Przejdź do zawartości

Przejdź do spisu treści

 Biblijny punkt widzenia

Czy warto się popisywać tym, co się ma?

Czy warto się popisywać tym, co się ma?

„Noszenie markowych dżinsów albo innych rzeczy może kogoś o niskiej samoocenie wyciągnąć z otchłani nicości, ale może też doprowadzić do urojonego przeświadczenia: ‚Jestem kimś, a jeśli mi nie wierzysz, spójrz na moją metkę’” (psycholog Chaytor Mason).

NIEKTÓRZY tak bardzo chcą być podziwiani, że popisują się markowymi ubraniami albo innymi drogimi rzeczami. Na przykład jak donosi dziennik The Washington Post, w pewnym kraju azjatyckim „nowobogaccy kochają towary luksusowe — francuskie torebki, włoskie samochody sportowe — mało tego, uwielbiają obnosić się [ze swoim bogactwem]”.

Oczywiście nie ma nic złego w cieszeniu się owocami swojej pracy. W Biblii czytamy: „Gdy człowiek je i pije i czerpie radość z owoców swego trudu, to także jest darem Boga” (Koheleta [Kaznodziei] 3:13, Edycja Świętego Pawła). Ale czy mądrze jest popisywać się tym, co się ma? Co w tej sprawie ma do powiedzenia Biblia?

„Bogaty ma wielu przyjaciół”

Kogo mogą przyciągać do siebie ludzie, którzy obnoszą się ze swoim bogactwem albo którzy chcą uchodzić za bogatych? Naturę ludzką trafnie opisuje mądre przysłowie biblijne: „Ubogiego nienawidzi nawet własny sąsiad, a bogaty ma wielu przyjaciół” (Przysłów 14:20, Biblia poznańska).

Słowa te nasuwają prosty wniosek: tych „wielu przyjaciół” to ludzie, którzy chcą się przyjaźnić nie tyle z osobą zamożną, ile z jej bogactwem. Ich „przyjaźń” wynika z egoistycznych pobudek — podobnie zresztą jak ich pochlebstwa. W Biblii powiedziano, że ‛kierują się ukrytą chciwością’ (1 Tesaloniczan 2:5Bp).

Pomyśl, jakich chciałbyś mieć przyjaciół — takich, którzy lubią cię za to, co masz, czy za to, kim jesteś? Z Biblii wynika, że sami możemy mieć pewien wpływ na to, jacy ludzie będą do nas lgnąć.

„Mądrość jest u skromnych”

Inny problem związany z popisywaniem się swoimi majętnościami dobrze ilustruje biblijna relacja o królu Ezechiaszu, który panował w starożytnej Jerozolimie. Pewnego razu pokazał on dygnitarzom z Babilonu „wszystko, co się znajdowało wśród jego skarbów”. Wielkie bogactwo z pewnością zrobiło na nich ogromne wrażenie. Ale mogło też podsycić ich chciwość. Po odejściu wysłanników babilońskich prorok Boży Izajasz odważnie oznajmił Ezechiaszowi, że kiedyś całe to bogactwo „będzie zaniesione do Babilonu. Nic nie pozostanie”. Słowa te okazały się prawdziwe! Po latach Babilończycy wrócili i zagrabili wszystko, co należało do rodu Ezechiasza (2 Królów 20:12-17; 24:12, 13).

Podobnie ludzie, którzy dzisiaj chcą wywrzeć na innych wrażenie swoją zamożnością, sami proszą się o kłopoty. W pewnym reportażu na temat przemocy i bezpieczeństwa w stolicy Meksyku powiedziano: „Ostentacyjne obnoszenie się ze swoim bogactwem przyciąga złodziei. Noszenie drogiej biżuterii czy zegarka i pokazywanie plików banknotów przykuwa niechcianą uwagę”.  O ileż lepiej jest pamiętać o biblijnej radzie, by ‛nie chełpić się bogactwem’ (Jeremiasza 9:23). W Księdze Przysłów 11:2 zauważono: „Mądrość jest u skromnych”.

Szukaj w innych dobra

Skromna, pokorna osoba nie chce skupiać na sobie uwagi otoczenia, lecz sama koncentruje się na innych — stara się dostrzegać i cenić ich dobre cechy i mocne strony. W Liście do Filipian 2:3 znajdujemy zachętę: „Nie czyńcie niczego dla niezdrowego współzawodnictwa czy pustej chwały, lecz w pokorze stawiajcie innych wyżej od siebie” (Bp). A w Liście do Galatów 5:26 czytamy: „Nie popadajmy w próżność, pobudzając się wzajemnie do współzawodnictwa, jedni wobec drugich pałając zawiścią”.

Czy chcesz mieć przyjaciół, którzy kochają cię za to, co masz, czy za to, kim jesteś?

Podobnie ludzie, którzy nabywają mądrości dzięki studiowaniu Słowa Bożego, wiedzą, że prawdziwa przyjaźń opiera się na bezinteresowności i wzajemnym szacunku. Z upływem czasu staje się coraz silniejsza. Nie kończy się, gdy kończą się pieniądze. W Księdze Przysłów 17:17 słusznie powiedziano: „Prawdziwy towarzysz miłuje przez cały czas”. Co więcej, człowiek mądry przede wszystkim stara się sprawiać radość Bogu. Pamięta, że nie robi na Nim wrażenia wygląd zewnętrzny, ale raczej „ukryta osoba serca” — to, jaki ktoś jest w środku (1 Piotra 3:4). A zatem człowiek mądry usilnie wypracowuje ujmujące cechy, które według Biblii składają się na „nową osobowość” (Efezjan 4:24). Kilka z tych przymiotów wymieniono w Księdze Micheasza 6:8: „Czego Jehowa wymaga od ciebie prócz tego, żebyś czynił zadość sprawiedliwości i miłował życzliwość oraz był skromny, chodząc ze swoim Bogiem?”.

To prawda, że w dzisiejszym świecie skromność nie jest popularna, ale nie dziwi to nikogo, kto studiuje Biblię. Dlaczego? W Księdze tej zapowiedziano, że w „dniach ostatnich” ludzie na ogół będą „chciwi, wyniośli, zarozumiali (...) i nadęci pychą” (2 Tymoteusza 3:1-5, Biblia Warszawsko-Praska). W takim otoczeniu ci, którzy lubią popisywać się swymi środkami, na pewno czują się świetnie. Jednakże Bóg zachęca, by ‛od tych ludzi trzymać się z daleka’, bo inaczej moglibyśmy się do nich upodobnić.