Ewangelia według Jana 17:1-26

17  Gdy Jezus to wszystko powiedział, popatrzył w niebo i rzekł: „Ojcze, nadszedł już czas. Otocz swojego syna chwałą, żeby syn otoczył chwałą Ciebie+.  Otocz go chwałą, podobnie jak powierzyłeś mu władzę nad wszystkimi ludźmi+, tak by wszystkich, których mu dałeś+, obdarzył życiem wiecznym+.  Żeby mogli żyć wiecznie+, muszą poznać Ciebie, jedynego prawdziwego Boga+, oraz tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa+.  Ja otoczyłem Cię chwałą na ziemi+, bo dokończyłem dzieła, które mi zleciłeś+.  Teraz więc Ty, Ojcze, otocz mnie przy sobie chwałą, jaką miałem przy Tobie, zanim powstał świat+.  „Wyjawiłem* Twoje imię ludziom, których mi dałeś ze świata+. Byli Twoi, a Ty powierzyłeś ich mnie i przestrzegają Twojego słowa.  Teraz wiedzą, że wszystko, co mi dałeś, jest od Ciebie.  Bo to, co Ty mówiłeś mnie, ja przekazałem im+, a oni to przyjęli i naprawdę zrozumieli, że przyszedłem jako Twój przedstawiciel+. Uwierzyli, że to Ty mnie posłałeś+.  Modlę się za nich. Nie modlę się za świat, ale za tych, których mi dałeś, bo są Twoi. 10  Wszystko moje jest Twoje, a Twoje jest moje+. I zostałem otoczony wśród nich chwałą. 11  „Ja opuszczam świat i idę do Ciebie, ale oni pozostają na świecie+. Święty Ojcze, czuwaj nad nimi+ ze względu na swoje imię, które mi dałeś — żeby stanowili jedno, tak jak my stanowimy jedno+. 12  Gdy byłem z nimi, sam nad nimi czuwałem+ ze względu na Twoje imię, które mi dałeś. Chroniłem ich i żaden z nich nie zginął+ oprócz syna zagłady+, żeby spełniło się to, co napisano w Pismach+. 13  A teraz idę do Ciebie. Ale dopóki jestem na świecie, mówię to wszystko, żeby w pełni zaznali radości, jakiej ja zaznaję+. 14  Przekazałem im Twoje słowo, ale świat ich znienawidził+, bo nie są częścią świata+, tak jak ja nie jestem częścią świata. 15  „Nie proszę, żebyś ich zabrał ze świata, ale żebyś czuwał nad nimi z powodu Niegodziwca+. 16  Nie są częścią świata+, tak jak ja nie jestem częścią świata+. 17  Uświęć ich przez prawdę+. Twoje słowo jest prawdą+. 18  Jak Ty mnie posłałeś na świat, tak też ja posłałem ich na świat+. 19  I uświęcam się na ich rzecz, żeby również oni zostali uświęceni przez prawdę. 20  „Modlę się nie tylko za nich, ale też za tych, którzy dzięki ich słowom uwierzą we mnie — 21  żeby oni wszyscy stanowili jedno+, tak jak Ty, Ojcze, pozostajesz w jedności ze mną, a ja w jedności z Tobą+. Niech pozostają w jedności z nami, żeby świat uwierzył, że to Ty mnie posłałeś. 22  Obdarzyłem ich chwałą, jaką Ty obdarzyłeś mnie, żeby stanowili jedno, tak jak my stanowimy jedno+. 23  Ja pozostaję w jedności z nimi, a Ty w jedności ze mną, żeby i oni osiągnęli doskonałą jedność+ i w rezultacie żeby świat poznał, że to Ty mnie posłałeś i że kochasz ich tak samo jak mnie. 24  Ojcze, pragnę, żeby ci, których mi dałeś, byli tam, gdzie ja+, i zobaczyli chwałę, jaką mnie obdarzyłeś, bo pokochałeś mnie jeszcze przed założeniem świata+. 25  Prawy Ojcze, świat w rzeczywistości Cię nie poznał+, ale ja Cię znam+, a oni zrozumieli, że to Ty mnie posłałeś. 26  Dałem im poznać Twoje imię i dalej będę to robił+, żeby przejawiali taką miłość, jaką Ty darzysz mnie, i żebym dzięki temu pozostawał z nimi w jedności”+.

