Psalm 137:1-9

137  Siadaliśmy nad rzekami Babilonu+. Płakaliśmy, gdy wspominaliśmy Syjon+.   Na tamtejszych* topolachzawiesiliśmy swoje liry*+.   Bo ci, którzy nas trzymali w niewoli, domagali się pieśni+,ci, którzy z nas drwili, chcieli rozrywki: „Zaśpiewajcie nam jakąś pieśń Syjonu”.   Ale jak moglibyśmy śpiewać pieśń Jehowyw obcej ziemi?   Gdybym zapomniał o tobie, Jerozolimo,to niech moja prawa ręka zapomni wszystko, co umie*+.   Niech mi język przylgnie do podniebienia,jeśli nie będę pamiętał o tobie,jeśli nie będę uznawał Jerozolimyza swój największy powód do radości+.   Pamiętaj, Jehowo,co mówili Edomici w dniu, gdy upadła Jerozolima: „Zburzcie ją! Zburzcie ją aż do fundamentów!”+.   Córko babilońska, która wkrótce zostaniesz zniszczona+,szczęśliwy będzie ten, kto ci odpłaci,kto cię potraktuje tak, jak ty potraktowałaś nas+.   Szczęśliwy będzie ten, kto schwyta twoje dziecii roztrzaska je o skały+.

Przypisy

Chodzi o Babilon.
Hebr. kinnòr. Instrument strunowy przypominający lirę lub harfę.
Możliwe też „niech moja prawa ręka uschnie”.

Komentarze

Multimedia