Jana 19:1-42

  • Jezus ubiczowany i wyśmiany (1-7)

  • Piłat ponownie przesłuchuje Jezusa (8-16a)

  • Jezus przybity do pala na Golgocie (16b-24)

  • Jezus zapewnia opiekę swojej matce (25-27)

  • Śmierć Jezusa (28-37)

  • Pochowanie Jezusa (38-42)

19  Piłat wziął więc Jezusa i go ubiczował+.  A żołnierze upletli koronę z cierni, włożyli mu ją na głowę i ubrali go w purpurową szatę+.  Podchodzili do niego i mówili: „Witaj, Królu Żydów!”. I policzkowali go+.  Piłat znowu wyszedł do Żydów i powiedział: „Wyprowadzam go do was, żebyście wiedzieli, że nie znajduję w nim żadnej winy”+.  Jezus wyszedł więc na zewnątrz w koronie z cierni i w purpurowej szacie, a Piłat rzekł do nich: „Oto człowiek!”.  Kiedy jednak zobaczyli go naczelni kapłani i strażnicy, zaczęli krzyczeć: „Na pal z nim! Na pal z nim!*+. Na to Piłat powiedział: „Weźcie go i sami straćcie*, bo ja nie znajduję w nim żadnej winy”+.  Żydzi odpowiedzieli: „My mamy pewne prawo i zgodnie z nim powinien umrzeć+, bo podawał się za syna Bożego”+.  Kiedy Piłat to usłyszał, tym bardziej się przestraszył.  Znowu więc wszedł do swojej rezydencji i zapytał Jezusa: „Skąd jesteś?”. Ale Jezus nic mu nie odpowiedział+. 10  Wtedy Piłat rzekł do niego: „Odmawiasz odpowiedzi? Czy nie wiesz, że mam władzę cię zwolnić i mam władzę cię stracić*?”. 11  Jezus odparł: „Nie miałbyś nade mną żadnej władzy, gdyby ci jej nie dano z góry. Dlatego ten, kto ci mnie wydał, jest winny większego grzechu”. 12  Z tego powodu Piłat dalej próbował znaleźć sposób, żeby go zwolnić, ale Żydzi zawołali: „Jeżeli go zwolnisz, to nie jesteś przyjacielem Cezara! Każdy, kto się podaje za króla, występuje* przeciwko Cezarowi”+. 13  Kiedy Piłat to usłyszał, wyprowadził Jezusa na zewnątrz i zasiadł na fotelu sędziowskim w miejscu nazywanym Kamiennym Brukiem, po hebrajsku Gabbata. 14  Był to dzień Przygotowania+ Paschy*, około godziny 6*. Piłat powiedział do Żydów: „Oto wasz król!”. 15  Ale oni zaczęli krzyczeć: „Precz z nim! Precz z nim! Na pal z nim!*”. On więc zapytał: „Mam stracić waszego króla?”. Naczelni kapłani odparli: „Nie mamy żadnego króla oprócz Cezara”. 16  Wtedy im go wydał, żeby go stracono na palu+. Zabrali więc Jezusa. 17  A on niósł dla siebie pal męki*. Gdy doszedł na tak zwane Miejsce Czaszki+, z hebrajskiego nazywane Golgotą+, 18  został tam przybity do pala+. Obok niego umieszczono dwóch innych mężczyzn — jednego po jego jednej stronie, a drugiego po drugiej+. 19  Piłat wypisał też na tabliczce słowa: „Jezus Nazarejczyk, Król Żydów”, po czym kazał ją przytwierdzić do pala męki*+. 20  Wielu Żydów czytało te słowa, bo miejsce, gdzie Jezusa przybito do pala, znajdowało się blisko miasta. Napis wykonano po hebrajsku, po łacinie i po grecku. 21  Tymczasem naczelni kapłani żydowscy zwrócili się do Piłata: „Nie pisz: ‚Król Żydów’, ale że on sam powiedział: ‚Jestem Królem Żydów’”. 22  Piłat odrzekł: „Co napisałem, to napisałem”. 