Przypisy

Lub „dałem poznać”.

Komentarze

ciałem: Lub „człowiekiem”. Greckie słowo sarks w tym miejscu oznacza istotę fizyczną, posiadającą materialne ciało. Kiedy Jezus urodził się jako człowiek, przestał być istotą duchową. Nie chodzi o to, że jedynie przybrał ludzkie ciało, tak jak to robili w przeszłości aniołowie (Rdz 18:1-3; 19:1; Joz 5:13-15). Słusznie więc mógł nazywać siebie „Synem Człowieczym” (Jn 1:51; 3:14; zob. komentarz do Mt 8:20).

wszystkimi ludźmi: Dosł. „wszelkim ciałem”. To wyrażenie występuje również w Łk 3:6, gdzie zacytowano Iz 40:5, w którym użyto hebrajskiego określenia o tym samym znaczeniu (por. komentarz do Jn 1:14).

poznać Ciebie: Lub „poznawać Ciebie; zdobywać wiedzę o Tobie”. Grecki czasownik ginòsko, który przede wszystkim oznacza „poznać; dowiedzieć się”, jest tutaj użyty w czasie teraźniejszym i wskazuje na proces ciągły. Może oznaczać proces „zdobywania wiedzy o kimś; poznawania kogoś; bliższego zaznajamiania się z kimś”. Może też zawierać w sobie myśl o podejmowaniu ciągłych starań, żeby lepiej poznać kogoś, kogo się już zna. W tym wersecie odnosi się do zacieśniania osobistej więzi z Bogiem wynikającej z pogłębiania wiedzy o Nim i o Chrystusie oraz z rosnącego zaufania do Nich. Oczywiście wymaga to czegoś więcej niż wiedzy, kim jest dana osoba, i znajomości jej imienia. Wiąże się z wiedzą, co ta osoba lubi, a czego nie, oraz jakie wartości i zasady ceni (1Jn 2:3; 4:8).

założeniem świata: Greckie słowo przetłumaczone tu na „założenie” w Heb 11:11 zostało oddane jako „poczęcie” i występuje razem ze słowem „potomstwo”. Tutaj, użyte w określeniu „założenie świata”, najwyraźniej odnosi się do narodzin dzieci Adama i Ewy. Jezus w kontekście „założenia świata” wspomina o Ablu, który był najwidoczniej pierwszym człowiekiem podlegającym odkupieniu i którego imię zostało zapisane w zwoju życia od „założenia świata” (Łk 11:50, 51; Obj 17:8). Te słowa — wypowiedziane przez Jezusa w modlitwie do Ojca — potwierdzają też, że Bóg pokochał swojego jednorodzonego Syna na długo przed pojawieniem się potomstwa Adama i Ewy.

świat: Greckie słowo kòsmos najwyraźniej odnosi się tutaj do ogółu ludzi (por. komentarz do Jn 17:24).

imię: Imię własne Boga wyrażone czterema hebrajskimi literami יהוה (JHWH). W języku polskim od stuleci jest znane w formie „Jehowa”. W Przekładzie Nowego Świata pojawia się 6979 razy w Pismach Hebrajskich i 237 razy w Chrześcijańskich Pismach Greckich (informacje na temat użycia imienia Bożego w Chrześcijańskich Pismach Greckich: zob. Dodatek A5Dodatek C). W Biblii słowo „imię” czasami odnosi się do konkretnej osoby, jej reputacji i tego, za kogo dana osoba się podaje (por. Wj 34:5, 6; Obj 3:4, przyp.).

