątyni. Kiedy w wieku 130 lat umarł, został pogrzebany razem z królami, „gdyż postępował dobrze w Izraelu i wobec prawdziwego Boga oraz jego domu” (2 Kron. 24:15, 16). Ponadto dzięki odważnym czynom Jehojady i jego żony zachowana została królewska linia rodowa prowadząca do Mesjasza.

12. Jakie odważne działania podjął Ebed-Melech?

12 Ebed-Melech, eunuch na dworze króla Sedekiasza, naraził życie, by pomóc Jeremiaszowi. Książęta Judy oskarżyli proroka o podburzanie ludu, a król wydał go w ich ręce. Wrzucili go więc do błotnistej cysterny, aby tam umarł (Jer. 38:4-6). Ebed-Melech, nie zważając na niebezpieczeństwo wynikające z powszechnej nienawiści do Jeremiasza, wstawił się za nim u króla. Sedekiasz zareagował przychylnie — polecił mu wziąć 30 mężów i wyratować Jeremiasza. Poprzez tego proroka Ebed-Melech otrzymał Boże zapewnienie, że ocaleje podczas oblężenia Jerozolimy przez Babilończyków (Jer. 39:15-18). Przejawiających zbożną odwagę nie omija nagroda.

13. Na jaką odwagę zdobyli się trzej Hebrajczycy i jakie korzyści odnosimy z opisu ich przeżyć?

13 O tym, że Jehowa nagradza wiarę i odwagę, ponad wszelką wątpliwość  przekonali się trzej Jego hebrajscy słudzy, którzy żyli w VII stuleciu p.n.e. Król Nebukadneccar zgromadził babilońskich dostojników i zażądał, żeby oddali cześć olbrzymiemu złotemu posągowi. Każdy, kto by tego nie uczynił, miał ponieść śmierć w ognistym piecu. Trzej Hebrajczycy z szacunkiem oznajmili Nebukadneccarowi: „Nasz Bóg, któremu służymy, potrafi nas wyratować. Z rozpalonego pieca ognistego i z ręki twojej, królu, on nas wyratuje. A jeśli nie, to niech ci będzie wiadomo, królu, że nie twoim bogom służymy, a złotemu posągowi, który postawiłeś, nie oddamy czci” (Dan. 3:16-18). Przejmujący opis ocalenia tych trzech młodzieńców znajdujemy w Księdze Daniela 3:19-30. Chociaż nam zapewne nie zagraża śmierć w ognistym piecu, to nasza niezłomna lojalność nieraz jest wystawiana na próby. Możemy wtedy ufać, że za przejawianie wiary i odwagi Bóg będzie nam błogosławił.

14. Jak według 6 rozdziału Księgi Daniela prorok ten dowiódł odwagi i jaki był tego wynik?

14 Odwagi i wiary dowiódł również Daniel. Jego wrogowie skłonili króla Dariusza do wydania pewnego dekretu. Zasugerowali mu: „Każdy, kto by w ciągu trzydziestu dni zanosił prośbę do jakiegokolwiek boga lub człowieka oprócz ciebie, królu, ma zostać wrzucony do lwiej jamy”. Gdy tylko Daniel dowiedział się o podpisaniu tego dokumentu, „wszedł do swego domu i mając okna swej izby na poddaszu otwarte w stronę Jerozolimy, trzy razy dziennie padał na kolana i się modlił, i zanosił wysławiania przed obliczem swego Boga, jak to regularnie czynił poprzednio” (Dan. 6:6-10). W konsekwencji ten odważny prorok trafił do lwiej jamy — ale Jehowa go wybawił (Dan. 6:16-23).

15. (a) Jakim przykładem wiary i odwagi są Pryscylla i Akwilas? (b) Jakie znaczenie kryją w sobie słowa Jezusa z Jana 13:34 i w jaki sposób wielu chrześcijan okazuje taką miłość?

15 W okolicznościach, których Biblia nie wyjawia, Pryscylla i Akwilas ‛nadstawili własnego karku za duszę Pawła’ (Rzym. 16:3, 4; Dzieje 18:2). Postąpili odważnie, zgodnie ze słowami Jezusa: „Daję wam nowe przykazanie, żebyście się wzajemnie miłowali; tak jak ja was umiłowałem, żebyście wy też miłowali się wzajemnie” (Jana 13:34). Prawo Mojżeszowe nakazywało miłować bliźniego jak samego siebie (Kapł. 19:18). Ale przykazanie Jezusa było „nowe” w tym sensie, że dotyczyło miłości obejmującej wręcz oddanie życia za drugich, jak to zrobił  on sam. Wielu chrześcijan okazywało i nadal okazuje taką miłość, odważnie ‛nadstawiając własnego karku’, żeby nie wydać współwyznawców wrogom, z rąk których czekałoby ich brutalne traktowanie lub śmierć (odczytaj 1 Jana 3:16).