23  Kiedy żołnierze przybili Jezusa do pala, zabrali jego wierzchnie szaty i podzielili je na cztery części — po jednej dla każdego żołnierza. Wzięli też jego szatę spodnią. A była ona bez szwów, utkana w całości od góry do dołu. 24  Powiedzieli więc jeden do drugiego: „Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy i w ten sposób ustalmy, komu przypadnie”+. Stało się tak, żeby się spełniły słowa z Pism: „Rozdzielili między siebie moje szaty, o moje ubranie rzucili losy”+. Żołnierze faktycznie to zrobili. 25  Przy palu męki* Jezusa stała jego matka+, jej siostra oraz Maria, żona Klopasa, i Maria Magdalena+. 26  Kiedy Jezus zobaczył, że jego matka i uczeń, którego szczególnie kochał+, stoją w pobliżu, powiedział do niej: „Matko*, to twój syn!”. 27  Następnie zwrócił się do ucznia: „To twoja matka!”. Potem więc ten uczeń wziął ją do swojego domu. 28  A Jezus wiedział, że już wszystko zostało wykonane. Żeby spełniły się słowa z Pism, rzekł: „Chce mi się pić”+. 29  Stał tam dzban pełny kwaśnego wina. Ludzie wzięli więc łodygę hizopu*, nasadzili na nią gąbkę nasączoną kwaśnym winem i podali mu ją do ust+. 30  Gdy Jezus dostał to kwaśne wino, powiedział: „Dokonało się!”+, po czym skłonił głowę i umarł*+. 31  Ponieważ był to dzień Przygotowania+, więc żeby ciała nie pozostały w szabat na palach męki*+ (a był to wielki szabat*)+, Żydzi poprosili Piłata, by skazańcom połamano nogi i by zabrano ciała. 32  Przyszli więc żołnierze i połamali nogi obu mężczyznom, którzy byli obok Jezusa na palach. 33  Gdy jednak podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już nie żyje, nie połamali mu nóg. 34  Ale jeden z żołnierzy dźgnął go włócznią w bok+ i natychmiast wypłynęła krew i woda. 35  Ten, który to zobaczył, zaświadczył o tym, a jego świadectwo jest prawdziwe. On wie, że mówi prawdę, byście i wy wierzyli+. 36  A wszystko to się stało, żeby się spełniły słowa z Pism: „Żadna jego kość nie zostanie złamana*+ 37  oraz inny fragment Pism, który brzmi: „Będą patrzeć na tego, którego przebili”+. 38  Potem Józef z Arymatei — który był uczniem Jezusa, ale się z tym krył ze strachu przed Żydami+ — poprosił Piłata, żeby mógł zabrać ciało Jezusa, a Piłat mu pozwolił. Przyszedł więc i zabrał ciało+. 39  Przyszedł też Nikodem+ — człowiek, który wcześniej odwiedził Jezusa nocą — i przyniósł mieszaninę* mirry i aloesu* o wadze jakichś 100 funtów*+. 40  Ci wzięli ciało Jezusa i owinęli je w lniane płótna wraz z wonnościami+, zgodnie z żydowskim zwyczajem pogrzebowym. 41  W pobliżu miejsca, gdzie go stracono*, był ogród, a w ogrodzie nowy grobowiec*+, w którym nikogo jeszcze nie pochowano. 42  Ponieważ był to dzień żydowskiego Przygotowania+, a grobowiec ten znajdował się niedaleko, właśnie w nim pochowano Jezusa.

Przypisy

Lub „Stracić go na palu! Stracić go na palu!”.
Lub „straćcie na palu”.
Lub „stracić na palu”.
Lub „mówi”.
Może chodzić o przygotowanie do siedmiodniowego Święta Przaśników.
Czyli ok. 12 w południe.
Lub „stracić go na palu!”.
Dosł. „kobieto”.
Dosł. „oddał ducha”.
Pierwszy dzień Święta Przaśników niezależnie od dnia tygodnia był szabatem. Gdy pokrywał się z cotygodniowym szabatem, nazywano go wielkim szabatem.
Lub „zmiażdżona”.
Możliwe też „rulon”.
Chodzi o aromatyczną substancję pozyskiwaną z drzewa o tej samej nazwie, wykorzystywaną w czasach biblijnych jako perfumy.
Chodzi o funty rzymskie. Zob. Dodatek B14.
Lub „stracono na palu”.
Lub „grobowiec pamięci”.