Nehemiasza 4:1-23

  • Prace postępują mimo sprzeciwu (1-14)

  • Uzbrojeni robotnicy kontynuują odbudowę (15-23)

4  Gdy Sanballat+ usłyszał, że odbudowujemy mur, rozgniewał się i oburzył*, i drwił z Żydów.  W obecności tych, którzy mu towarzyszyli, oraz wojska samarytańskiego powiedział: „Co ci nędzni Żydzi wyczyniają? Czy odbudują to sami? Czy będą składać ofiary? A może skończą wszystko w jeden dzień? Czy tchną życie w osmalone kamienie z rumowiska?”+.  Stojący przy nim Ammonita+ Tobiasz+ powiedział: „Nawet gdyby lis wspiął się na kamienny mur, który budują, to by go przewrócił”.  Usłysz, nasz Boże, jak ci ludzie nami pogardzają+. Spraw, żeby ich szyderstwa obróciły się przeciwko nim*+, i wydaj ich na grabież i na niewolę w obcym kraju.  Nie przymykaj oczu na ich winy i grzechy ani ich nie wymazuj+, bo znieważają budujących mur.  Dalej więc budowaliśmy mur i został on w całości połączony i odbudowany do połowy swojej wysokości. A lud nadal przykładał się do pracy całym sercem.  Gdy tylko Sanballat, Tobiasz+, Arabowie+, Ammonici i Aszdodyci+ usłyszeli, że naprawa murów Jerozolimy posuwa się naprzód i że zasklepiano wyłomy, bardzo się rozgniewali.  Zmówili się, że pójdą walczyć z Jerozolimą i wzniecą w niej zamęt.  My jednak modliliśmy się do swojego Boga i żeby się przed nimi chronić, dzień i noc trzymaliśmy straż. 10  Tymczasem mieszkańcy Judy mówili: „Osłabła siła robotników*, a jeszcze tyle gruzu. Nigdy nie odbudujemy tego muru”. 11  A nasi wrogowie mówili: „Zanim zdążą się zorientować w sytuacji lub nas zobaczyć, wtargniemy pomiędzy nich i ich pozabijamy, i zatrzymamy tę pracę”. 12  Gdy przychodzili Żydzi mieszkający w pobliżu naszych wrogów, ciągle nam powtarzali*: „Przyjdą i napadną na nas ze wszystkich stron”. 13  Wystawiałem więc ludzi na otwartych, najniżej położonych częściach terenu za murem. Rozstawiałem ich według rodzin — z mieczami, dzidami i łukami. 14  Gdy zobaczyłem, że się boją, natychmiast wstałem i powiedziałem do dostojników+, zarządców i reszty ludu: „Nie bójcie się ich+. Pamiętajcie o Jehowie, który jest wielki oraz wzbudza lęk i podziw+, i walczcie za swoich braci, synów, córki, żony i domy”. 15  A nasi wrogowie usłyszeli, że dowiedzieliśmy się o ich planie i że prawdziwy Bóg go udaremnił. Wtedy wszyscy wróciliśmy do pracy przy murze. 16  Od tamtego dnia połowa moich ludzi pracowała+, natomiast druga połowa, ubrana w pancerze, trzymała dzidy, tarcze i łuki. A książęta+ stali za Judejczykami, 17  którzy budowali mur. Tragarze jedną ręką wykonywali pracę, a w drugiej trzymali broń*. 18  Każdy budowniczy pracował z mieczem przypasanym do biodra. Obok mnie stał człowiek, który w razie niebezpieczeństwa miał dąć w róg+. 19  A ja zwróciłem się do dostojników, zarządców i reszty ludu: „Na murze jest sporo różnej pracy, a my jesteśmy od siebie oddaleni. 20  Gdy usłyszycie dźwięk rogu, zbierzcie się przy nas. Nasz Bóg będzie za nas walczył”+. 21  Tak więc połowa z nas pracowała, a druga połowa trzymała dzidy — od świtu aż do pojawienia się gwiazd. 22  W tym czasie powiedziałem do ludu: „Niech wszyscy nocują ze swoimi sługami w Jerozolimie. W nocy będą nas strzec, a w dzień będą pracować”. 23  Ani ja, ani moi bracia, słudzy+ czy towarzyszący mi strażnicy nie zdejmowaliśmy szat. Każdy z nas w prawej ręce trzymał broń.

Przypisy

Lub „bardzo się obruszył”.
Dosł. „obróć ich szyderstwo na ich głowę”.
Lub „tragarzy”.
Dosł. „mówili nam dziesięć razy”.
Lub „pocisk”.