List do Rzymian 8:1-39

8  Dlatego tych, którzy żyją w jedności z Chrystusem Jezusem, nie czeka wyrok skazujący.  Bo prawo ducha, który umożliwia życie w jedności z Chrystusem Jezusem, uwolniło was+ od prawa grzechu i śmierci.  Tego, czego nie mogło dokonać Prawo*+ — bezsilne+ z powodu ciała — dokonał Bóg: posłał własnego Syna+ w ciele podobnym do grzesznego ciała+, żeby usunąć grzech. W ten sposób wydał na grzech w ciele wyrok skazujący,  żebyśmy my — którzy nie żyjemy w zgodzie z ciałem, lecz w zgodzie z duchem+ — mogli spełnić prawe wymagania Prawa+.  Bo ci, którzy żyją w zgodzie z ciałem, skupiają umysły na sprawach ciała+, a ci, którzy żyją w zgodzie z duchem — na sprawach ducha+.  Skupianie umysłu na sprawach ciała prowadzi do śmierci+, lecz skupianie umysłu na sprawach ducha zapewnia życie i pokój+.  Bo kto skupia umysł na sprawach ciała, staje się wrogiem Boga+. Ciało przecież nie jest podporządkowane prawu Bożemu i w rzeczywistości nie może mu się podporządkować.  Dlatego ci, którzy żyją w zgodzie z ciałem, nie mogą podobać się Bogu.  Wy jednak — jeśli duch Boży naprawdę w was mieszka — nie żyjecie w zgodzie z ciałem, ale w zgodzie z duchem+. Jeżeli ktoś nie ma ducha Chrystusa*, ten do niego nie należy. 10  A jeżeli Chrystus jest w jedności z wami+, to chociaż wasze ciało z powodu grzechu umiera, duch ze względu na waszą prawość daje wam życie. 11  Jeśli mieszka w was duch Tego, który wskrzesił Jezusa, to Ten, który wskrzesił Chrystusa Jezusa+, za pomocą swojego ducha, który w was mieszka, ożywi też wasze śmiertelne ciała+. 12  Tak więc, bracia, mamy obowiązek, ale nie wobec ciała. Nie musimy w zgodzie z nim żyć+. 13  Jeśli żyjecie w zgodzie z ciałem, na pewno umrzecie, ale jeśli z pomocą ducha uśmiercacie uczynki ciała+, będziecie żyć+. 14  Wszyscy, którymi kieruje duch Boży, naprawdę są synami Bożymi+. 15  Bo nie otrzymaliście ducha niewoli, żeby znowu odczuwać strach, ale ducha usynowienia, dzięki któremu wołamy: „Abba*, Ojcze!”+. 16  Sam duch Boży razem z naszym duchem zaświadcza+, że jesteśmy dziećmi Bożymi+. 17  Skoro więc jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami+ Chrystusa — jeśli tylko razem z nim cierpimy+, to razem też zostaniemy otoczeni chwałą+. 18  Uważam, że w porównaniu z chwałą, która ma się w związku z nami ujawnić, nasze obecne cierpienia nic nie znaczą+. 19  Stworzenie z wielką tęsknotą wyczekuje objawienia synów Bożych+. 20  Bo stworzenie zostało poddane daremności+ nie z własnej woli, ale z woli Tego, który to sprawił, dając jednak podstawę do nadziei, 21  że samo stworzenie też zostanie uwolnione+ z niewoli zepsucia i zazna wspaniałej wolności dzieci Bożych. 22  Wiemy przecież, że aż do tej pory całe stworzenie wzdycha i zaznaje bólu. 23  Również my sami, którzy otrzymaliśmy ducha jako pierwociny, my sami wzdychamy w sercu+, z przejęciem wyczekując usynowienia+, uwolnienia ze swoich ciał na podstawie okupu. 24  Z taką właśnie nadzieją zostaliśmy wybawieni. Nadzieja, której spełnienie już widać, przestaje być nadzieją, bo czy można mieć nadzieję na coś, co już się widzi? 25  Ale jeśli jeszcze nie widzimy+ spełnienia naszej nadziei+, to z przejęciem, wytrwale tego wyczekujemy+. 26  Podobnie duch przychodzi nam z pomocą w naszej słabości+. Jeśli nie wiemy, o co się pomodlić, gdy tego potrzebujemy, to sam duch ujmuje się za nami w związku z naszymi niewypowiedzianymi* westchnieniami. 27  A Ten, który bada serca+, zna zamysły ducha, bo przecież ujmuje się on za świętymi zgodnie z wolą Bożą. 28  Wiemy, że za sprawą Boga wszystkie Jego dzieła współdziałają ze sobą dla dobra tych, którzy Go kochają, powołanych zgodnie z Jego zamierzeniem+. 29  Tych, na których pierwotnie zwrócił On uwagę, tych z góry wyznaczył, żeby odwzorowywali obraz Jego Syna+, tak by był on pierworodnym+ wśród wielu braci+. 30  A ci, których z góry wyznaczył+, to ci, których powołał+. A ci, których powołał, to ci, których uznał za prawych+. A ci, których uznał za prawych, to ci, których otoczył chwałą+. 31  Co więc o tym wszystkim powiemy? Jeśli za nami* jest Bóg, to kto będzie przeciwko nam?+ 32  On nawet własnego Syna nie oszczędził, ale oddał go za nas wszystkich+. A skoro tak, to czy razem z nim nie da nam życzliwie wszystkiego innego? 33  Kto wniesie oskarżenie przeciwko wybranym Bożym?+ Przecież to Bóg uznaje ich za prawych+. 34  Kto ich potępi? Przecież ujmuje się za nami Chrystus Jezus+, który umarł, został wskrzeszony i jest po prawej stronie Boga+. 35  Co nas oddzieli od miłości Chrystusa?+ Ucisk, udręka, prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo, miecz?+ 36  Jak napisano: „Ze względu na Ciebie cały czas jesteśmy uśmiercani, zostaliśmy uznani za owce na rzeź”+. 37  Ale w tym wszystkim całkowicie zwyciężamy+ dzięki Temu, który nas pokochał. 38  Bo jestem przekonany, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani rządy, ani rzeczy teraźniejsze, ani rzeczy przyszłe, ani moce+, 39  ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas oddzielić od miłości Boga, która się wyraża za pośrednictwem Chrystusa Jezusa, naszego Pana.

Przypisy

Lub „umysłu Chrystusowego”.
Pieszczotliwe, a zarazem pełne szacunku określenie pochodzenia hebr. lub aram., którym dzieci zwracały się do ojca.
Lub „niewyrażonymi słowami”.
Lub „po naszej stronie”.

Komentarze

Multimedia