Księga Rodzaju 44:1-34

44  Później Józef rozkazał zarządcy swojego domu: „Zapakuj tym ludziom do worków tyle żywności, ile tylko zdołają unieść, i na wierzchu w każdym worku połóż ich pieniądze+.  A do worka najmłodszego z nich oprócz pieniędzy za zboże włóż na wierzch mój srebrny kielich”. On więc zrobił, jak kazał Józef.  Rano, kiedy się rozwidniło, wyprawiono ich w drogę. Wzięli swoje osły i wyruszyli.  Nie odeszli daleko od miasta, gdy Józef zwrócił się do zarządcy domu: „Natychmiast ruszaj w pościg za tymi ludźmi! Jak ich dogonisz, powiedz im: ‚Dlaczego odpłaciliście złem za dobro?  Dlaczego zabraliście kielich, z którego mój pan pije i za pomocą którego odczytuje znaki wróżebne? Zachowaliście się podle’”.  Kiedy zarządca ich dogonił, przekazał im to, co polecił Józef.  Ale oni odparli: „Czemu nasz pan mówi coś takiego? To nie do pomyślenia, żeby twoi słudzy postąpili w ten sposób.  Przecież pieniądze, które znaleźliśmy na wierzchu w swoich workach, przynieśliśmy ci z powrotem z Kanaanu+. Jak więc moglibyśmy ukraść srebro lub złoto z domu twojego pana?  Niech umrze ten z twoich sług, u którego znajdzie się kielich, a reszta zostanie niewolnikami naszego pana”. 10  Na to on rzekł: „Niech tak będzie. Ten, u kogo znajdziemy kielich, zostanie moim niewolnikiem, ale reszta będzie bez winy”. 11  Wtedy każdy szybko zdjął na ziemię swój worek i otworzył go. 12  A on starannie je przeszukiwał. Zaczął od najstarszego brata, a skończył na najmłodszym. W końcu znaleziono kielich w worku Beniamina+. 13  Wówczas rozdarli szaty, włożyli worki z powrotem na osły i wrócili do miasta. 14  Kiedy Juda+ i jego bracia weszli do domu Józefa, który wciąż tam był, padli przed nim na ziemię+. 15  Józef zapytał ich: „Co wyście zrobili? Czy nie wiedzieliście, że człowiek taki jak ja potrafi odczytywać znaki wróżebne?”+. 16  Wtedy Juda się odezwał: „Co możemy powiedzieć naszemu panu? Jak się wytłumaczyć? I jak możemy udowodnić, że jesteśmy uczciwi? Prawdziwy Bóg uznał twoich niewolników za winnych+. Teraz, panie, jesteśmy twoimi niewolnikami — i my, i ten, u którego znaleziono kielich”. 17  On jednak oświadczył: „Nie mogę zrobić czegoś takiego! Moim niewolnikiem zostanie tylko ten, u którego znaleziono kielich+. A reszta niech wraca w pokoju do ojca”. 18  Wtedy Juda podszedł do niego i poprosił: „Błagam cię, panie, zechciej mnie wysłuchać. I nie gniewaj się na swojego niewolnika, bo jesteś jak sam faraon+. 19  Zapytałeś, panie, swoich niewolników: ‚Czy macie ojca? Czy macie jeszcze jakichś braci?’. 20  Odpowiedzieliśmy: ‚Mamy sędziwego ojca i najmłodszego brata+, który mu się urodził na starość. Ale jego jedyny brat z tej samej matki+ nie żyje+ i ojciec bardzo kocha tego chłopca’. 21  A ty powiedziałeś do swoich niewolników: ‚Przyprowadźcie go do mnie, żebym mógł go zobaczyć’+. 22  Ale my odpowiedzieliśmy naszemu panu: ‚Chłopiec nie może opuścić swojego ojca. Gdyby to zrobił, ojciec na pewno by umarł’+. 23  Ty jednak oświadczyłeś swoim niewolnikom: ‚Jeśli nie przyjdzie z wami najmłodszy brat, to nie pokazujcie mi się więcej na oczy’+. 24  „Poszliśmy więc do naszego ojca, twojego niewolnika, i przekazaliśmy mu twoje słowa, panie. 25  Później nasz ojciec rzekł: ‚Wróćcie tam i kupcie dla nas trochę żywności’+. 26  Ale my odparliśmy: ‚Nie możemy tam iść. Nie będziemy mogli stanąć przed tym człowiekiem, jeśli nie będzie z nami naszego najmłodszego brata’+. 27  Na to twój niewolnik, mój ojciec, powiedział do nas: ‚Dobrze wiecie, że moja żona urodziła mi tylko dwóch synów+. 28  Jednego straciłem i wtedy zawołałem: „Na pewno rozszarpało go dzikie zwierzę!”+. I od tamtej pory go nie widziałem. 29  Gdybyście i tego mi zabrali, a spotkałoby go jakieś nieszczęście, to mnie, starego i zbolałego, wpędzilibyście do grobu*+. 30  „Jeśli więc wrócę do twojego niewolnika, mojego ojca, bez tego chłopca, z którym jest tak bardzo związany*, 31  to gdy tylko zobaczy, że go nie ma, umrze z żalu. I rzeczywiście wpędzimy naszego starego ojca do grobu*. 32  Twój niewolnik wziął odpowiedzialność za chłopca i obiecał ojcu: ‚Jeśli go do ciebie nie przyprowadzę z powrotem, to do końca życia będzie na mnie ciążył grzech’+. 33  Teraz więc, panie, proszę, pozwól mi zostać twoim niewolnikiem zamiast tego chłopca, a on niech idzie ze swoimi braćmi. 34  Po prostu nie mógłbym wrócić bez tego chłopca i patrzeć, jak mój ojciec cierpi!”.

Przypisy

Lub „Szeolu”, czyli wspólnego grobu ludzkości. Zob. Słowniczek pojęć.
Lub „z którego duszą jest związana jego dusza”.
Lub „Szeolu”, czyli wspólnego grobu ludzkości. Zob. Słowniczek pojęć.

Komentarze

Multimedia