Przejdź do zawartości

Przejdź do spisu treści

Świadkowie Jehowy

Wybór języka polski

Dzieje 20:1-38

20  Kiedy rozruchy już ustały, Paweł posłał po uczniów, a gdy ich zachęcił i pożegnał,+ wyruszył w podróż do Macedonii.+  Przeszedłszy te okolice i zachęciwszy niejednym słowem tych, którzy się tam znajdowali,+ przybył do Grecji.  A po spędzeniu tam trzech miesięcy — ponieważ Żydzi uknuli przeciw niemu zmowę,+ gdy miał popłynąć do Syrii — postanowił wrócić przez Macedonię.  Towarzyszyli mu: Sopater,+ syn Pyrrusa z Berei, a z Tesaloniczan — Arystarch+ i Sekundus, jak również Gajus z Derbe oraz Tymoteusz,+ z okręgu Azji zaś — Tychik+ i Trofim.+  Ci poszli naprzód i czekali na nas w Troadzie,+  a my po dniach Przaśników+ wypłynęliśmy w morze z Filippi i w pięć dni przybyliśmy do nich do Troady;+ tam spędziliśmy siedem dni.  Pierwszego dnia+ tygodnia, gdy się zebraliśmy, by spożyć posiłek, Paweł zaczął do nich przemawiać, jako że następnego dnia miał odejść; i przeciągnął swą mowę aż do północy.  A było sporo lamp w górnej izbie,+ gdzie się zebraliśmy.  Kiedy Paweł dalej mówił, pewien młodzieniec imieniem Eutychus, siedząc w oknie, zapadł w głęboki sen, a pogrążony we śnie, spadł z trzeciej kondygnacji i podniesiono go martwego. 10  Lecz Paweł zszedł na dół, przypadł do niego+ i objąwszy go, rzekł: „Przestańcie podnosić wrzawę, bo jego dusza jest w nim”.+ 11  Potem wszedł na górę i zaczął się posilać, i spożył pokarm, a gdy porozmawiał dość długo, aż do świtu, w końcu odszedł. 12  Zabrali więc chłopca żywego i czuli się niezmiernie pocieszeni. 13  My zaś wcześniej poszliśmy na statek i odpłynęliśmy do Assos, gdzie zamierzaliśmy wziąć Pawła na pokład, bo on, tak właśnie poleciwszy, sam postanowił pójść pieszo. 14  Gdy więc do nas dołączył w Assos, wzięliśmy go na pokład i udaliśmy się do Mityleny; 15  na drugi dzień odpłynęliśmy stamtąd i przybyliśmy na miejsce naprzeciw Chios, a następnego dnia zawinęliśmy do Samos, kolejnego zaś dnia przybyliśmy do Miletu. 16  Paweł bowiem postanowił ominąć Efez,+ żeby nie tracić czasu w okręgu Azji; bo śpieszył się, by w miarę możności przybyć do Jerozolimy+ w dzień święta Pięćdziesiątnicy. 17  Posłał jednak z Miletu do Efezu i wezwał starszych+ zboru. 18  Kiedy do niego przybyli, rzekł do nich: „Dobrze wiecie, że od pierwszego dnia, gdy przyszedłem do okręgu Azji,+ przez cały czas byłem z wami,+ 19  służąc Panu jako niewolnik+ z największym uniżeniem umysłu+ i ze łzami oraz w doświadczeniach, które mnie spotkały z powodu zmów+ żydowskich; 20  przy tym nie powstrzymywałem się od mówienia wam wszystkiego, co pożyteczne, ani od nauczania+ was publicznie i od domu+ do domu. 21  Ale zarówno Żydom, jak i Grekom składałem dokładne świadectwo+ o skrusze+ wobec Boga i wierze w naszego Pana, Jezusa. 22  A oto teraz, związany w duchu,+ udaję się do Jerozolimy, chociaż nie wiem, co mnie tam spotka, 23  nie licząc tego, że w jednym mieście po drugim duch święty+ wielokrotnie składa mi świadectwo, mówiąc, iż czekają mnie więzy i udręki.+ 24  Ja jednak bynajmniej nie cenię drogo swej duszy,+ bylebym tylko dokończył mego biegu+ oraz usługiwania,+ które przyjąłem+ od Pana Jezusa — żeby złożyć dokładne świadectwo na rzecz dobrej nowiny o niezasłużonej życzliwości Bożej.+ 25  „A oto teraz wiem, że wy wszyscy, wśród których chodziłem, głosząc królestwo, już więcej nie ujrzycie mego oblicza. 26  Toteż wzywam was, abyście właśnie dzisiaj poświadczyli, że jestem czysty od krwi+ wszystkich ludzi, 27  bo nie powstrzymywałem się od oznajmiania wam wszelkiego zamysłu+ Bożego. 28  Zważajcie+ na samych siebie+ i na całą trzodę,+ pośród której duch święty ustanowił was nadzorcami,+ abyście paśli zbór Boga,+ nabyty przez niego krwią+ jego własnego Syna. 29  Ja wiem, że po moim odejściu wejdą pomiędzy was ciemięskie wilki+ i nie będą się czule obchodzić z trzodą, 30  a spośród was samych powstaną ludzie mówiący rzeczy przewrotne,+ aby pociągnąć za sobą uczniów.+ 31  „Dlatego czuwajcie i zachowujcie w pamięci, że przez trzy lata,+ nocą i za dnia, nie przestawałem ze łzami napominać+ każdego. 32  A teraz poruczam was Bogu+ i słowu jego życzliwości niezasłużonej, które może was zbudować+ i dać wam dziedzictwo wśród wszystkich uświęconych.+ 33  Niczyjego srebra ani złota, ani odzienia nie pożądałem.+ 34  Sami wiecie, że te oto ręce służyły potrzebom moim+ i tych, którzy byli ze mną. 35  Pokazałem wam we wszystkim, że tak się trudząc,+ macie dopomagać słabym+ i zachowywać w pamięci słowa Pana Jezusa, który sam powiedział: ‚Więcej szczęścia wynika z dawania+ niż z otrzymywania’”. 36  A to powiedziawszy, ukląkł+ z nimi wszystkimi i się pomodlił. 37  Wszyscy zaś wybuchnęli wielkim płaczem, rzucali się Pawłowi na szyję+ i czule go całowali,+ 38  gdyż szczególny ból sprawiło im słowo, które wyrzekł, że już więcej nie zobaczą jego oblicza.+ I odprowadzili+ go na statek.

Przypisy