świata: W tym kontekście grecki wyraz kòsmos odnosi się do świata ludzi niebędących sługami Bożymi, do nieprawego społeczeństwa ludzkiego oddalonego od Boga. Jan jako jedyny ewangelista cytuje słowa Jezusa, który powiedział, że jego naśladowcy nie są częścią świata, czyli że nie należą do świata. Tę samą myśl Jezus wyraził jeszcze dwa razy podczas ostatniej modlitwy ze swoimi wiernymi apostołami (Jn 17:14, 16).

Wyjawiłem Twoje imię: Naśladowcy Jezusa znali już imię Boże i go używali. Widywali je i wymawiali, czytając zwoje Biblii hebrajskiej znajdujące się w synagogach. Ponadto natrafiali na nie, gdy czytali Septuagintę — grecki przekład Pism Hebrajskich, używany w nauczaniu (zob. Dodatek A5C). W Biblii słowo „imię” czasami odnosi się do konkretnej osoby, jej reputacji i tego, za kogo dana osoba się podaje (zob. komentarz do Mt 6:9; por. Obj 3:4, przyp.) Jezus dał poznać imię Boże nie tylko przez to, że go używał, ale też wyjawił, kto kryje się za tym imieniem — jakie ta Osoba ma zamierzenia, przymioty i jakie podejmuje działania. Ponieważ był „u boku Ojca”, mógł lepiej niż ktokolwiek inny wyjaśnić, jaki On jest (Jn 1:18; Mt 11:27). Dzięki temu dla pierwszych naśladowców Jezusa „imię” Boże nabrało jeszcze większego znaczenia.

świata: W tym kontekście grecki wyraz kòsmos odnosi się do świata ludzi niebędących sługami Bożymi i oddzielonych od prawdziwych naśladowców Chrystusa, od jego zboru (zob. komentarz do Jn 15:19).

przestrzegają: Lub „są posłuszni; zachowują”. Greckie słowo teréo w tym kontekście bywa też definiowane jako „trwać w posłuszeństwie; zwracać uwagę; trzymać się [nauk]”.

świata: W tym kontekście grecki wyraz kòsmos odnosi się do świata ludzi niebędących sługami Bożymi, do nieprawego społeczeństwa ludzkiego oddalonego od Boga. Jan jako jedyny ewangelista cytuje słowa Jezusa, który powiedział, że jego naśladowcy nie są częścią świata, czyli że nie należą do świata. Tę samą myśl Jezus wyraził jeszcze dwa razy podczas ostatniej modlitwy ze swoimi wiernymi apostołami (Jn 17:14, 16).

świat: W tym kontekście grecki wyraz kòsmos odnosi się do świata ludzi niebędących sługami Bożymi, do nieprawego społeczeństwa ludzkiego oddalonego od Boga (por. komentarz do Jn 15:19).

imię: Imię własne Boga wyrażone czterema hebrajskimi literami יהוה (JHWH). W języku polskim od stuleci jest znane w formie „Jehowa”. W Przekładzie Nowego Świata pojawia się 6979 razy w Pismach Hebrajskich i 237 razy w Chrześcijańskich Pismach Greckich (informacje na temat użycia imienia Bożego w Chrześcijańskich Pismach Greckich: zob. Dodatek A5Dodatek C). W Biblii słowo „imię” czasami odnosi się do konkretnej osoby, jej reputacji i tego, za kogo dana osoba się podaje (por. Wj 34:5, 6; Obj 3:4, przyp.).

Wyjawiłem Twoje imię: Naśladowcy Jezusa znali już imię Boże i go używali. Widywali je i wymawiali, czytając zwoje Biblii hebrajskiej znajdujące się w synagogach. Ponadto natrafiali na nie, gdy czytali Septuagintę — grecki przekład Pism Hebrajskich, używany w nauczaniu (zob. Dodatek A5C). W Biblii słowo „imię” czasami odnosi się do konkretnej osoby, jej reputacji i tego, za kogo dana osoba się podaje (zob. komentarz do Mt 6:9; por. Obj 3:4, przyp.) Jezus dał poznać imię Boże nie tylko przez to, że go używał, ale też wyjawił, kto kryje się za tym imieniem — jakie ta Osoba ma zamierzenia, przymioty i jakie podejmuje działania. Ponieważ był „u boku Ojca”, mógł lepiej niż ktokolwiek inny wyjaśnić, jaki On jest (Jn 1:18; Mt 11:27). Dzięki temu dla pierwszych naśladowców Jezusa „imię” Boże nabrało jeszcze większego znaczenia.

