Księga Hioba 17:1-16

17  „Mój duch został złamany, a moje dni — zgaszone,czeka mnie cmentarz+.   Otaczają mnie szydercy+,a moje oczy muszą patrzeć na ich buntownicze zachowanie.   Proszę, przyjmij mój zastaw i zachowaj go u siebie. Kto inny uściśnie mi rękę i wstawi się za mną?+   Bo pozbawiłeś tych ludzi* rozeznania+. Dlatego nie pozwalasz, żeby nade mną górowali.   Ktoś jest gotowy dzielić się swoimi dobrami z przyjaciółmi,podczas gdy oczy jego własnych dzieci gasną.   Bóg uczynił mnie przedmiotem pogardy* wśród ludzi+,tak iż plują mi w twarz+.   Z bólu moje oczy są coraz bardziej zamglone+,a moje ręce i nogi są ledwie jak cień.   Sprawiedliwi patrzą na to zdumieni,a niewinnego bulwersuje bezbożny*.   Prawy trzyma się mocno swojej drogi+,a ten, który ma czyste ręce, staje się silniejszy+. 10  Wy jednak możecie wszyscy przyjść i dalej ciągnąć swoje wywody,bo do tej pory żaden z was nie powiedział nic mądrego+. 11  Moje dni przeminęły+,moje plany — pragnienia mego serca — zostały roztrzaskane+. 12  A wy* przedstawiacie noc jako dzień. Mówicie: ‚Zaraz pewnie zrobi się jasno, bo teraz jest ciemno’. 13  Jeszcze trochę poczekam i moim domem stanie się grób*+,w ciemności rozścielę swoje łóżko+. 14  Zawołam do grobu*+: ‚Mój ojcze!’,a do larwy: ‚Moja matko, moja siostro!’. 15  Gdzie więc jest moja nadzieja?+ Kto ją widzi? 16  Zejdzie ona do bram grobu*,kiedy razem z nią zstąpię do prochu”+.

Przypisy

Dosł. „ich serce”.
Dosł. „przysłowiem; porzekadłem”.
Lub „odstępca”.
Dosł. „oni”.
Lub „Szeol”, czyli wspólny grób ludzkości. Zob. Słowniczek pojęć.
Dosł. „dołu”.
Lub „Szeolu”, czyli wspólnego grobu ludzkości. Zob. Słowniczek pojęć.

Komentarze

Multimedia