Tamy budowane przez bobry mogą mieć nawet 850 metrów długości i 5,3 metra wysokości. W jaki sposób powstają tak ogromne konstrukcje?

 Praca bobrów zaczyna się od ścinania i okrzesywania drzew zwykle o obwodzie mniejszym niż 30 centymetrów. Następnie w dnie rzeki bobry ustawiają pionowo masywne gałęzie, tworząc filary, a przestrzeń między nimi wypełniają poprzecznie mniejszymi gałęziami i trzcinami. Bobry stabilizują tamę dużymi kamieniami, a każdy jej koniec mocują do drzewa lub wielkiego głazu. Żeby konstrukcja wytrzymała napór wody, poniżej zapory dodają też słupy podporowe. Natomiast z drugiej strony uszczelniają ją przy pomocy błota, gałązek i różnych roślin. Dodatkowo, żeby odprowadzać nadmiar wody, na obu końcach tamy budują kanały przelewowe, które powiększają w trakcie ulewnych deszczy.

 Naukowcy stwierdzili, że tamy bobrów mają pozytywny wpływ na otaczające je środowisko. Na przykład zmniejszają erozję gleby, poprawiają jakość wody i podnoszą poziom wód gruntowych. Ponadto strumienie, które latem były zupełnie suche, dzięki tym zaporom często płyną przez cały rok. Tamy przeciwdziałają też powodziom, tworząc tereny podmokłe, które absorbują wodę podczas ulewnych opadów. Takie obszary mogą również stanowić naturalną barierę przeciwpożarową. Często mimo szalejących wokół pożarów, rośliny nadal się tam rozwijają. Tereny podmokłe, które powstały dzięki tamom bobrów, przyciągają wiele dzikich zwierząt.

 Na podstawie pewnego badania naukowcy doszli do wniosku, że „tamy bobrów przypominają konstrukcje zaprojektowane przez inżyniera”. W Ameryce Północnej powstało wiele tam na wzór tych budowanych przez bobry. Nie dziwi zatem fakt, że bobry są często nazywane inżynierami ekosystemu.

 Co o tym sądzisz? Czy zdolności budowalne bobrów powstały w wyniku ewolucji? A może zostały zaprojektowane?