stanowimy jedno: Lub „pozostajemy w jedności”. Jezus wskazuje tu, że on i jego Ojciec są zjednoczeni w zapewnianiu ochrony osobom o usposobieniu owiec i że razem prowadzą je do życia wiecznego. Ojciec i Syn wspólnie zapewniają im pasterską opiekę. Obaj w równym stopniu interesują się pomyślnością owiec i dbają o to, żeby nikt ich Im nie odebrał (Jn 10:27-29; por. Eze 34:23, 24). W Ewangelii według Jana często jest mowa o jedności Ojca i Syna w działaniu, zamiarach i celach. Występujące w tym wersecie słowo „jedno” w języku greckim nie jest rodzaju męskiego (co wskazywałoby na to, że są „jedną osobą”), ale nijakiego (co wskazuje na Ich „jedność”). Jasno stąd wynika, że Jezus i jego Ojciec są „jednym” w działaniu, razem współpracują, a nie że są jedną osobą (Jn 5:19; 14:9, 23). Jezus nie mówi tu więc, że ma taką samą pozycję jak Bóg, ale wskazuje na jedność Ich celów i działań, co potwierdza porównanie tej wypowiedzi ze słowami modlitwy zapisanej w 17 rozdziale Ewangelii według Jana (Jn 10:25-29; 17:2, 9-11). Szczególnie podkreśla to prośba Jezusa, żeby jego naśladowcy ‛stanowili jedno, tak jak on z Ojcem stanowią jedno’ (Jn 17:11). Kiedy w rozdziałach 1017 jest mowa o jedności, chodzi o taką samą jedność (zob. komentarze do Jn 17:11, 21).

Święty Ojcze: W Biblii to określenie występuje tylko w tym miejscu i jest tytułem odnoszącym się do Jehowy; nigdy nie został tak określony żaden człowiek (por. Mt 23:9).

swoje imię, które mi dałeś: Imię Jezus jest odpowiednikiem hebrajskiego imienia Jeszua (skrócona forma imienia Jehoszua), które znaczy „Jehowa jest wybawieniem”. Właśnie dlatego Jezus dwukrotnie w tym rozdziale podkreśla, że dał poznać imię Jehowy (Jn 17:6, 26). W Biblii słowo „imię” czasami odnosi się do konkretnej osoby, jej reputacji i tego, za kogo dana osoba się podaje (zob. komentarze do Mt 6:9; Jn 17:6). Tak więc poza tym, że Jezus nosił imię, które zawierało w sobie imię Boże, najwyraźniej również na inne sposoby otrzymał od Jehowy Jego imię. Na przykład Jezus doskonale odzwierciedlał osobowość swojego Ojca (Jn 14:9). Poza tym przyszedł w Jego imieniu i w Jego imieniu dokonywał potężnych dzieł (Jn 5:43; 10:25).

żeby stanowili jedno, tak jak my stanowimy jedno: Lub „żeby pozostawali w jedności, tak jak my pozostajemy w jedności”. Jezus modlił się o to, żeby jego uczniowie stanowili „jedno”, realizując wspólnie ten sam cel, tak jak on i jego Ojciec stanowią „jedno”, współpracując ze sobą i zachowując jedność myśli. Słowa tej modlitwy przypominają wypowiedź Jezusa zapisaną w Jn 10:30. Powiedział tam, że on i Ojciec ‛stanowią jedno’, jeśli chodzi o podejście do uczniów, będących jego „owcami” powierzonymi mu przez Ojca (Jn 10:25-30; 17:2, 9). Słowo „jedno” występujące w omawianym wersecie jest w języku greckim rodzaju nijakiego (co wskazuje na „jedność”), a nie rodzaju męskiego (co wskazywałoby na „jedną osobę”) (zob. komentarz do Jn 10:30).