W wypadku pierwszych chrześcijan kompromis nie wchodził w grę

16, 17. Jakim próbom wiary musieli w dawnych czasach sprostać niektórzy naśladowcy Chrystusa i w jakich podobnych sytuacjach nieraz znajdują się nowożytni chrześcijanie?

16 Pierwsi chrześcijanie okazywali odwagę, gdy wzorem Jezusa wielbili wyłącznie Jehowę (Mat. 4:8-10). Odmawiali palenia kadzidła ku czci rzymskiego władcy (zobacz ilustrację). W pewnej książce czytamy: „Bardzo niewielu chrześcijan wyrzekało się wiary, chociaż zazwyczaj ustawiano na arenie ołtarz z palącym się ogniem, aby im to ułatwić. Wystarczyło, żeby więzień wrzucił do ognia szczyptę kadzidła, a dawano mu zaświadczenie o złożeniu ofiary i puszczano na wolność. Wyjaśniano mu też szczegółowo, że nie oddaje w ten sposób czci boskiej cesarzowi, lecz jedynie uznaje jego boski charakter jako głowy państwa rzymskiego. Mimo to prawie żaden chrześcijanin nie korzystał z tej szansy uratowania się” (Daniel P. Mannix, Those About to Die).

17 W czasach nowożytnych chrześcijanie więzieni w hitlerowskich obozach koncentracyjnych, gdzie w każdej chwili mogli zginąć, wielokrotnie otrzymywali propozycje odzyskania wolności za podpisanie oświadczenia, że wyrzekają się Jehowy. Ale podpisali je bardzo nieliczni. A nie tak dawno, podczas ludobójstwa w Rwandzie, Świadkowie z plemion Hutu i Tutsi z narażeniem życia wzajemnie się ochraniali. Takie próby wymagają odwagi i wiary.

PAMIĘTAJ, JEHOWA JEST Z NAMI!

18, 19. Jakie biblijne przykłady wiary i odwagi mogą nam pomóc w prowadzeniu działalności ewangelizacyjnej?

18 Obecnie mamy zaszczyt uczestniczyć w największym dziele, jakie kiedykolwiek powierzono ziemskim sługom Bożym — w dziele rozgłaszania wieści o Królestwie i czynienia uczniów (Mat. 24:14; 28:19, 20). Jakże wdzięczni jesteśmy za niezrównany wzór, który zostawił nam Jezus! Wędrował on „od miasta do miasta i od wsi do wsi, głosząc i oznajmiając dobrą nowinę o królestwie Bożym” (Łuk. 8:1). Żeby kontynuować działalność kaznodziejską, podobnie jak on potrzebujemy wiary i odwagi. Z Bożą pomocą możemy też się stać odważni jak Noe, który w „świecie ludzi bezbożnych” skazanym na zagładę w potopie był nieustraszonym „głosicielem prawości” (2 Piotra 2:4, 5).

19 W prowadzeniu dzieła ewangelizacji pomaga nam modlitwa. Gdy pewni prześladowani uczniowie Chrystusa modlili się, żeby móc ‛ze śmiałością oznajmiać słowo Boże’, ich błagania zostały wysłuchane (odczytaj Dzieje 4:29-31). Jeśli jesteś trochę nieśmiały w głoszeniu od domu do domu, Jehowa odpowie na twoje modlitwy o więcej wiary i odwagi (odczytaj Psalm 66:19, 20) *.

20. Z czyjego wsparcia możemy korzystać jako słudzy Jehowy?

20 W dzisiejszym złym i niespokojnym świecie prowadzenie zbożnego życia pomimo prób stanowi prawdziwe wyzwanie. Ale nie jesteśmy sami. Jest z nami Bóg, jest też Jego Syn, Głowa zboru. Ponadto mamy na świecie przeszło 7 000 000 współwyznawców. Razem z nimi dalej przejawiajmy wiarę i ogłaszajmy dobrą nowinę, mając w pamięci biblijną myśl przewodnią na rok 2013: „Bądź odważny i silny. (...) Jehowa, twój Bóg, jest z tobą” (Joz. 1:9).

^ ak. 19 Odszukaj więcej przykładów odwagi w Strażnicy z 15 lutego 2012 roku, w artykule „Bądź odważny i bardzo silny”.