Przejdź do zawartości

Przejdź do spisu treści

 MATERIAŁ DODATKOWY

Rok 1914 — szczególna data w świetle proroctw biblijnych

Rok 1914 — szczególna data w świetle proroctw biblijnych

WNIKLIWI badacze Biblii niemal z 40-letnim wyprzedzeniem ogłosili, że rok 1914 przyniesie niezwykłe wydarzenia. Jakie? I co wskazywało, że będzie on taki ważny?

Ewangelia według Łukasza 21:24 zawiera następującą wypowiedź Jezusa: „Jerozolima będzie deptana przez narody,  aż się dopełnią wyznaczone czasy narodów [„czasy pogan”, Biblia warszawska]”. Jerozolima była stolicą państwa żydowskiego — siedzibą królów z rodu Dawida (Psalm 48:1, 2). Królowie ci wyróżniali się spośród innych władców czymś szczególnym. Otóż zasiadali „na tronie Jehowy”, czyli reprezentowali samego Boga (1 Kronik 29:23). Tak więc Jerozolima symbolizowała władzę Jehowy.

Ale jak i kiedy władza ta zaczęła być „deptana przez narody”? Nastąpiło to w roku 607 p.n.e. — gdy Jerozolimę podbili Babilończycy. Rządy królów z rodu Dawida, zasiadających „na tronie Jehowy”, zostały wtedy przerwane (2 Królów 25:1-26). Czy ten stan rzeczy miał trwać bez końca? Nie. W proroctwie Ezechiela znajdujemy słowa skierowane do ostatniego z tych królów — Sedekiasza: „Usuń zawój i zdejmij koronę. (...) Niechybnie stanie się niczyja,  aż przyjdzie ten, do którego należy tytuł prawny, i jemu to dam” (Ezechiela 21:26, 27). „Tytuł prawny” do korony Dawida przysługuje Chrystusowi Jezusowi (Łukasza 1:32, 33). A zatem wspomniane ‛deptanie’ miało się skończyć wraz z objęciem władzy królewskiej przez Jezusa.

Kiedy należało oczekiwać tego doniosłego wydarzenia? Jezus wykazał, że rządy pogan miały trwać przez pewien wyznaczony czas. Ustalenie długości owego okresu jest możliwe dzięki informacjom z 4 rozdziału Księgi Daniela. Opisano tam proroczy sen babilońskiego króla Nebukadneccara. Władcy temu śniło się potężne drzewo, które zostało ścięte. Pozostawiony pień nie mógł odrastać, gdyż założono na niego obręcz żelazną i miedzianą. Anioł obwieścił: „Niech nad nim przeminie siedem czasów” (Daniela 4:10-16).

W Biblii drzewa wyobrażają nieraz władzę (Ezechiela 17:22-24; 31:2-5). Zrąbanie tamtego symbolicznego drzewa wskazywało więc na przerwanie rządów Boga reprezentowanych przez królów w Jerozolimie. Jak jednak wynika ze wspomnianego snu, owo ‛deptanie Jerozolimy’ miało być przejściowe — miało potrwać „siedem czasów”. Co to za okres?

Zgodnie z Księgą Objawienia 12:6, 14 trzy i pół czasu to „tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni”. „Siedem czasów” musi zatem oznaczać okres dwa razy dłuższy, czyli 2520 dni. Ale po upływie 2520 dni od klęski Jerozolimy poganie nie przestali ‛deptać’ władzy Boga. Dlatego w omawianym proroctwie musiało chodzić o znacznie dłuższy okres. Księga Liczb 14:34 i Ezechiela 4:6 — gdzie podano zasadę „dzień za rok” — pozwalają wysnuć wniosek, że „siedem czasów” to 2520 lat.

Okres 2520 lat rozpoczął się w październiku 607 roku p.n.e. (gdy Jerozolima wpadła w ręce Babilończyków i dynastia Dawidowa utraciła tron), a zakończył się w październiku 1914 roku n.e. Dobiegły wtedy kresu „wyznaczone czasy narodów”  i Jezus Chrystus wstąpił na tron w niebiańskim Królestwie Bożym (Psalm 2:1-6; Daniela 7:13, 14). *

Tak jak przepowiedział Jezus, o jego „obecności” w charakterze niebiańskiego Króla świadczą dramatyczne wydarzenia na świecie — wojny, klęski głodu, trzęsienia ziemi, zarazy (Mateusza 24:3-8; Łukasza 21:11). Stanowią one niezbity dowód, że w roku 1914 rzeczywiście narodziło się niebiańskie Królestwo Boże, a dla teraźniejszego złego świata zaczęły się „dni ostatnie” (2 Tymoteusza 3:1-5).

^ ak. 9 Od października 607 roku p.n.e. do października 1 roku p.n.e. minęło 606 lat. Ponieważ nie było roku zerowego, od października 1 roku p.n.e. do października 1914 roku n.e. minęło 1914 lat. Gdy dodamy te dwa okresy — 606 lat i 1914 lat — otrzymamy 2520 lat. Wyjaśnienia dotyczące upadku Jerozolimy w 607 roku p.n.e. można znaleźć pod hasłem „Chronologia” w leksykonie Wnikliwe poznawanie Pism (wydawnictwo Świadków Jehowy).