zasługuje na Gehennę: Dosł. „[staje się] synem Gehenny”, czyli kimś, kto zasługuje na wieczną zagładę (zob. Słowniczek pojęć, „Gehenna”).

syna zagłady: Określenie to odnosi się tutaj do Judasza Iskariota, który rozmyślnie zdradził Syna Bożego, przez co zasłużył na wieczną zagładę i nie dostąpi zmartwychwstania. To samo określenie występuje w 2Ts 2:3 w odniesieniu do „człowieka bezprawia”. W językach, w których spisano Biblię, wyrażenie „syn [kogoś, czegoś]” bywa używane w sensie przenośnym wobec kogoś, kto zachowuje się w określony sposób lub przejawia określone cechy. Przykłady takich wyrażeń to „synowie Najwyższego”, „synowie światła i synowie dnia”, „synowie Królestwa”, „synowie Niegodziwca”, „syn Diabła” i „synowie nieposłuszeństwa” (Łk 6:35; 1Ts 5:5; Mt 13:38; Dz 13:10; Ef 2:2, przyp.). Wyrażenie „syn [kogoś, czegoś]” może się też odnosić do osądu wynikającego z określonego zachowania lub przejawiania określonych cech albo do rezultatów danego postępowania. W 2Sm 12:5 wyrażenie oddane jako „zasługuje na śmierć” dosłownie znaczy „jest synem śmierci”. W Mt 23:15 wyrażenie, które dosłownie znaczy „syn Gehenny”, jest użyte w odniesieniu do osoby zasługującej na wieczną zagładę. Właśnie to najwyraźniej miał na myśli Jezus, kiedy nazwał Judasza Iskariota „synem zagłady” (zob. komentarz do Mt 23:15Słowniczek pojęć, „Gehenna”).

świat: W tym kontekście grecki wyraz kòsmos odnosi się do świata ludzi niebędących sługami Bożymi, do nieprawego społeczeństwa ludzkiego oddalonego od Boga. Jan jako jedyny ewangelista cytuje słowa Jezusa, który powiedział, że jego naśladowcy nie są częścią świata, czyli że nie należą do świata. Tę samą myśl Jezus wyraził jeszcze dwa razy podczas ostatniej nocy spędzonej z wiernymi apostołami (Jn 15:19; 17:16).

Uświęć ich: Lub „uczyń ich świętymi; oddziel ich dla siebie”, czyli na świętą służbę dla Boga. Kiedy naśladowcy Jezusa są posłuszni prawdzie ze Słowa Bożego, zostają uświęceni, czyli oczyszczeni (1Pt 1:22). W ten sposób dowodzą, że „nie są częścią świata”, który nie trzyma się prawdy Bożej (Jn 17:16).

Twoje słowo jest prawdą: Słowo Boże przedstawia rzeczy takimi, jakimi są naprawdę, wyjawia przymioty Jehowy, Jego zamierzenia i przykazania oraz ukazuje faktyczny stan ludzkości. Zgodnie z modlitwą Jezusa Boże słowo prawdy wyjaśnia, jak człowiek może zostać uświęcony, czyli oddzielony do służby dla Jehowy, i jak może trwać w tym uświęceniu.

uświęcam się: Lub „oddzielam się; zachowuję świętość”. Kiedy Jezus urodził się jako człowiek, był święty (Łk 1:35) — i pozostawał taki przez całe swoje ziemskie życie (Dz 4:27; Heb 7:26). Dzięki temu, że był nienaganny i złożył ofiarę okupu, jego naśladowcy mogli zostać uświęceni, oddzieleni do służby dla Jehowy. Dlatego w modlitwie do swojego Ojca Jezus mógł powiedzieć, że uświęca się na ich rzecz. Naśladowcy Jezusa są uświęceni przez prawdę, jeśli podążają dokładnie jego śladami i żyją zgodnie z prawdami, których nauczał, i prawdami zawartymi w Słowie Bożym, Biblii (Jn 17:17; 2Tm 2:20, 21; Heb 12:14). Jednak zostają uświęceni nie dlatego, że sobie na to zasłużyli — jest to dar, który zawdzięczają Jezusowi Chrystusowi (Rz 3:23-26; Heb 10:10).

stanowimy jedno: Lub „pozostajemy w jedności”. Jezus wskazuje tu, że on i jego Ojciec są zjednoczeni w zapewnianiu ochrony osobom o usposobieniu owiec i że razem prowadzą je do życia wiecznego. Ojciec i Syn wspólnie zapewniają im pasterską opiekę. Obaj w równym stopniu interesują się pomyślnością owiec i dbają o to, żeby nikt ich Im nie odebrał (Jn 10:27-29; por. Eze 34:23, 24). W Ewangelii według Jana często jest mowa o jedności Ojca i Syna w działaniu, zamiarach i celach. Występujące w tym wersecie słowo „jedno” w języku greckim nie jest rodzaju męskiego (co wskazywałoby na to, że są „jedną osobą”), ale nijakiego (co wskazuje na Ich „jedność”). Jasno stąd wynika, że Jezus i jego Ojciec są „jednym” w działaniu, razem współpracują, a nie że są jedną osobą (Jn 5:19; 14:9, 23). Jezus nie mówi tu więc, że ma taką samą pozycję jak Bóg, ale wskazuje na jedność Ich celów i działań, co potwierdza porównanie tej wypowiedzi ze słowami modlitwy zapisanej w 17 rozdziale Ewangelii według Jana (Jn 10:25-29; 17:2, 9-11). Szczególnie podkreśla to prośba Jezusa, żeby jego naśladowcy ‛stanowili jedno, tak jak on z Ojcem stanowią jedno’ (Jn 17:11). Kiedy w rozdziałach 1017 jest mowa o jedności, chodzi o taką samą jedność (zob. komentarze do Jn 17:11, 21).

żeby stanowili jedno, tak jak my stanowimy jedno: Lub „żeby pozostawali w jedności, tak jak my pozostajemy w jedności”. Jezus modlił się o to, żeby jego uczniowie stanowili „jedno”, realizując wspólnie ten sam cel, tak jak on i jego Ojciec stanowią „jedno”, współpracując ze sobą i zachowując jedność myśli. Słowa tej modlitwy przypominają wypowiedź Jezusa zapisaną w Jn 10:30. Powiedział tam, że on i Ojciec ‛stanowią jedno’, jeśli chodzi o podejście do uczniów, będących jego „owcami” powierzonymi mu przez Ojca (Jn 10:25-30; 17:2, 9). Słowo „jedno” występujące w omawianym wersecie jest w języku greckim rodzaju nijakiego (co wskazuje na „jedność”), a nie rodzaju męskiego (co wskazywałoby na „jedną osobę”) (zob. komentarz do Jn 10:30).

stanowili jedno: Lub „pozostawali w jedności”. Jezus modlił się, żeby jego prawdziwi naśladowcy stanowili „jedno” — żeby w zjednoczony sposób realizowali wspólny cel — tak jak on i jego Ojciec stanowią „jedno”, współpracując ze sobą i zachowując jedność myśli (Jn 17:22). Do takiej jedności nawiązał Paweł w 1Ko 3:6-9, gdzie napisał o współpracy chrześcijan ze sobą nawzajem i z Bogiem (zob. 1Ko 3:8komentarze do Jn 10:30; 17:11).

osiągnęli doskonałą jedność: Lub „byli w pełni zjednoczeni”. W tym wersecie Jezus pokazuje związek między zachowywaniem doskonałej jedności z innymi a byciem kochanym przez Ojca. Jest to zgodne z Kol 3:14, gdzie czytamy, że „miłość (...) to doskonała więź jedności”. Ta doskonała jedność jest względna. Nie oznacza wyeliminowania wszelkich różnic osobowości, takich jak indywidualne zdolności, nawyki czy sumienie. Oznacza natomiast, że naśladowcy Jezusa są zjednoczeni w działaniu, naukach i wierzeniach (Rz 15:5, 6; 1Ko 1:10; Ef 4:3; Flp 1:27).

założeniem świata: Greckie słowo przetłumaczone tu na „założenie” w Heb 11:11 zostało oddane jako „poczęcie” i występuje razem ze słowem „potomstwo”. Tutaj, użyte w określeniu „założenie świata”, najwyraźniej odnosi się do narodzin dzieci Adama i Ewy. Jezus w kontekście „założenia świata” wspomina o Ablu, który był najwidoczniej pierwszym człowiekiem podlegającym odkupieniu i którego imię zostało zapisane w zwoju życia od „założenia świata” (Łk 11:50, 51; Obj 17:8). Te słowa — wypowiedziane przez Jezusa w modlitwie do Ojca — potwierdzają też, że Bóg pokochał swojego jednorodzonego Syna na długo przed pojawieniem się potomstwa Adama i Ewy.

Wyjawiłem Twoje imię: Naśladowcy Jezusa znali już imię Boże i go używali. Widywali je i wymawiali, czytając zwoje Biblii hebrajskiej znajdujące się w synagogach. Ponadto natrafiali na nie, gdy czytali Septuagintę — grecki przekład Pism Hebrajskich, używany w nauczaniu (zob. Dodatek A5C). W Biblii słowo „imię” czasami odnosi się do konkretnej osoby, jej reputacji i tego, za kogo dana osoba się podaje (zob. komentarz do Mt 6:9; por. Obj 3:4, przyp.) Jezus dał poznać imię Boże nie tylko przez to, że go używał, ale też wyjawił, kto kryje się za tym imieniem — jakie ta Osoba ma zamierzenia, przymioty i jakie podejmuje działania. Ponieważ był „u boku Ojca”, mógł lepiej niż ktokolwiek inny wyjaśnić, jaki On jest (Jn 1:18; Mt 11:27). Dzięki temu dla pierwszych naśladowców Jezusa „imię” Boże nabrało jeszcze większego znaczenia.

imię: Imię własne Boga wyrażone czterema hebrajskimi literami יהוה (JHWH). W języku polskim od stuleci jest znane w formie „Jehowa”. W Przekładzie Nowego Świata pojawia się 6979 razy w Pismach Hebrajskich i 237 razy w Chrześcijańskich Pismach Greckich (informacje na temat użycia imienia Bożego w Chrześcijańskich Pismach Greckich: zob. Dodatek A5Dodatek C). W Biblii słowo „imię” czasami odnosi się do konkretnej osoby, jej reputacji i tego, za kogo dana osoba się podaje (por. Wj 34:5, 6; Obj 3:4, przyp.).

Dałem im poznać Twoje imię: Na koniec swojej modlitwy Jezus powtarza myśl poruszoną w Jn 17:6 (zob. komentarz do Jn 17:6). Ale w Jn 17:26 występuje inny grecki czasownik, gnorízo („dać poznać”). Zawiera w sobie jednak podobną myśl, co czasownik użyty w Jn 17:6 (faneròo, „wyjawić; objawić”), który też można oddać jako „dać poznać” (zob. przyp. do Jn 17:6). W Biblii sformułowanie „dać poznać czyjeś imię” może oznaczać wyjawienie samego imienia danej osoby, a także informacji, co kryje się za tym imieniem — reputacji i tego, za kogo dana osoba się podaje (zob. komentarz do Mt 6:9; por. Obj 3:4, przyp.). Jezus dał poznać imię Boże nie tylko przez to, że go używał, ale też wyjawił, kto kryje się za tym imieniem — jakie ta Osoba ma zamierzenia, przymioty i jakie podejmuje działania. Tutaj Jezus dodaje dalej będę to robił, co można też przetłumaczyć jako „nadal będę dawał je poznać”. Dzięki temu dla naśladowców Jezusa imię Boże miało nabierać jeszcze większego znaczenia.

Multimedia